Polski Papiez Pokoj na swiecie

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu

2010-06-18T08:37:00.001-07:00

Związane ręce Komorowskiego Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
Nasz Dziennik, 2010-06-18
Z Andrzejem Zybertowiczem, socjologiem, byłym doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. bezpieczeństwa państwa, profesorem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, rozmawia Mariusz Bober

Rok temu powiedział Pan w jednym z wywiadów, że "jeżeli skala kryzysu będzie wymagała (...) wprowadzenia w życie trudnych decyzji instytucjonalnych, to Platforma Obywatelska okaże się do nich niezdolna". Po katastrofie pod Katyniem i klęsce powodzi obserwujemy inercję władz na niespotykaną skalę.
- Zauważmy, że wcale nie spotkały nas wszystkie możliwe kryzysy. Można sobie wyobrazić jeszcze gorsze: wojnę, epidemie czy też kryzys finansowy na skalę większą niż wielka depresja z 1929 roku. Katastrofa smoleńska pokazała, że powinny być zmienione procedury bezpieczeństwa lotów najważniejszych osób w państwie. Ale brak takich procedur nie wywołuje od razu żadnych widocznych skutków. A uporządkowanie tej sprawy nie wymusza reform w innych obszarach funkcjonowania państwa, które również wymagają zmian.

Katastrofa smoleńska ujawniła niewydolność państwa polskiego, i to na wielu płaszczyznach...
- Dla mnie, jako badacza faktycznych reguł gry w społeczeństwie, było to oczywiste co najmniej od połowy lat 90. ubiegłego wieku. W 2004 r. podczas ogólnopolskiego zjazdu socjologicznego omawiałem zjawisko diagnozy bez konsekwencji, dostrzeżone zresztą także przez osoby dalekie od myślenia niepodległościowego. Zjawisko to polega na tym, że chociaż poważne niesprawności w funkcjonowaniu państwa są dostrzegane i zdiagnozowane, to potrzebne rozwiązania nie są wprowadzane w życie. Wiemy o niesprawności służby zdrowia, sądownictwa, mediów publicznych, tajnych służb, ale państwo nie ma zdolności uporania się z tymi problemami.

PO przez ostatnie lata sprawiała wrażenie, że ma monopol na modernizację państwa...
- Platforma w ostatnich latach miała wyniki w wywoływaniu wrażeń, tylko co zreformowała? Państwo może być naprawiane na trzy sposoby: albo samo jest w stanie dokonać niezbędnych zmian, albo naprawa jest wymuszana oddolnie - przez społeczeństwo; może to być też dokonywane poprzez mechanizmy postkolonialne - a więc jakieś inne państwo lub międzynarodowe korporacje wymuszają modernizację. Ale wówczas dokonywane są tylko takie zmiany, które są potrzebne obcym podmiotom do tego, by płynnie mogły prowadzić swoje interesy. Problem polega na tym, że w Polsce, mimo że mamy demokrację, czyli system pozwalający na samoregulację, państwo jest nieprzejrzyste samo dla siebie. Rządy PO raczej pogorszyły sytuację, ponieważ wielu jej polityków działa w sytuacji konfliktu interesów, co sprawia, że nie mają dostatecznie silnych motywacji, by wprowadzać reformy.

Jarosław Kaczyński apelujący do PO o współdziałanie w reformowaniu państwa spotka się więc z murem?
- Jarosław Kaczyński wyciągnął wniosek, że musimy zbudować w Polsce nowy typ porozumienia politycznego. Najwyraźniej uznał, że jeśli dwa główne ugrupowania postsolidarnościowe będą nadal prowadziły ze sobą ostrą walkę, to państwo polskie nie osiągnie zdolności do samonaprawy. Kaczyński przemyślał swoją rolę w polskiej polityce i - być może - rozstał się ze złudzeniem, że jest w stanie zbudować formację, która sama będzie w stanie wziąć odpowiedzialność za dopasowanie Polski do wyzwań współczesności w taki sposób, by nie zagubić naszej tradycji. Prezes PiS zrozumiał też, że Polacy są mocno podzieleni i budując przyszłość, trzeba, by różne środowiska polityczne znalazły minimum porozumienia. Stąd dzisiejszy język prezesa PiS. To nie jest efekt tylko tego wstrząsu, jakim była dla niego śmierć brata i wielu bliskich, utalentowanych współpracowników w katastrofie smoleńskiej. To także rezultat wcześniejszych przemyśleń. Tymczasem Donald Tusk jakby wszedł w mentalność "starego" Jarosława Kaczyńskiego: pielęgnuje złudzenie, że jest w stanie uzyskać pełną kontrolę nad państwem i je reformować - gdy tylko w Pałacu Prezydenckim usadowi niezbyt "lotnego", za to zależnego od siebie polityka.

Ale przez ponad 2,5 roku rządów Donald Tusk nie pokazał, że ma zdolność reformowania kraju...
- To, co robi prezes Jarosław Kaczyński, jest sygnałem zarówno dla PO, jak i dla wyborców. Sygnał dla Platformy jest następujący: wyciągnijcie wniosek, który ja wyciągnąłem; jeśli macie ambicje przejęcia pakietu kontrolnego nad państwem, to uznajcie, że w dzisiejszym dynamicznym świecie to jest nieskuteczne. Jeśli wyborcy dadzą Bronisławowi Komorowskiemu prezydenturę, to chociaż Donald Tusk może zyska złudzenie kontroli nad państwem, to reformy nadal nie będą przeprowadzane. Wyborcom Kaczyński mówi: głos na mnie to szansa na prawdziwy, kreatywny pluralizm w Polsce i odblokowanie potencjału rozwojowego.

Do niedawna PO usprawiedliwiała swoją bezczynność rzekomym blokowaniem reform państwa przez śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego...
- Zaprzecza temu usprawiedliwieniu przykład mediów publicznych, które niewątpliwie wymagają reformy. Nie została ona należycie przeprowadzona w okresie rządów PiS. Gdyby Platforma naprawdę chciała je uspołecznić, postarałaby się o minimalne porozumienie w tej sprawie wszystkich sił politycznych. Zaproponowałaby PiS lub śp. prezydentowi Kaczyńskiemu opracowanie wspólnego projektu. Ale PO nie dotrzymała nawet umowy z SLD, przy poparciu którego mogła przecież odrzucić weto prezydenckie. Sytuacja ta pokazuje, że oskarżanie śp. Lecha Kaczyńskiego o blokowanie zmian jest nieuczciwe. To wymówka, bo albo PO nie ma woli do przeprowadzenia reform, bo jest uwikłana w jakieś ciche zależności z grupami interesów, albo jest niesprawna organizacyjnie. A może jedno i drugie.

Jak PO wykorzystuje pełnię władzy, którą de facto obecnie sprawuje?
- Na razie Platforma zajmuje się tym, co wcześniej krytykowała u PiS, czyli przejmowaniem kontroli nad kolejnymi instytucjami państwa. Osłabia IPN, dogaduje się z Aleksandrem Kwaśniewskim, by osadzić na stanowisku prezesa Narodowego Banku Polskiego Marka Belkę, czy z innymi środowiskami, by obsadzić urząd Rzecznika Praw Obywatelskich. Gdyby PO rzeczywiście była partią obywatelską, zaczekałaby z tymi zmianami do wyborów prezydenckich, czyli do stabilnej sytuacji politycznej. Zastanawiam się w tym kontekście nad mentalnością Bronisława Komorowskiego. Ostatnio gra z Kwaśniewskim i ludźmi Wojskowych Służb Informacyjnych, a poparcie dla niego deklarują tacy ludzie jak gen. Marek Dukaczewski [były szef WSI - przyp. red.] czy Włodzimierz Cimoszewicz.

...który zachęcał, byśmy przyłączyli się do rosyjsko-niemieckiego projektu Gazociągu Północnego.
- Wypowiedział się tym samym przeciwko naszemu interesowi narodowemu. Gdy słucham reklam wyborczych Bronisława Komorowskiego, w których mówi, że całe życie służył Narodowi, odnoszę wrażenie, że został on wpuszczony przez Donalda Tuska w pogoń za władzą, w której kompletnie się pogubił. Nawet jeśli Komorowski zyska splendory Pałacu Prezydenckiego, to będzie tak uzależniony od różnych środowisk, że nie będzie zdolny do myślenia w kategoriach interesu narodowego.

Od kogo może być najbardziej uzależniony?
- Mam na myśli głównie grupy biznesowe powiązane ze środowiskiem WSI, podobnie jak niektóre grupy medialne. Jeśli dzięki ich poparciu Komorowski wygra wybory, będzie miał ręce związane zarówno przez nich, jak i przez Donalda Tuska. Jeśli marszałek Sejmu opowiada bzdury na temat metod wydobycia gazu łupkowego, to zastanawiam się, kto mu je wkłada do głowy? Czy nie właśnie część środowiska WSI od lat związana z Moskwą? To Moskwa ma interes w tym, żeby Gazprom zarabiał w Polsce, a nie Polacy na wydobyciu gazu.

Co nas czeka, gdyby PO przypieczętowała swoją władzę wygraną Bronisława Komorowskiego?
- Jego ewentualna wygrana niewielką przewagą i obecna kampania, która odblokowała potencjał PiS, otworzy dla tej partii drogę do wygrania wyborów samorządowych i parlamentarnych i rozpoczęcia rzeczywistych reform w kraju. Ale uwaga: to zależy od tego, czy środowiska niepodległościowe nie wpadną w defetyzm. Przecież już dziś widać, iż odnieśliśmy wielki sukces: tylu Polaków podniosło głowę, przestało się wstydzić swojego patriotyzmu. Zobaczyliśmy, jak dla wielu rodaków ważne są symbole naszej państwowości, niepodległości i dumy. PiS już odzyskało potencjał koalicyjny, którego starano się go pozbawić przez ostanie 3 lata.

Przed wyborami... (2010-06-16)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: prof. dr hab. Andrzej Zybertowicz- socjolog z UMK, doradca prezydenta RP ds. bezpieczeństwa państwa
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=21904
Andrzej Janusz Zybertowicz, ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy, polski socjolog, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W latach 1973-1977 studiował historię na UMK (tu na specjalizacji archiwistyka) i UAM.

Początkowo pracował w Instytucie Filozofii UMK, następnie od 1989 do 1995 w Katedrze Socjologii UMK i od 1995 w Instytucie Socjologii UMK.

W 1985 doktorat z historii na UAM W Poznaniu.

Habilitacja na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 roku. Rozprawa habilitacyjna (”Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy”) poprzedzona była wieloletnimi zagraniczymi wyjazdami stypendialnymi.

Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Socjologii UMK w latach 1998-2006. Był również członkiem Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk.

Był założycielem i pierwszym kierownikiem (od 2006 do września 2007) Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego przy Instytucie Socjologii UMK

Od lipca do listopada 2007 był głównym doradcą ds. bezpieczeństwa państwa premiera Jarosława Kaczyńskiego.

Od stycznia 2008 jest doradcą ds. bezpieczeńswa państwa Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Zainteresowania badawcze Andrzeja Zybertowicza dotyczą przede wszystkim socjologii wiedzy oraz “zakulisowych” wymiarów życia społecznego.

Komentuje w mediach wydarznia polityczne.

Obecnie w UMK na bezpłatnym urlopie naukowym.
Konferencja “Konflikt interesów w Europie Środkowo-Wschodniej”
4 maja 2010Zapraszam do udziału we współorganizowanej przeze mnie międzynarodowej konferencji poświęconej zjawisku konfliktu interesów w Europie Środkowo-Wschodniej, która odbędzie się 25-27 sierpnia 2010 w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu. Konferencja adresowana jest nie tylko do osób ze środowiska akademickiego, do udziału serdecznie zapraszamy także przedstawicieli instytucji, organizacji i stowarzyszeń zajmujących się takimi zagadnieniami jak korupcja, lobbing, przestępczość gospodarcza, przejrzystość reguł demokracji, mechanizmy stanowienia prawa, sytuacja mediów. Spośród zaproszonych gości swój udział potwierdzili m.in.:

Prof. Janine Wedel, George Mason University , autorka książki Shadow Elite: How the World’s New Power Brokers Undermine Democracy, Government, and the Free Market (Basic Books, 2009)
Prof. György Schöpflin, deputowany do Parlamentu Europejskiego, były wykładowca University of London
Prof. Antoni Z. Kamiński, były prezes Transparency International Polska, współautor “Korupcji rządów: państwa pokomunistyczne wobec globalizacji”
Więcej informacji po kliknięciu na poniższy baner:

Kategorie: dla studentów, inne IPN - protest Polonii Kanadyjskiej
“Ogromny niepokój wśród kół kanadyjskiej Polonii wywołał uchwalony ostatnio przez
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej akt nowelizacji ustawy
o Instytucie Pamięci Narodowej (IPN) w Polsce”
- takie są pierwsze słowa listu Przedstawicieli Polonii Kanadyjskiej, którzy poparli protest
polskich kół naukowych przeciwko podpisaniu przez Bronisława Komorowskiego
nowelizacji ustawy o IPN.
Czy kandydat na Prezydenta RP mógł zachować się inaczej? Przecież poparciem obdarzył go
b. Prezydent Lech Wałęsa, któremu IPN poświęcił książkę SB a Lech Wałęsa,
autorstwa Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka.

Kategorie: inne Polsko, mój Narodzie, jesteś!
15 kwietnia 2010

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie promocyjne najnowszego numeru pisma „Obywatel”
27 stycznia 2010W czwartek, 28 stycznia o godzinie 18.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a (w Toruniu, a jakże!), będzie dyskusja o najnowszym numerze pisma „Obywatel”. Tematem - zakulisowe wymiary życia społecznego. W trakcie debaty wraz ze współpracownikami, autorami tekstów opublikowanych w „Obywalelu”, czyli: dr Krzysztofem Pietrowiczem, dr Joanną Szalacha oraz Filipem Gołębiewskim, zastanowimy się nad wpływem nieformalnych grup interesu na Polskę w ciągu ostatnich dwudziestu lat.

Serdecznie zachęcam do lektury tekstów autorstwa moich współpracowników, zamieszczonych w „Obywatelu”, których lista znajduje się poniżej:

dr Joanna Szalacha - „O dobrym państwie (polskim)”

dr Joanna Szalacha - „Po stronie dobra wspólnego”

dr Krzysztof Pietrowicz - „20 afer gospodarczych na 20 lat III RP”

dr Piotr Stankiewicz - „Za kulisami nauki, czyli eksperci w służbie biznesu”

dr Daniel Wicenty - „Nie widząc, nie słysząc, nie mówiąc”

Filip A. Gołębiewski - „Media masowe jako panopticon: przypadek Polski”

Maciej Gurtowski - „Redukcja do tajności”

Jest też wywiad ze mną, który zatytułowano: „Sięgać tam, gdzie wzrok nie sięga”

Kategorie: inne Sukces fałszu
5 grudnia 2009W wywiadzie dla Naszego Dziennika poruszam problem zafałszowania życia publicznego, zafałszowania które przenika także do naszych indywidualnych świadomości. Sukcesy wyborcze Platformy Obywatelskiej współtworzą kłamstwa. Dwa przykłady. Pierwszy fałsz, to tezy o tworzącym się za rządu PiS państwie podsłuchów rzekomo łamiącym wszelkie demokratyczne standardy - ten fałsz pomógł partii Donalda Tuska wygrać wybory parlamentarne w 2007 roku. Fałsz drugi, informacja o rzekomej sprzedaży stoczni z tajemniczemu, rzekomo katarskiemu, inwestorowi - ta nieprawda dodała PO głosy w wyborach do parlamentu europejskiego w 2009 roku. Ci wyborcy, którzy dali się zwieść tym informacjom i zaufali PO, dziś mają prawo czuć się oszukani. Niewiele jednak osób jest w stanie przyznać się do tego, iż popełniło błąd wierząc w nadchodzącą nową jakość życia publicznego.

To prowadzi do kolejnego fałszu, tym razem na poziomie jednostkowym - do samookłamywania się. Efektem jest bierność społeczeństwa i jego elit wobec tak jawnych przykładów naruszania standardów demokracji jak afera hazardowa, podsłuchiwanie dziennikarzy przez tajną służbę, liczne konflikty interesów polityków rządzącej ekipy. Ciekawe, ile jeszcze afer trzeba będzie ujawnić, aby dyskurs publiczny został odkłamany i zrozumiano, że rządy PO nie są jedynym dopuszczalnym scenariuszem dla Polski.

Zachęcam też do porównania mojego spojrzenia na CBA z ujęciem Gromosława Czempińskiego. Oba teksty opublikowała Rzeczpospolita.

Kategorie: inne Samokontrola, samo-kontrola, samowola
11 listopada 2009Zdolność do samokontroli, jako cecha przypisywana jednostce, zwykle oceniana jest pozytywnie. Kojarzy się ze zdolnością do zdystansowanego osądu i opanowaniem. Traktujemy samokontrolę jako element dobrego wychowania.

Gdy jednak rozważamy problem samokontroli w złożonych systemach społecznych - takich jak instytucje i organizacje - rzecz się komplikuje. W takim kontekście samo-kontrola prowadzi często do samowoli. Samo-kontrola powoduje zastąpienie oficjalnych reguł i norm relacjami towarzyskimi. Wiedzieli o tym już Rzymianie (starożytni). Swą cywilizacyjną mądrość zawarli w klasycznej sentencji: Nemo iudex in causa sua (Nikt nie może być sędzią we własnej sprawie).

Tymczasem Platforma Obywatelska pomysł samo-kontroli chętnie rozprzestrzenia na instytucje naszego państwa. Rozdział funkcji prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości podda prokuraturę samo-kontroli. Stało się tak mimo przestróg licznych komentatorów. Niedawna publikacja „Rzeczpospolitej” ujawniająca układ między prokuratorami, biznesmenami i przestępcami pokazuje, że obawy nie były bezzasadne. Samo-kontrola trafiła również do domeny tajnych służb. To tylko za rządów PO sejmową komisją ds. służb nie kieruje poseł z opozycji. W ramach tej samej filozofii samo-kontroli szefem CBA przestał być Mariusz Kamiński.

Kolejne osiągnięcie w dziedzinie samo-kontroli to powołanie komisji śledczej, w której główne skrzypce grają posłowie PO. Jak będą dociekać prawdy w sprawie, przez którą stanowisko stracił Grzegorz Schetyna? Wiara w to byłaby nieracjonalna -stanowiłaby odrzucenie całej tradycji prawa rzymskiego. Zresztą któż rozsądny chciałby podpaść szefowi własnego klubu?

W tych wszystkich przypadkach samo-kontrola nie sprzyja zdystansowanemu osądowi.

Po odrzuceniu tej zasady prawa rzymskiego, z której wypływa pluralizm kultury Zachodu, dalszych cywilizacyjnych reform partia Donalda Tuska nie musi już dokonywać. Samo-kontrola wystarczy.

Kategorie: inne Ugoda sądowa z Zygmuntem Solorzem-Żakiem
28 października 2009W dniu dzisiejszym przed Sądem Okręgowym w Toruniu w procesie, który wytoczył mi Zygmunt Solorz-Żak (szczegóły procesu tutaj) została zawarta ugoda o następującej treści:

“1. Ja, Andrzej Zybertowicz, przepraszam Pana Zygmunta Solorza-Żaka za to, że w programie ‘Misja Specjalna’, wyemitowanym w programie 1 TVP w dniu 16 listopada 2006 roku, wyraziłem nie mające potwierdzenia stwierdzenie, że Pan Zygmunt Solorz-Żak współpracował ze służbami wojskowymi, że dzięki tej współpracy osiągnął korzyści finansowe i wsparcie w działalności gospodarczej, w tym koncesję dla TV Polsat i kredyt z FOZZ. Wyrażam ubolewanie z powodu naruszenia dóbr osobistych Pana Zygmunta Solorza-Żaka.

2. Zygmunt Solorz-Żak oświadcza, iż przyjmuje przeprosiny Pana Andrzeja Zybertowicza”.

W wyniku ugody powód Z. Solorz-Żak zrezygnował z wszystkich pozostałych roszczeń, w tym dotyczących kosztów procesu.

Mój komentarz: ta ugoda jest kompromisem. To w jakim zakresie poczyniła go każda ze stron, można zobaczyć, porównując dwa dokumenty dostępne na mej stronie domowej. Pełny tekst pozwu jest tutaj, a pełny tekst mojej odpowiedzi na pozew można uzyskać tutaj. Moja analiza badawcza sieci biznesowej Solorza znajduje się tutaj.

Kategorie: inne Zapraszam na spotkanie z oksfordzkimi socjologami
25 października 2009We wtorek, 27 października o godzinie 12.00, w sali nr I, Instytut Socjologii UMK, ul. Fosa Staromiejska 1a odbędzie się, prowadzone przeze mnie, spotkanie z dwoma wybitnymi socjologami - Diego Gambettą i Federico Varese.

Prof. Diego Gambetta jest autorem wydanej przez Oficynę Naukową książki “Mafia Sycylijska”. W Nuffield College University of Oxford zajmuje się problemami przestępczości zorganizowanej, komunikacji i zaufania oraz zastosowaniem teorii ekonomicznych i teorii racjonalnego wyboru w naukach społecznych.

Prof. Federico Varese, kryminolog z Linacre College oraz Centre for Criminology, University of Oxford prowadzi analizy sieciowe grup przestępczych, bada zagadnienie mafii, korupcji i
dynamiki zachowań altruistycznych. W trakcie spotkania porozmawiamy o jego książce “Mafia Rosyjska”.

W księgarniach - nie tylko toruńskich - książki jeszcze do nabycia; także przez Internet - Gambetta - tutaj, a Varese tutaj.

Komentarz do książki “Mafia Sycylijska” przygotują dr Joanna Szalacha (WSB w Toruniu) i dr Stanisław Burdziej (UW-M w Olsztynie). Komentarz do książki “Mafia Rosyjska” zaprezentują Maciej Gurtowski i Jakub Zieliński (doktoranci ZIG IS UMK)

Autografy autorów - do zdobycia na spotkaniu w Instytucie Socjologii UMK.

Wymiana myśli z autorami i komentatorami - miło słuchana!

Serdecznie zapraszam wszystkich zainteresowanych.

Kategorie: inne Do pilnowania tajnych służb potrzeba Herkulesa
21 października 2009W wywiadzie udzielonym dziennikowi Polska The Times analizuję obecną sytuację w tajnych służbach. Nie tylko obecne, ujawnione przez media, patologie są powodem do obaw. Głównym problemem jest korzystny dla osób nie działających zgodnie z interesem narodowym - brak skutecznej, demokratycznej kontroli nad służbami. Wypowiedzi obecnego premiera wskazują, że rozumie on powagę sytuacji, lecz z wielu przyczyn (jak się zdaje, po części charakterologicznych, po części strukturalnych) powstrzyma się od działania. W tekście sygnalnie proponuję trzyelementowy nadzor nad służbami, bez którego wszelkie odwołania szefów i rzekome audyty to tylko zamiatanie pod dywan. Taka reforma jednak wymagałaby woli politycznej, której brak.

Z kolei w Fakcie dopowiadam: “To nie CBA jest problemem, lecz system”

Kategorie: inne Zaproszenie do Kanady
19 października 2009Ottawa, poniedziałek, 19 października 2009, godz. 19

Wykład „Strukturalny konflikt interesów jako fundament III RP”. Zaprasza Polski Instytut Naukowy w Kanadzie i Biblioteka Polska, Oddział Ottawski.

Miejsce: Audytorium (sala 203), II piętro, gmach główny, Saint Paul University, 223 Main Street, Ottawa. Wstęp wolny i bezpłatny parking. Po wykładzie i dyskusji skromny poczęstunek. Szczegóły tutaj.

Ottawa, wtorek, 20 października 2009, godz. 11

Wykład i rozmowa na temat: „Hidden Actors of the Post-communist Transformation and Paradoxes of Ignorance”. Zaprasza The Department of History of the University of Ottawa and the Polish Institute of Arts and Sciences Ottawa Branch.

Miejsce: University of Ottawa, Arts 509 70 Laurier East, 5th floor. Szczegóły tutaj.

Montreal, czwartek, 22 października 2009, godz. 9

Wykład “A Structural Conflict of Interests as the Foundation of the Post-Communist Poland” wygłoszę na konferencji “From Totalitarianism to Democracy: Twisted and Unfinished Road. On the 20th Anniversary of the Fall of Communism in Eastern Europe” zorganizowanej w McGill University. Pełny program konferencji tutaj.

Nine Days that Changed the World Pope John Paul II's historic nine-day pilgrimage.

2010-06-10T11:32:00.001-07:00

Nine Days that Changed the World Pope John Paul II's historic nine-day pilgrimage.

A young Polish soldier, Karol Wojtyla, 19 year old, (center) performs a "Present Arms" with his rifle in this July 1939 photo.
Two months before the outbreak of World War II, he attended a military training camp in eastern Poland. Karol Wojtyla would later come to be known as Pope John Paul II.
Pope John Paul II's historic nine-day pilgrimage to Poland in June of 1979 created a revolution of conscience that transformed Poland and fundamentally reshaped the spiritual and political landscape of the 20th Century.

Newt and Callista Gingrich, along with a Polish, American, and Italian cast, explore what transpired during these nine days that moved the Polish people to renew their hearts, reclaim their courage, and free themselves from the shackles of Communism. Produced in partnership with Citizens United Productions.

http://www.youtube.com/watch?v=XFBJ2e2DN_o&feature=player_embedded

Kraków B 2;onia 10 czerwiec 1979 pożegnanie Jana Paw 2;a II z wiernymi po mszy św

100 Years of the Duke - May 26, 2007. May God always Bless and Keep Him.

Polska po 18 latach od Nocnej zmiany, czyli obalenia rządu Jana Olszewskiego. Szanse i zagrożenia cz. I (TV Trwam)

2010-06-06T12:30:00.001-07:00

Polska po 18 latach od Nocnej zmiany, czyli obalenia rządu Jana Olszewskiego. Szanse i zagrożenia cz. I (TV Trwam)
Mec. Jan Olszewski, pos. Antoni Macierewicz (2010-06-06)

http://www.radiomaryja.pl/dzwieki/2010/06/2010.06.06.rn18tv.mp3

Żołnierze wyklęci cz. 1 przekazania "Testamentu żołnierzy i obywateli Polskiego Państwa Podziemnego" reprezentantom młodego pokolenia Polaków

2010-05-21T08:11:00.001-07:00

Żołnierze wyklęci cz. 1 przekazania "Testamentu żołnierzy i obywateli Polskiego Państwa Podziemnego" reprezentantom młodego pokolenia Polaków

Pierwsza część uroczystości przekazania "Testamentu żołnierzy i obywateli Polskiego Państwa Podziemnego" reprezentantom młodego pokolenia Polaków, jaka odbyła się na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego 27 września 2009 roku

Partyzanci 3 kompanii por. Henryka Głowińskiego "Groźnego" ze zgrupowania mjr. Józefa Kurasia "Ognia". "Groźny", stoi trzeci z lewej, za nim stoi Antoni Wąsowicz "Roch".

Oddział "Rocha", czyli pozostałości 3 kompanii zgrupowania "Ognia" był oddziałem, który kontynuując podziemną działalność postanowił także zastosować represje wobec ujawniających się "ogniowców". Najbardziej znaną tego typu akcją był zamach na Bogusława Szokalskiego "Herkulesa", byłego adiutanta „Ognia”, oraz na jego narzeczoną Albinę Zborowską „Baśkę”, do którego doszło 23 marca 1947 r. W jego wyniku Zborowska została zastrzelona, a Szokalski ciężko ranny. Powodem zamachu na te osoby był nie tylko fakt ich ujawnienia wobec władz, ale także przypuszczenia, że podjęli oni jeszcze za życia „Ognia” współpracę z UB1.

Zaznaczyć należy, że podziemie funkcjonowało wówczas w bardzo trudnych warunkach, gdyż współpracujący dotychczas z partyzantami górale, czyli tzw. „terenówka bandy”, jak określali to funkcjonariusze UB, w dużej części także postanowili skorzystać z amnestii. Sytuacja w Gorcach była na tyle niesprzyjająca dalszej działalności, że dowodzący 3 kompanią Antoni Wąsowicz „Roch” razem z jeszcze dwoma innymi „ogniowcami” (Adamem Domalikiem i Edwardem Superganem) postanowił przerwać walkę i przez Czechosłowację i Austrię przedostać się na Zachód. Partyzanci zaopatrzeni w broń krótką i granaty 7 maja opuścili Polskę. Niestety, próba ta zakończyła się niepowodzeniem i aresztowaniem całej trójki na terenie Austrii 12 maja 1947 r. Antoni Wąsowicz i Adam Domalik zostali następnie przekazani władzom polskim i na mocy wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie skazani na karę śmierci, którą wykonano 24 lutego 1948 r. Supergan uratował życie, ale trafił na wiele lat do więzienia.

Oddział "Wiarusy" w 1947 r. - pierwszy z lewej dowódca Józef Świder "Mściciel", drugi z-ca dowódcy Dymitr Zasulski "Czarny", za nim Mieczysław Łysek "Grandziarz". Klęczy od lewej Adam Półtorak "Wicher", N.N.

Wiarusy 1947 r. Od lewej: Adam Półtorak "Wicher", N.N., Adam Papież, Mieczysław Łysek "Grandziarz", Dymitr Zasulski "Czarny".

Wiarusy 1947 r. Od lewej: Adam Półtorak "Wicher", Adam Papież, Mieczysław Łysek "Grandziarz", Dymitr Zasulski "Czarny", N.N.

Klęczy Dymitr Zasulski "Czarny", przy rkm-ie leży Mieczysława Łysek "Grandziarz".

W Gorcach pozostała zaledwie kilkuosobowa grupa partyzantów, na czele z Józefem Świdrem „Pucułą”, który po objęciu nad nią dowództwa zmienił swój pseudonim na „Mściciel”. Dwudziestoletni Świder, dotychczas szeregowy żołnierz 3 kompanii, okazał się być dobrym organizatorem – oddział oficjalnie już działający pod nazwą „Wiarusy” rozbudował do stanu kilkunastoosobowego, wzmocnił też sieć współpracowników i informatorów grupy. W obawie przed stale narastającymi represjami UB z powrotem w góry trafiali kolejni byli żołnierze „Ognia”. Głośnym echem odbiła się w tym czasie sprawa śmierci ujawnionego partyzanta Kazimierza Białońskiego „Rudego”, którego zastrzelono w jednej z zakopiańskich restauracji.

Do lasu uciekano więc z jednej strony nie chcąc trafić do więzienia, a z drugiej w obawie o własne życie. „Wiarusy” pod dowództwem „Mściciela” działali aż do 18 lutego 1948 r., kiedy to Józef Świder zginął w potyczce z UB w Lubniu, a pochwycony wówczas Marian Kozłecki „Grzmot” poprowadził 20 lutego obławę na leśny obóz oddziału, którym była ziemianka położona między Harklową a Ochotnicą.

Fotografia Józefa Świdra „Mściciela” zastrzelonego przez UB w walce 18 lutego 1948 r., wraz z opisem sporządzonym przez bezpiekę.

Po tych wydarzeniach grupę scalił na nowo Tadeusz Dymel „Srebrny”, nie należący wcześniej do zgrupowania „Ognia”. Oddział liczył około 10 osób, nie posiadał stałej bazy, korzystając przede wszystkim z gościnności gorczańskich górali. W lipcu 1948 r. doszło do niejasnego do dzisiaj podziału w obrębie grupy. Według opinii oficerów UB miał on nastąpić na tle okupacyjnej przeszłości „Srebrnego”. Był on bowiem w 1947 r. oskarżony o to, że w czasie wojny współpracował z Gestapo (tajną niemiecką policją państwową) w Nowym Sączu. Nie został jednak osądzony, gdyż uciekł z rozprawy i wraz ze swoim szwagrem Edwardem Skórnógiem dołączył do dowodzonego przez „Mściciela” oddziału „Wiarusy”. Jak dotąd nie udało się w pełni ani potwierdzić, ani obalić tezy o współpracy Dymela z Niemcami2.

Po podziale przy „Srebrnym” pozostali: Stanisław Ludzia „Dzielny”, „Harnaś” (ujawniony w 1947 r. były adiutant „Ognia”), Edward Skórnóg „Szatan” oraz Mieczysław Łysek „Grandziarz”.
Odeszli natomiast bracia Samborscy – Kajetan „Lot”, „Teściowa” i Stanisław „Bratek”, „Duch”, Zbigniew Zarębski „Kanciarz” oraz Henryk Machała „Jaksa”, „Gryf”. Na czele grupy stanął „Teściowa”, a oddział przyjął nazwę „Zorza”. Nie działał jednak długo, gdyż już w październiku 1948 r. zawiesił akcje zbrojne, a broń ukrył u Józefa Kościelniaka w Rabce. Partyzanci wyposażeni tylko w pistolety i granaty udali się do Bielska, gdzie zamierzali przeczekać niesprzyjający walce w górach okres zimowy. Podczas podróży pociągiem zostali jednak zdemaskowani: na stacji w Wadowicach wywiązała się strzelanina, podczas której śmierć ponieśli dwaj cywile i milicjant. Zdarzenie to skłoniło Kajetana Samborskiego do zmiany planów. Podjął on mianowicie decyzje o przedostaniu się przez „zieloną granicę” do amerykańskiej strefy okupacyjnej. Wyprawa miała miejsce w listopadzie 1948 r. i zakończyła się niepowodzeniem.

Od lewej: ps. "Saper", Mieczysław Łysek "Grandziarz", Stanisław Ludzia "Harnaś".

Już na terenie Czechosłowacji „Teściowa” i „Kanciarz” zginęli zastrzeleni przez funkcjonariuszy tamtejszej bezpieki. Lekko ranny Stanisław Samborski „Bratek” został wydany władzom polskim i po śledztwie skazany na śmierć. Henryk Machała „Gryf”, który nie brał udziału w wyjeździe, powrócił w Gorce do „Wiarusów”, którymi po śmierci „Srebrnego” w październiku 1948 r. dowodził już Stanisław Ludzia „Harnaś”.
W ten sposób połączona grupa, powiększona o Jana Jankowskiego „Groźnego”, Leona Zagatę „Złoma”, a później także Stanisława Janczego „Pruta”, działała aż do ostatecznego rozbicia w lipcu 1949 r.

Jan Jankowski "Groźny", partyzant oddziału "Wiarusy", stracony przez komunistów 12 I 1950 r.

Henryk Machała "Gryf", partyzant oddziału "Wiarusy", stracony przez komunistów 12 I 1950 r.

Rozbicie oddziału partyzanckiego „Wiarusy” nastręczało bezpiece bardzo wiele trudności. Akcje prowadzone nieprzerwanie od 1947 r. tylko okresowo wpływały na dezorganizacje działalności grupy, nie mogły jednak doprowadzić do jej zupełnego unieszkodliwienia. Oddział pomimo tego, że tracił swoich najbardziej doświadczonych żołnierzy, także dowódców (Józef Świder, Dymitr Zasulski, Tadeusz Dymel), istniał dalej i zdolny był do prowadzenia działań bojowych na terenie całego powiatu nowotarskiego. Znamiennym jest fakt, że największym sukcesem UB było rozbicie „Zorzy” w 1948 r., a więc akcja sprowokowana tak naprawdę przez samych partyzantów, którzy opuścili góry i próbowali przedostać się na Zachód. Od tego momentu wzmogły się także obławy i aresztowania na samym Podhalu, na co niemały wpływ miały zeznania członków „Zorzy”: Stanisława Samborskiego „Orlika” oraz Bronisławy Zarębskiej (Luschanek). Pomimo intensywnych poszukiwań nie udało się jednak wytropić ukrywających się w swoich „melinach” żołnierzy podziemia, nad którymi z początkiem 1949 r. dowództwo objął Stanisław Ludzia „Harnaś”.

Na pierwszym planie (z lewej) stoi Stanisław Ludzia "Harnaś".

Pomimo niepowodzeń powstawały kolejne plany rozbicia „Wiarusów”. Początkowo dążono do ujęcia partyzantów poprzez system kontrolowanych przez agenturę i współpracowników UB „bezpiecznych kryjówek”. Nie doceniono jednak faktu, że oddział posiadał cały szereg zaufanych ludzi, którzy nie byli przez UB rozpracowani, a pełnili funkcję informatorów, zapewniając także partyzantom kwaterunek. Wiosną 1949 r. oddział wyszedł z ukrycia i wznowił działalność, przeprowadzając szereg akcji rekwizycyjnych oraz wymierzonych we współpracowników nowej władzy (m.in. zarekwirowano towary w spółdzielni w Nowej Białej 1 kwietnia 1949 r.).

Pieczęć „Wiarusów" – III Kompania AK.

Skłoniło to funkcjonariuszy do opracowania nowego sposobu likwidacji grupy – tym razem przez wprowadzenie do niej agenta. Próba taka miała miejsce już rok wcześniej w maju 1948 r., kiedy to do „Wiarusów” dołączył Franciszek Mierwa „Łosoś” z Długopola, były partyzant ze zgrupowania „Ognia”, którego dwa miesiące wcześniej bezpieka skłoniła do współpracy. Przyjął on wówczas pseudonim „Wiśniewski”. Miał on za zadanie wejść w skład oddziału, zyskać zaufanie dowódcy, a następnie skłonić go do udania się w rejon Długopola, gdzie przygotowana była już przez UB zasadzka. Plan ten nie powiódł się, przede wszystkim dlatego, że Mierwa będąc w oddziale i przemieszczając się wraz z nim, nie miał dostatecznej możliwości informowania UB o ruchach grupy, nie był też w stanie skłonić „Srebrnego” do przejścia w rejon Długopola. Mimo to, dzięki jego staraniom udało się ustalić szereg współpracowników oddziału, a także aresztować jej nowego członka – Franciszka Szeligę. 14 lipca 1948 r. donosił on m.in. o przejściu „Wiarusów” przez Ochotnicę Dolną, później jednak utracił z partyzantami kontakt i powrócił do Długopola. Tam od 1949 r. ukrywał się zarówno przed „Wiarusami”, jak i przed UB. Władze zlokalizowały jego miejsce zamieszkania dopiero w 1951 r.

--------------------------------------------------------------------------------
1. Według dostępnych autorowi materiałów ani Szokalski, ani Zborowska nie współpracowali z bezpieką. Z końcem 1946 r. zostali wysłani przez Kurasia na Ziemie Zachodnie, skąd wrócili dopiero po ogłoszeniu amnestii w lutym 1947 r. Według niepotwierdzonych opinii niektórych członków Zgrupowania „Błyskawica” mieli oni dopuścić się defraudacji sporej sumy pieniędzy, przekazanej im dla celów służbowych przez „Ognia”. Również ten fakt zaważyć miał na decyzji o ich likwidacji.
2. Dymel był do 11 listopada 1944 r. zastępcą komendanta, wywodzącej się z oddziału BCh „Zyndram”, placówki AK w Łącku. Poszukiwany był równocześnie przez dowódcę 9 kompanii 1 psp AK por. Juliana Zubka „Tatara”, który chciał na nim wykonać wyrok śmierci. Istnieją przesłanki świadczące o tym, że Dymel nawiązał kontakt z BCh właśnie dlatego, że był podejrzewany przez AK o kontakty z Gestapo. Co ciekawe, w styczniu 1945 r. to właśnie Dymel razem z Edwardem Skórnógiem pomogli partyzantom radzieckim ze zgrupowania mjr./ppłk Iwana Zołotara wysadzić niemieckie magazyny na Zamku Jagiellońskim w Nowym Sączu. Ich nazwiska zostały jednak skrzętnie pominięte w polskim wydaniu wspomnień Zołotara, zapewne by nie kojarzono sowieckich partyzantów z „reakcyjnymi bandami”.

Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”

2009-11-30T14:53:00.001-08:00

Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”

Państwowe Muzeum Oświęcim - Brzezinka - Auschwitz - Birkenau

Tadeusz Wojtkowski - Prezes Towarzystwa Historycznego Stop

Janusz Marszałek - założyciel pierwszej w Polsce prywatnej wioski dziecięcej, prezes spółki akcyjnej "Maja"

Marek Rawecki - Zespół ds. Studium zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej Państwowego Muzeum w Oświęcimiu

Jan Knycz - Przewodniczący Rady Miejskiej w Oświęcimiu

Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej

Profesor Iwo Cyprian Pogonowski

Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wydaje dwumiesięcznik pt. Sprawy Zagraniczne (Foreign Affairs Magazine), w którym jest wyznaczany zakres alternatyw polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Rada Polityki Zagranicznej USA zajmuje dominującą pozycję dzięki ciągłości swego istnienia i składu członków, którzy zaliczają się do najwybitniejszych naukowców i dyplomatów Stanów Zjednoczonych. Od Drugiej Wojny Światowej rada ta wybrała każdego ministra spraw zagranicznych USA, niektórzy z nich nie byli osobiście znani prezydentom, którym mieli służyć. Wrześniowy i październikowy numer Spraw Zagranicznych zawiera oszczerczy artykuł o Polsce p.t. Polacy i Żydzi Abrahama Brumberga, w którym z aprobatą cytowane jest zdanie z książki ,,Sąsiedzi” J. T. Grossa: "zbrodnicze refleksy społeczeństwa polskiego skierowane przeciw Żydom nie były przypadkowymi zdarzeniami...." Wypowiedz ta jedynie zmienia podmiot napaści podczas gdy jest równoznaczna ze znaną opinią Hitlera o Żydach jako rasie urodzonych zbrodniarzy.

Zamieszczenie tak oszczerczego i antypolskiego artykułu w "Sprawach Zagranicznych" bezpośrednio po oficjalnej wizycie prezydenta Kwaśniewskiego w USA oznacza, że polityka amerykańska w stosunku do Polski nie uległa poprawie mimo przyjaznych spotkań obu prezydentów przed kamerami telewizyjnymi.

Od dawna znana rasistowska i wroga postawa Brumberga wobec Polski jest bardzo podobna do stanowiska nazistów wobec Żydów w czasie Drugiej Wojny Światowej. W artykułach ,,Poles and Jews” oraz ,,Murder Most Foul” Brumberg potępia Naród Polski razem z jego tradycją tolerancji i walki o wolność. Brumberg stara się przedstawić Polaków jako degeneratów, których jedynym celem w życiu jest znęcanie się nad Żydami. Jest to analogiczne do nazistowskiego obrazu Żydów prze wojną, których jedynym celem w życiu miało być szkodzenie aryjczykom. Nie ulega wątpliwości, że rasistowski artykuł Brumberga, jak i wspomniana książka Grossa prowadzą do wzajemnej nienawiści i utrudniają zjednoczenie się ludzi w szacunku do ofiar minionych krzywd, niesprawiedliwości i zbrodni systemów totalitarnych.

Należy raz jeszcze zaznaczyć, że Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wyznacza kierunek polityki zagranicznej USA i ma więcej wpływu na stosunki Stanów Zjednoczonych z innymi państwami niż mają tak parlament, jak i prezydent USA. Wydanie w obecnej chwili artykułu pełnego pogardy i oszczerstw pod adresem Polski oznacza poparcie przez Rade Polityki Zagranicznej USA kampanii wymuszenia okupu od Państwa Polskiego, i to na bez porównania większą skalę, niż okup który niedawno zapłaciła Szwajcaria. Kampanią tą, o czym już pisałem we wcześniejszych artykułach, kieruje Światowa Żydowska Organizacja Roszczeniowa (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress).

Po wojnie, żydowski ruch roszczeniowy ( World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) odniósł sukcesy w zdobywaniu kolosalnych sum od rządu niemieckiego, a ostatnio uzyskał on od banków szwajcarskich sumę tysiąc dwustu pięćdziesięciu tysięcy milionów dolarów (miliarda dwustu pięćdziesięciu tysięcy) niby jako odszkodowanie za sprzeniewierzenie trzydziestu dwu milionów dolarów w 755 kontach przedwojennych (według oficjalnej komisji bankiera amerykańskiego Volckera). Uważa się, że tak wielka suma była okupem banków szwajcarskich zagrożonych bojkotem i utratą prawa do funkcjonowania na rynku nowojorskim. Ostatnio ruch roszczeniowy uzyskał od władz niemieckich blisko połowę całego funduszu odszkodowań za pracę niewolniczą w Niemczech bez sporządzenia odpowiedniej listy imiennej. Stało się to ku oburzeniu jeszcze żywych setek tysięcy weteranów pracy niewolniczej w Niemczech. Ludzie ci zdają sobie sprawę, że obecnie przy życiu nie ma więcej jak dziesięć tysięcy żydowskich weteranów pracy niewolniczej, ponieważ było ich już tylko około pięćdziesięciu tysięcy w 1945 roku na terenie Niemiec.
Teraz aby móc w dalszym ciągu funkcjonować i wymuszać odszkodowania od następnego państwa, ruch roszczeniowy musi udowodnić opinii światowej, jakie to jeszcze inne państwo brało udział w zagładzie Żydów. Tak wiec teraz przyszła kolej na Polskę, w której nieruchomości (tereny, budynki, etc.) jako członka NATO i potencjalnego członka Unii Europejskiej wnet będą bez porównania więcej warte niż są w dniu dzisiejszym. Tak więc wartość rynkowa przedwojennych posiadłości żydowskich w Polsce pójdzie w górę, wielokrotnie wyżej niż jest ich obecna wartość – stanowi to łakomy kąsek dla ,,przedsiębiorstwa Holokaust”.

Zdobycie prawa własności do tych obiektów przez żydowski ruch roszczeniowy może być spowodowane presją amerykańską na Polskę. Obiekty te przedstawiają około 15% do 20% całego polskiego majątku narodowego i będą wkrótce warte ponad sto tysięcy milionów dolarów (sto miliardów dolarów), tak że zdobycie kontroli nad nimi uczyniłoby ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) największym potentatem finansowym i politycznym w Polsce. Ruch ten w krótkim czasie mógłby zmienić Polskę w satelitę Izraela i mieć ją w rezerwie na ponowną kolonizację przez Żydów, zwłaszcza jeśli ich życie w Izraelu stanie się nie do zniesienia.

Po Polsce żydowski ruch roszczeniowy najprawdopodobniej zainteresuje się Węgrami, Czechami, Słowacją, a następnie byłymi republikami sowieckimi Ukrainą, Białorusią, Litwą i Łotwą, w miarę jak kraje te odbudują się gospodarczo i będą mogły wstępować do NATO i do Unii Europejskiej, co jak wiemy nie wydaje się odległą perspektywą.

Żydowski ruch roszczeniowy jest popierany przez syjonistyczne lobby, które już zorganizowało pogróżki członków amerykańskiego parlamentu pod adresem Polski - senator Hilary Clinton jest jednym z prowodyrów w akcji tych pogróżek. Niedawno członkowie Sejmu polskiego, którzy usiłowali ograniczyć wysokość odszkodowań żydowskich byli oskarżeni przez Światowy Związek Żydów (World Jewish Congress) o "anty-amerykanizm" – oszczercze oskarżenie bardzo szkodliwe dla Polski, gdy jest ona tak bardzo uzależniona od dobrej woli rządu amerykańskiego. Oskarżenia te są wygłaszane mimo tego że w czasie niedawnej formalnej wizyty prezydenta Kwaśniewskiego, prezydent Bush powiedział, że Polska jest najbardziej proamerykańskim krajem w NATO.

Powtórzenie Schematu Propagandy Nazistowskiej

Żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) zdobywa wielki rozgłos, który daje mu darmową światową reklamę. Od lat było wiadomo, że w czerwcu 1941 roku rząd niemiecki zdecydował się rozpowszechniać propagandę mającą przekonać świat, że niemiecka inwazja na Sowiety była entuzjastycznie witana przez ludność, która doświadczyła sowieckiego terroru. Niemiecka propaganda głosiła, że ludność terenów przyfrontowych z zemsty masowo mordowała komunistów i Żydów. Mordy te były opisywane jako reakcja ludności miejscowej na wcześniejsze sowieckie prześladowania.

Żeby zapewnić sukces swojej propagandzie nazistowski rząd niemiecki nakazał (rozkaz R. Heydricha z 29 czerwca 1941 roku) oddziałom egzekucyjnym zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach, nie robić dziennych raportów, jak również zakazane były zdjęcia pamiątkowe, które żołnierze niemieccy często sobie robili ze swoimi ofiarami. Brak niemieckiej dokumentacji dotyczącej masowych egzekucji przyfrontowych pozwolił ludziom z żydowskiego ruchu roszczeniowego ponownie zastosować przeciwko Polakom ten sam nazistowski schemat propagandowy oskarżający o zbrodnie niemieckie miejscową ludność. Ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) w ten sposób – wykorzystując prowokację nazistów - "udowadnia" winę Narodu Polskiego w zagładzie Żydów.

Sprawa Jedwabnego zdominowała polskie środki przekazu i promieniowała na cały świat, który dowiadywał się o niej głównie z wypowiedzi przedstawicieli ruchu roszczeniowego. Zbrodnia z 10. VII. 1941 roku miała być dowodem polskiej winy narodowej w zagładzie Żydów. W korespondencji ze mną na ten temat profesor Józef Wieczyński, główny redaktor pięćdziesięciotomowej encyklopedii Rosji użył trafnego terminu "bitwa o Jedwabne." Ta medialna "bitwa o Jedwabne" dała żydowskiemu ruchowi roszczeniowemu kolosalną ilość bezpłatnej reklamy na światową skalę. Bitwa ta pozostanie faktycznie nierozegrana do czasu przeprowadzenia badań medycyny sądowej dwu masowych grobów w Jedwabnem co pozwoli dokładnie udowodnić plan i metodę zbrodni, jak również ilość ofiar i powód śmierci każdej z nich.

Szczegóły Tragedii w Jedwabnem

Dziś wiadomo, że 10 lipca 1941 roku Niemcy terrorem poprowadzili Żydów jedwabieńskich na miejsce ich masakry. Zastrzelili około 50ciu i spalili żywcem około 250 (nie 1600, czy 1800 jak to doniosła prasa amerykańska na podstawie fałszywych informacji zawartych w książce Sąsiedzi J. T. Grossa, który zignorował sowieckie i niemieckie źródła archiwalne).
Niemcy zorganizowali sobie do pomocy Volksduetch'ow (zdrajców i szpiegów), grupę prymitywnych kryminalistów miejscowych i z okolicy, oraz - jest nie wykluczone - że tez kilku "mścicieli." Ci ostatni, jeżeli rzeczywiście tam byli to prawdopodobnie byli przekonani, że niektórzy z Żydów jedwabieńskich narazili ich samych i ich rodziny na ciężkie prześladowanie przez NKWD i zsyłki do Gułagu. Dodatkową grupę Polaków Niemcy zmusili groźbami zastrzelenia i ciosami kolb karabinów do sprowadzenia Żydów do czyszczenia bruku na rynku.
Jeszcze żyją świadkowie tej szczegółowo zaplanowanej niemieckiej egzekucji kilkuset Żydów jedwabieńskich z 10 lipca 1941 roku. Wtedy Niemcy zmusili około 300 Żydów do maszerowania w niby pogrzebie betonowej głowy Lenina straconej z pomnika w rynku.
Niemcy podzielili Żydów na dwie grupy. Pierwsza grupa była złożona z około 50 mężczyzn, na tyle silnych, że mogliby się rozpaczliwie bronić. Druga grup była złożona z około 250 osób, głównie kobiet, dzieci i starców.

Podczas gdy druga grupa była zatrzymana w tyle, pierwszej grupie Niemcy kazali wejść do malej stodoły, do której klucze skonfiskowali poprzedniego dnia, kiedy to opróżnili stodołę z przechowywanych w niej maszyn rolniczych. Pierwszej grupie Niemcy kazali kopać rów w klepisku stodoły by niby tam pochować głowę Lenina. (Gross napisał błędnie, że scena ta odbywała się na cmentarzu żydowskim). Kiedy rów był wykopany Niemcy otworzyli ogień do pierwszej grupy Żydów i prawdopodobnie kazali Polakom żeby pochowali rozstrzelanych Żydów. Głowę Lenina umieszczono na zwłokach w grobie pierwszej grupy ofiar. Wtedy Niemcy kazali drugiej grupie wejść do stodoły, którą wkrótce polali benzyną i podpalili

Stefan Boczkowski, Roman Chojnowski i pięciu innych świadków zeznało, że widzieli jak Niemcy palili stodołę pełną Żydów. Niemiecka półciężarówka podjechała z żołnierzami niemieckimi i puszkami z benzyna. Część żołnierzy zeskoczyła, a pozostali podawali im puszki, których zawartość wylali na ściany stodoły i podpalili. Płomienie gwałtownie ogarnęły stodołę.

Pirotechniczna analiza wskazuje, że Niemcy musieli użyć około 400 litrów benzyny na mniej więcej 100 metrach kwadratowych ścian stodoły żeby została natychmiast objęta płomieniami, które spowodowały śmierć ofiar zamkniętych w stodole. Ludność miejscowa nie miała wtedy w ogóle dostępu do benzyny. Ludzie mieli małe ilości nafty do lamp naftowych. Nafta do lamp zapala się przy temperaturze ponad 50 stopni Celsjusza. Trudno by było za pomocą nafty wywołać tak nagły pożar, bo nafta po prostu nie pali się tak gwałtownie jak benzyna.

Następnego dnia Niemcy zmusili okolicznych rolników do wykopania rowu wzdłuż stodoły i pogrzebania w nim rozkładające się i wydające okropny zapach ciała ludzi z drugiej grupy w świeżo wykopanym grobie.

Instytut Pamięci Narodowej ustalił w 2001 roku, że ciała ofiar masakry Żydów z 1941 roku są pochowane wyłącznie w wyżej wymienionych grobach. Niestety, ekshumacja grobów została przerwana na skutek prośby rabina. Kompletne badanie zwłok według zasad medycyny sadowej i procedury kryminalnej oparte na całkowitej ekshumacji pogrzebanych wszystkich ofiar nie zostało dokonane. Tak wiec niewiadomo ile osób zostało pogrzebanych i jaki był powód śmierci każdej z nich. Na podstawie pojemności obu grobów oceniono w przybliżeniu ilość ofiar na około 200-300 osób. Przy braku kompletnej ekshumacji i dokładnej analizy w oparciu z o zasady medycyny sadowej jakiekolwiek ostateczne sprawozdanie IPN jest bezwartościowe, bo brak ustalenia powodu śmierci każdej z ofiar i dokładnej ich ilości.

Postkomunistyczna Lewica a Prawda Historyczna

Post-komunistyczny prezydent Polski i jego post-komunistyczny premier dają poparcie ruchowi roszczeniowemu za pomocą polityki przeproszeń i skruchy za morderstwa takie jak masakra jedwabieńska, za którą oczywiście odpowiedzialny są Niemcy. Nic dziwnego że taka polityka nie tylko wzmocniła żądania Rosjan żeby Polska przeprosiła za niedopełnioną zbrodnię ludobójstwa na jeńcach rosyjskich w 1920 roku, ale również wzmacnia żądania niemieckie mające na celu obalenie ustaleń poczdamskich i warunków kapitulacji Niemiec, zwłaszcza tych które dotyczą mienia poniemieckiego w Polsce zachodniej i północnej.

Pamięć narodowa Polaków, jak i innych narodów dziś wyzwolonych spod sowieckiej dominacji zachowała obraz nieproporcjonalnie wysokiego udziału mniejszości żydowskiej i jej centralnej roli w narzucaniu jarzma sowieckiego przez stalinowski aparat terroru na kraje satelickie po Drugiej Wojnie Światowej. Ten niezaprzeczalny fakt historyczny był potwierdzony przez główne na świecie pismo kontrolowane przez Żydów - New York Times.

Absurdalna wersja tragedii jedwabieńskiej, stworzona przez J. T. Grossa i powtarzana przez Abrahama Brumberga jest teraz rozgłaszana na łamach dwumiesięcznika Sprawy Zagraniczne. Dwumiesięcznik ten dziś głosi na cały świat kłamstwa i oszczerstwa, które przedstawione są jako prawda historyczna. Rząd polski może obalić te fałsze przez dokonanie ekshumacji obydwu grobów ofiar masakry Żydów w Jedwabnem. Potrzebne jest publiczne obalenie tych kłamstw faktami materialnymi otrzymanymi przez ekshumacje - te fakty jak widać, ruchowi roszczeniowemu i jego sprzymierzeńcom są niewygodne i dlatego kompletna ekshumacja nie została przeprowadzona według wymogów medycyny sadowej. Dopiero po kompletnym przebadaniu zawartości obydwu grobów prawda będzie mogła być oficjalnie ogłoszona. Stanie się to najprawdopodobniej wtedy kiedy Polska będzie rządzić władza złożona z patriotycznych Polaków, wolnych od wpływów post-komunistycznej lewicy.

Iwo Cyprian Pogonowski, były więzień Gestapo, numer 28865 w Sachsenhausen, autor: Poland, an Illustrated History – Polska – Historia Zilustrowana (Hippocrene Books, New York, 2000), Jews in Poland, a Documented History – Żydzi w Polsce – Udokumentowana Historia (Hippocrene Books, New York, 1993), Poland, a Historical Atlas – Polska – Atlas Historyczny (Hippocrene Books, 1987)

Masonerka żydowska Bn Br usuwa nasz krzyż ze Żwirowiska

2009-11-19T05:48:00.001-08:00

Masonerka żydowska Bn Br usuwa nasz krzyż ze Żwirowiska

O możliwości przeniesienia papieskiego krzyża, stojącego na Żwirowisku, nieopodal byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz w Oświęcimiu donosi belgijski dziennik "La Libre Belgique".

żródło KAI (rk /a.)

http://ekai.pl/serwis/?MID=16854

-----------------------

Dziś po 10 latach organizacje żydowskie znowu atakują Polaków w imię tzw. "dialogu"
Nakazy jak poprzednio tak i tym razem przyszły z Belgii od organizacji "Sauvegarde d`Auschwitz"
i szefa organizacji żydowskich Lazarda Pereza.

Judajczykowie znowu atakują chrześcijan, chcą usunąć nasz krzyż,
a ofiarami masowych mordów w Oświęcimiu uczynić tylko Żydów.

Do takich celów powołanych zostało wiele organizacji,
stawiających sobie za cel wynarodowienie Polaków, zniszczenie tradycji chrześcijańskich,
zapłatę gigantycznego i nienależnego haraczu oraz budowę "Judeopolonii" na terenie Polski.

Warto wiedzieć, że 9 września 2007 w Polsce reaktywowaną masońską lożę B'nai B'rith
czyli Zakon Synów Przymierza.

Siedziba B'nai B'rith mieści się w Warszawie.

----------- linki ----------

Krzyż na Żwirowisku:

http://www.naszawitryna.pl/krzyze_aus...
http://www.naszawitryna.pl/krzyze_aus...
http://www.naszawitryna.pl/krzyze_aus...

Prasa:

http://www2.rp.pl/artykul/223068_Wrac...
http://wiadomosci.onet.pl/1867334,11,1,1,,item.html

Masonerka żydowska, B'nai B'rith - Synowie Przymierza
reaktywacja 30.9.2007:

http://www.bnaibritheurope.org/bbe/co...,com_rsgallery2/Itemid,134/catid,13/limit,16/limitstart,0/lang,en_GB/

http://www.museumoffamilyhistory.org/...
https://www.jewishpress.com/pageroute...
http://www.bnaibrith.org/

------------

cele masonerii:

CZESC 1 PART 1
http://www.kki.pl/piojar/polemiki/nov...

CZESC 2 PART 2

Poland save 500.000 lives of British and American soldiers Enigma was broken by Polish Scientist Cinton to the Polish parliament in Warsaw

2008-07-03T11:27:00.001-07:00

Poland save 500.000 lives of British and American soldiers Enigma was broken by Polish Scientist Cinton to the Polish parliament in Warsaw

Cinton to the Polish parliament in Warsaw " Thank you for Enigma "

July 7, 1994

Thank you very much. Mr. President, Mr. Prime Minister, Marshal Oleksy, Mr. Speakers, and representatives of the people of Poland: I am honored to stand before you today in this chamber, at the heart of Poland's democracy. I know that you have extended your session in order to hear me today, and I am very grateful for your hospitality.

We gather today to honor a friendship that is as old as my Nation. And we honor ties that grow stronger every day. We admire the contributions that Polish-Americans, millions of them, have made and are making to our Nation's strength. And we celebrate the cultural ties that bind our peoples. But at this moment of decision in history, in this time of renewal for Poland and for the United States, Poland has come to mean something even greater, for your success is crucial to democracy's future in Central and Eastern Europe, and indeed, all across the globe.

It has been said that if it were not for the people of Poland, democracy might have perished on the continent of Europe a half-century ago. For it was the Polish mathematicians from the laboratories of Poznan who broke the secrets of the Enigma Code, what Winston Churchill called the most important weapon against Hitler and his armies. It was these code-breakers who made possible the great Allied landings at Normandy, when American, English, French, Canadian, and yes, Free Polish forces joined together to liberate this continent, to destroy one terrible tyranny that darkened our century.

Yet, alone among the great Allied armies who fought in Normandy, the Poles did not return to a liberated land. Your fathers instead returned to a nation that had been laid waste by its invaders. Then one would-be conqueror gave way to another, and an Iron Curtain fell across your borders, a second foreign tyranny gripped your people and your land.

It was here in Poland that all those who believe communism could not stand, first found their hopes fulfilled; here that you began to hammer on the Iron Curtain and force the first signs of rust to appear; here that brave men and women, workers and citizens, led by Solidarnosc, understood that neither consciousness nor economics can be ordered from above; here that you showed the peoples of Central and Eastern Europe that with hearts and hands alone, democracy could triumph.

But I come here today not simply to recall the events of 50 years past or even to rejoice at those of 5 years ago, for others have done that and done it very well. Instead, I come to the heart of a new, democratic Central Europe to look ahead, to speak of how we can reverse the legacies of stagnation and oppression, of fear and division; how we can eradicate the artificial lines through Europe's heartland imposed by half a century of division, and how we can help chart a course toward an integrated Europe of sovereign free nations.

The challenges our generation faces are different from those our parents faced. They are problems that in many cases lack pressing drama. They require quiet and careful solutions. They will not yield easily. And if we meet them well, our reward will not be stunning moments of glory but gradual and real improvement in the lives of our people.

We must find the will to unite around these opportunities of peace as previous generations have united against war's life-or-death threats and oppression's fatal grip. To the courage that enables men and women to drop behind enemy lines, face down rumbling tanks, or advance freedom's cause underground, we must add a new civil courage: the energy and optimism and patience to move forward through peaceful but hard and rapidly changing times.

Our course must be guided by three principles: supporting democracy, advancing free markets, and meeting new security challenges. Half a century after our fathers beat tyranny into submission and half a decade after the Soviet empire collapsed, the voices of violence and militant nationalism can once again be heard. Would-be dictators and fiery demagogs live among us in the East and in the West, promoting ethnic and racial hatred, promoting religious divisions and anti-semitism and aggressive nationalism. To be sure, they are weak imitators of Hitler and Stalin, yet we dare not underestimate the danger they pose. For they feed on fear, despair, and confusion. They darken our road and challenge our achievements.

In this fight, democracy remains our indispensable ally. For democracy checks the ambitions of would-be tyrants and aggressors. It nurtures civil society and respect for human rights and the habits of simple tolerance. Its progress is slow and uneven, and as you doubtless know in this chamber, occasionally frustrating. But it cements economic reforms and security cooperation. And it offers once-captive peoples the opportunity to shape their own future.

Five years ago, your nation seized that opportunity. Discarding dictatorship and a failed command economy that was imposed upon your nation, you stepped into the unknown and started to build a free market economy. Doubters said that it couldn't be done, but the Polish people have proved those naysayers wrong. Poland's reforms are working. You are beginning to win the struggle for economic transformation. You have ended hyperinflation, stabilized your currency, privatized enterprises that drive growth, and doubled your exports. You have proved that free people need not wait for the state to tell them what to do. You have demonstrated an entrepreneurial talent that generates one of Europe's highest growth rates.

But we must be sober and honest in our judgment. When you began this process the old Communist economic system was already collapsing. You knew then your journey would be difficult at best. And although many Poles are prospering today, many others have lost their jobs through no fault of their own, and their hardships abound. In a time like this it is easy to focus on that pain, not on the promise of reform.

My message today to the people of Poland and to all the people of Central and Eastern Europe is simple and direct: Free markets and democracy remain the only proven path to prosperity and to peace. You must hold hard to those tracks. Sustain the civil courage that has brought you so far so fast, and do not give up or turn back. You will not be alone.

The United States has stood with you since you began to build the modern economy, and we stand with you now. America is the number one investor in Poland, with $1.2 billion already in place and much more on the way. The American people are proud to have supported Poland as you have put tens of thousands of your people to work, created thousands of new enterprises, and begun to free your economy from its inherited burden of debt.

Today we are announcing new initiatives that will pump hundreds of millions of dollars into the Polish economy. For example, our Government, along with some of our Nation's largest labor unions, has established a $65 million Polish Partners Fund to promote new investments in business. We are also working to quicken the speed of privatization, to assist people in finding new jobs and housing, to help protect your citizens from the economic pirates of organized crime.

Taken together, these goals--hopeful citizens, thriving entrepreneurs, new investments and expanded trade--are the future pillars of a prosperous, reformed Poland. Economic reform and democracy, though important, however, will only flourish if the free peoples of Central and Eastern Europe are also secure.

In moving to guarantee its own security, Poland has indeed become a model for the other nations of Central and Eastern Europe. Your decisions to establish good relations with Russia, Ukraine, Germany, and Lithuania are shining examples of the potential for peace that the new Europe provides. At this moment, in fact, Poland faces what may fairly be described as its best prospects for peace and security in 350 years. And yet, as you have taught us, we must not forget the lessons of history. There appears to be no immediate or short-term threat to Polish sovereignty, but history and geography caution us not to take this moment for granted.

When my administration began, I stressed that Poland's security and the security of all democratic nations in the region is important to the United States. In January of last year, when I visited Prague and met with the heads of the Visegrad nations, I learned a Polish phrase: Nic o nas bez nas, "Nothing about us, without us." That phrase echoes in my mind today as we solidify and search for a new security arrangement in Europe. Because the simple fact is that Poland should never again have its fate decided for it by others. No democracy in the region should ever be consigned to a gray area or a buffer zone. And no country should have the right to veto, compromise, or threaten democratic Poland's or any other democracy's integration into Western institutions, including those that ensure security.

I know that these are ambitious goals, but history has given us a rare opportunity, the opportunity to join together and to form a new, integrated Europe of sovereign nations, a continent where democracy and free markets know no borders, but where nations can rest easy that their own borders will always be secure. This is the vision behind the Partnership For Peace.

Twenty-one nations have now jointed that Partnership since we began it, and they are already moving to fulfill the dream of a unified and peaceful Europe. They have sworn not only to pursue democracy but also to respect each other's sovereignty and borders. They are moving along a course that is both visionary and realistic, working for the best while always preparing for the worst.

Poland, as all of you know, has taken a leading role in the Partnership For Peace, and I am proud and pleased that some 2 months from now your nation will host the first Partnership exercise on the territory of a former Warsaw Pact state. For the first time since 1945 Polish and American troops, troops that once faced each other across the Iron Curtain, will train together on the plains of Europe.

The United States recognizes that full participation in the Partnership requires resources. And I am pleased to announce today that I will ask our Congress to designate $100 million, effective in the fall of next year, to help America's new democratic partners work with us to advance the Partnership For Peace's goals. In response to your nation's demonstrated commitment to security and democracy, I will ask that fully one-fourth of that money, $25 million, be directed to Poland.

But the Partnership For Peace is only a beginning. Bringing new members into NATO, as I have said many times, is no longer a question of whether, but when and how. And that expansion will not depend upon the appearance of a new threat in Europe. It will be an instrument to advance security and stability for the entire region. We are working with you in the Partnership For Peace in part because the United States believes that when NATO does expand, as it will, a democratic Poland will have placed itself among those ready and able to join. The Partnership For Peace and planning for NATO's future mean that we will not let the Iron Curtain be replaced with a veil of indifference.

I have learned another Polish phrase which, even in my tortured accent, well describes our goal for a more secure, democratic, and prosperous Poland: Rowni z rownymi, wolni z wolnymi, "Equal among equals, free with the free." It is time to bring that phrase to life.

Here in the middle of the rebuilt city of Warsaw, we are reminded that the Polish people have always fought for that right. Fifty years ago this month, the Polish home army was planning the greatest urban uprising of this century. On August 1st, Polish heroes seized much of their city preparing for liberation. The uprising ended in ruin. Some of the heroes perished; others escaped. Yet amidst the flame and the rubble, a lone radio signal could be heard in the West: "Immortal is the nation that can muster such universal heroism," came the broadcast from Warsaw, "for those who have died have conquered, and those who live on with fight on, will conquer and again bear witness that Poland lives while the Poles live."

Here in the heart of a free Poland, you can hear the echoes of that broadcast today. So now let us summon the civil courage that will keep your nation forever free.

Thank you very much.

NOTE: The President spoke at 2:35 p.m. at the Parliament Building. In his remarks, he referred to Jozef Oleksy, Marshal of the Polish Parliament.

COPYRIGHT 1994 U.S. Government Printing Office
COPYRIGHT 2008 Gale, Cengage Learning

Polish ZEGOTA was the only one organization to save Jews, saved 50000 Jews from Holocaust

2008-06-30T10:02:00.001-07:00

Polish ZEGOTA was the only one organization to save Jews, saved 50000 Jews from Holocaust
Czyj jest ten strach? część Polskie obozy koncentracyjne? "Upside Down"

Czyj jest ten strach? część 2 / 2

Polskie obozy koncentracyjne? "Upside Down"

Polish Pilots of the RAF

A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz

Encouraged by Rabbi Israel Singer's, the General Secretary of the World Jewish Congress, statements in 1996 such as " If Poland does not satisfy Jewish claims, it will be publicly attacked and humiliated in the international forum." So it is a plan to deliberately slander Poland's name and manipulate the American public's opinion against Poles. It was permitted to slander Poles now.
Very beautiful. A GREAT HERO overlooked in the post War history.
Irena Sendler

Irena Sendler, a Catholic hero
ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 2/3
Polish ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 3/3

Would you risk your own life and your family's to save another human being ? Brave people. Thanks. ZEGOTA was the cryptonym for the clandestine underground organization in German-Nazi- occupied Poland(1939-1945) that provide assistance to the Jewish people. Irena Sendler(Irena Krzyzanowska,Irena Sendlerowa),Zofia Kossak,Wanda Krahelska, Julian Grobelny, Dobrowolski, Tadeusz Rek, Ferdynand Arczynski, Ignacy Barski, Wladyslaw Bartoszewski, Ewa Brzuska,(Granny) and many others brave people.Splendid

Irena Sendler: A Tribute

enigma code breakers

ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 1/3

Polish ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 3/3

Żegota" ([ʐε'gɔt̪a] (help·info)), also known as the "Konrad Żegota Committee,"[1] was a codename for the Council to Aid Jews (Rada Pomocy Żydom), an underground organization in German-occupied Poland from 1942 to 1945. It operated under the auspices of the Polish Government in Exile through the Government Delegation for Poland, in Warsaw. Żegota's express purpose was to aid the country's Jews and find places of safety for them in occupied Poland. Poland was the only country in occupied Europe where, throughout the war, there existed such a dedicated secret organization.[2]

[edit] Composition
The Council to Aid Jews, Żegota, was the continuation of an earlier secret organization set up for this purpose, called the Provisional Committee to Aid Jews (Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom), founded in September 1942 by Zofia Kossak-Szczucka and Wanda Krahelska-Filipowicz ("Alinka") and made up of democratic as well as Catholic activists. Its members included Władysław Bartoszewski, later Polish Foreign Minister (1995, 2000). Within a short time, the Provisional Committee had 180 persons under its care, but was dissolved for political and financial reasons.[1]

Founded soon after, in October 1942, Żegota was the brainchild of Henryk Woliński of the Home Army (AK). From its inception, the elected General Secretary of Żegota was Julian Grobelny, an activist in prewar Polish Socialist Party. Its Treasurer, Ferdynand Arczyński, was a member of the Polish Democratic Party. They were also the two of its most active workers. Żegota was the only Polish organization in World War II run jointly by Jews and non-Jews from a wide range of political movements. Politically, the organization was formed by Polish and Jewish underground political parties.

Jewish organizations were represented on the central committee by Adolf Bermann and Leon Feiner. The member organizations were the Jewish National Committee (an umbrella group representing the Zionist parties) and the socialist General Jewish Labor Union. Both Jewish parties operated independently also, using money from Jewish organizations abroad channelled to them by the Polish underground. They helped to subsidize the Polish branch of the organization, whose funding from the Polish Government-in-Exile reached significant proportions only in the spring of 1944. On the Polish side, political participation included the Polish Socialist Party as well as Democratic Party (Stronnictwo Demokratyczne) and a small rightist Front Odrodzenia Polski. Notably, the main right-wing party, the National Party (Stronnictwo Narodowe) refused to participate.

Kossack-Szczucka withdrew from participation from the onset. She had wanted Żegota to become an example of pure Christian charity and argued that the Jews had their own international charity organizations. She went on to act in the Social Self-Help Organization (Społeczna Organizacja Samopomocy - SOS) as a liaison between Żegota and Catholic convents and orphanages, where Catholic clergy hid many Jews.[3]

Żegota had around one hundred (100) sections. According to a letter by Adolf Berman, the Jewish Secretary of Żegota, dated February 26, 1977, there were other activists especially meritorious. He mentioned theatre artist Prof. Maria Grzegorzewski, psychologist Irena Solski, Janina Buchholtz-Bukolski*, educator Irena Sawicki*, scouting activist Dr. Ewa Rybicki, school principal Irena Kurowski, Prof. Stanislaw Ossowski and Prof. Maria Ossowski, zoo director Dr. Jan Zabinski* and his wife Antonina*, a writer, the unforgettable director of children's theatres Stefania Sempolowski, Jan Wesolowski*, Sylwia Rzeczycki*, Maria Laski, Maria Derwisz-Parnowski. Great merits had former Senator Zofia Rodziewicz, Zofia Latallo, Dr. Regina Fleszar and others. Beside the university educated people there were commoners like Waleria Malaczewski, Antonina Roguski, Jadwiga Leszczanin, Zofia Debicki*, tailor Stanislaw Michalski, farmers Kajszczak from Lomianki and Pawel Harmuszko, laborer Kazimierz Kuc and many others. – Those with the asterix (*) after their name have been recognized by Yad Vashem as Righteous Among the Nations up to the end of 1999.[4]

[edit] Activities
Żegota helped save some 4,000 Polish Jews by providing food, medical care, relief money and false identity documents for those hiding on the so-called "Aryan" side of German-occupied Poland. Most of its activity took place in Warsaw. The Jewish National Committee had some 5,600 Jews under its care, and the Bund an additional 1,500, but the activities of the three organizations overlapped to a considerable degree. Between them, they were able to reach some 8,500 of the 28,000 Jews hiding in Warsaw, as well as perhaps 1,000 elsewhere in Poland.

Help in the form of money, food and medicines was organised by Żegota for the Jews in several forced labour camps in Poland as well.[2] Forged identity documents were procured for those hiding on the 'Aryan side' including financial aid. The escape of Jews from ghettos, camps and deportation trains occurred mostly spontaneously through personal contacts, and most of the help that was extended to Jews in the country was similarly personal in nature. Since Jews in hiding preferred to remain well-concealed, Żegota had trouble finding them. Its activities therefore did not develop on a larger scale until late in 1943.

The German occupying forces made concealing Jews a crime punishable by death for everyone living in a house where Jews were discovered. Over 700 Poles murdered by Germans as a result of helping and sheltering their Jewish neighbors were posthumously awarded the title Righteous Among the Nations.[5] They were only a small part of several thousand Poles reportedly executed by the Nazis for aiding Jews.[6] It is estimated that some 200,000 Poles were engaged in helping Jews even though the threat of death did act as a deterrent.

Żegota did play a large part in placing Jewish children with foster families, public orphanages and church institutions (orphanages and convents). The foster families had to be told that the children were Jewish, so that they could take appropriate precautions, especially in the case of boys. (Jewish boys, unlike Poles, were circumcised.) Żegota sometimes paid for the children's care. In Warsaw, Żegota's children department, headed by Irena Sendler, cared for 2,500 of the 9,000 Jewish children smuggled from the Warsaw Ghetto.

Medical attention for the Jews in hiding was also made available through the Committee of Democratic and Socialist Physicians. Żegota had ties with many ghettos and camps. It also made numerous efforts to induce the Polish Government in Exile and the Delegatura to appeal to the Polish population to help the persecuted Jews.[7]

Postwar recognition
Many members of Żegota were memorialised in Israel in 1963 with a planting of a tree in the Avenue of the Righteous at Yad Vashem. Władysław Bartoszewski was present at the event.

Quotes
“Żegota is the story of extraordinary heroism amidst unique depravity – compelling in its human as well as historical dimensions. It is a particularly valuable addition to our understanding of the many facets of the Holocaust because Żegota as an organized effort was tantamount to ‘Schindler’s List’ multiplied a hundredfold.” ― Zbigniew Brzeziński

Polish Underground State

History of Poland
General:
^ a b Yad Vashem Shoa Resource Center, Zegota, page 4/34 of the Report.
^ a b Andrzej Sławiński, Those who helped Polish Jews during WWII. Translated from Polish by Antoni Bohdanowicz. Article on the pages of the London Branch of the Polish Home Army Ex-Servicemen Association. Last accessed on March 14 2008.
^ Gunnar S. Paulsson Secret City: The Hidden Jews of Warsaw, 1940-1945 Published 2003 Yale University Press ISBN 0300095465
^ Anna Poraj, Polish Righteous, Those Who Risked Their Lives; see: Rajszczak family, 2004.
^ Chaim Chefer, Righteous of the World: Polish citizens killed while helping Jews During the Holocaust
^ Ron Riesenbach, The Story of the Survival of the Riesenbach Family
^ Paulsson (2002)
(Polish) various authors. in Andrzej Krzysztof Kunert, Andrzej Friszke: „Żegota” Rada Pomocy Żydom 1942–1945. Warsaw: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. ISBN 83-91666-6-0.
(English) various authors (2003). in Joshua D. Zimmerman: Contested Memories: Poles and Jews During the Holocaust and Its Aftermath. Rutgers University Press, 336. ISBN 0813531586.
(English) MS Nechama Tec (1986). When Light Pierced the Darkness: Christian Rescue of Jews in Nazi-occupied Poland. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0195051947.
(English) Tadeusz Piotrowski (1997). Poland's Holocaust. McFarland & Company. ISBN 0-7864-0371-3.
(English) Gunnar S. Paulsson. Secret City: The Hidden Jews of Warsaw, 1940-1945. Yale: Yale University Press, 2002. ISBN 0300095465.
(English) Irene Tomaszewski; Tecia Werbowski (1994). Zegota: The Rescue of Jews in Wartime Poland. Montreal: Price-Patterson.
(English) Irene Tomaszewski; Tecia Werbowski (1994). Zegota: The Council to Aid Jews in Occupied Poland 1942-1945. Price-Patterson. ISBN 1896881157.

Sy Hersh: US Already Attacking Iran 6/29/08

2008-06-29T22:13:00.000-07:00

Sy Hersh: US Already Attacking Iran 6/29/08

Polish contribution to the Allied victory in World War 2 (1939-1945)

Poland was the only country to fight in the European theatre of war from the first to the last day of the greatest armed conflict in the history of mankind. The war began with invading Poland: first, on September 1st, 1939, by the Nazi Germany, soon after, on September 17th, by the Soviet Union. Both invaders acted in concert, upon the Ribbentrop - Molotov Treaty (concluded on August 23rd). The allies of Poland - Great Britain and France - declared war upon Germany on September 3rd, but did not undertake any efficient military actions (the so-called "Phony War"). The Soviet Union joined the anti-Nazi alliance only in the summer of 1941, when invaded by Germany. The United States, although they gave a lot of significant material aid, joined the military actions within the frames of the coalition in December 1941 when assaulted by Japan and when Germany declared war upon them.

In the Polish contribution to the defeat of Germany in the first place we notice determination and perseverance: despite the severe defeat in 1939, the Poles formed armies five more times, including four outside of their country: in France in 1939, in the United Kingdom in the summer of 1940 (after the defeat and capitulation of France), in the USSR in 1941 (the army of Gen. Anders that fought later in the South of Europe), and then again in the Soviet Union in 1943 there emerged the one that later fought at the Red Army's side. The fifth Polish army, created at the end of September of 1939 was the conspiratorial armed force in the occupied territory. For the entire period of the war there also existed the very important "silent front" - the intelligence. Probably up to 2 millions Poles served since September 1st, 1939 to May 8th, 1945 in all the Polish military formations - regular armies, partisan troops and underground forces. In the final stage of war the Polish troops on all the European fronts amounted to some 600 thousands soldiers (infantry, armored troops, aircraft and navy), and in the summer of 1944 while entering the open fight with the retreating Germans, the armed underground numbered more than 300 thousands sworn soldiers. It can be concluded that Poland put in the field the fourth greatest Allied army.

Basic bibliography:

Józef Garliński, Poland in the Second World War, 1939-1945, London 1985

ed. Edward Pawłowski, Wojsko Polskie w II Wojnie Światowej, Warszawa 1995.

The 1939 Campaign
At the outbreak of the war, Polish army was able to put in the field almost one million soldiers, 2800 guns, 500 tanks and 400 aircraft. On the September 1st, the German forces set to war against Poland amounted to more than 1.5 million solders, 9000 guns, 2500 tanks and almost 2000 aircraft. The Red Army began the invasion sending in the first lot more than 620 000 soldiers, 4700 tanks and 3200 aircraft. Despite the overwhelming odds and the necessity of defense against the offensive in all directions, the Polish army fought for 35 days. Warsaw held until September 28th, the Polish garrison of Hel Peninsula for more than a month. The last battle against German troops took place on October 5th.

Polish losses in combat against Germans (killed and missing in action) amounted to ca. 70 000. 420 000 were taken prisoners. Losses against the Red Army added up to 6000 to 7000 of casualties and MIA, 250 000 were taken prisoners. Of these, almost all of the officers were murdered in the spring on 1940 in Katyn, Kharkiv and Tver upon Stalin's decision. Although the Polish army - considering the inactivity of the Allies - was in an unfavorable position - it managed to inflict serious losses to the enemies: 14 000 German soldiers were killed or MIA, 674 tanks and 319 armored vehicles destroyed or badly damaged, 230 aircraft shot down; the Red Army lost (killed and MIA) about 2500 soldiers, 150 combat vehicles and 20 aircraft. For many weeks Poland contained significant German forces, no advantage of this was taken by the Allies. Besides that, the necessity to reinforce the destroyed in Poland German military forces gave France and Great Britain more time to prepare to repulse invasion.

Basic bibliography:

Paweł Wieczorkiewicz, Kampania 1939 roku, Warszawa 2001;

Steven J. Zaloga, Poland 1939. The Birth of Blitzkrieg, London 2002;

Alexander B. Rossion, Hitler Strikes Poland. Blitzkrieg, Ideology, and Atrocity, Kansas 2003.

The underground army home
Home Army

In the night from September 26th to 27th, 1939, a day before Warsaw's capitulation, General Michał Karaszewicz-Tokarzewski received from the Commander-in-Chief of the Polish army (at the time interned in Romania) an order to create a military conspiracy. Over a few weeks he summoned up a group of officers who avoided captivity and from the scratch they built the most powerful underground army in the occupied Europe. The first name of it was Służba Zwycięstwu Polski (SZP - Polish Victory Service), later Związek Walki Zbrojnej (ZWZ - Union for Armed Struggle), and from February 1942 - Armia Krajowa (AK - Home Army). This resistance is widely known under this last name. The actual creator of the Home Army was Gen. Stefan Rowecki (also known as "Grot") who was the chief of staff first, and from June 1940 to June 1943 - the Commanding Officer. After his seizure by Gestapo, this post was taken by Gen. Tadeusz Komorowski (aka Bór). The Home Army, being a voluntary force, in the same time was both a part of Polskie Siły Zbrojne (PSZ - or PAF - Polish Armed Forces) whose high command was located in exile, and the most important element of the Polish Underground State. The main goal of the AK was preparation and conducting the national uprising in case of advancing frontlines or general collapse of the German armed forces. There were created suitable structures - staff, high commands of arms and services, territorial commands (regions, and on lower level - districts), weapons were collected, officers and soldiers trained, information about enemy gathered. However, because of the atrocious nature of the German occupation, public feelings and attitude, it was necessary to undertake daily struggle. Therefore the AK activities consisted of two strictly connected to each other parts: 1. the daily conspiratorial struggle, 2. the national uprising (during which the Home Army was supposed to recreate the full structure of armed forces).

Parallel to the official army there emerged military units of political parties, conspiracies based upon social organizations (e.g. upon the Fire Brigades emerged Skała, or "the Rock") and youth associations (e.g. Szare Szeregi, or "the Grey Ranks", based upon the Związek Harcerstwa Polskiego, or the "Polish Scouting Association"). They emerged thanks to the sabotage groups prepared by the General Staff before the war's outbreak. One of the tasks of the AK Commanding Officer was uniting them into one force. This took quite a lot of time. Eventually, only a part of radical nationalists (NSZ - Narodowe Siły Zbrojne - National Armed Forces) and, emerging up from the summer 1942 - military units of communist party remained out of the AK structures. In the spring of 1944, when the process of unification was ended, the Home Army numbered more than 300 thousand sworn soldiers.

Apart from the staff and territorial structures there existed special units dealing among others with subversion and sabotage. In April 1940 the Związek Odwetu emerged (ZO - Retaliation Union), later transformed into the Kierownictwo Dywersji (Kedyw - Subversion Command) which acted on central level and in each region. In September 1941, because of the change in the Polish-Soviet relations the organization "Wachlarz" (or the "Fan") was created. It dealt with intelligence and sabotage closely behind the German-Soviet frontlines. From January 1st 1941 to June 30th, 1944 within the frames of daily struggle the AK and subordinate units ditched among others 732 trains, set fire to 443 transports, destroyed about 4300 vehicles, burnt 130 magazines of weapons and equipments, damaged 19 000 train carriages and 6900 engines, set fire to 1200 gasoline tanks, blew up 40 railway bridges, destroyed 5 oil shafts, froze 3 blast-furnaces, conducted about 25 sabotage acts in war factories, 5700 attempts on officers of different police formations, soldiers and volksdeutschs (Polish citizens of German origin that volunteered to quisle with Germans), set free prisoners of 16 prisons. The partisan troops - active from 1943 - fought more than 170 combats, killing more than 1000 Germans. At the beginning of 1944 there were about 60 active AK partisan troops (some numbered up to a few hundred soldiers) and about 200 sabotage squads. The AK organized a few conspiratorial groups in some of the concentration camp (e.g. in Auschwitz) and among Poles sent to Germany for slave work. The runaway allied prisoners of war were also helped. A contact by radio and couriers with the Polish government in exile and the Commander-in-Chief staff was also maintained. There functioned permanent transfer bases (the most important one in Budapest) and courier routes (e.g. to Sweden). Since February 1942 began to arrive the trained in England Polish sabotage and intelligence officers (the so called "cichociemni" - literally the "silent and dark ones"). In total 316 of them were parachuted in Poland. There also was a subversion propaganda action going on, addressed to German soldiers (the so called Action "N"). The AK conducted some large publishing activities: there were about 250 newspapers edited, including the largest resistance title - "Biuletyn Informacyjny" (Information Bulletin), which was published from November 5th, 1939 up to January, 1945. Besides the "Biuletyn" there were also issued military books of rules, handbooks and manuals for the cadets of the underground military schools (some 8600 soldiers graduated from them). As it can be seen, there were many various activities going on. Their own contribution to fight against the occupation regime paid Żydowska Organizacja Bojowa (ŻOB - Jewish Fighting Organization) and the supported directly by the AK Żydowski Związek Wojskowy (ŻZW - Jewish Military Union) - mainly in the form of the heroic and desperate Warsaw Ghetto Uprising (April 19th - May 16th 1943).

To the most spectacular actions of the Home Army belong: paralyzing the railway junction in Warsaw (night from October 7th to 8th , 1942), recapturing the prisoners in Pińsk (January 18th, 1943), bomb assault in a city railway station in Berlin (February 15th, 1943), recapturing the prisoners in downtown Warsaw (the so-called Arsenal action, March 26th, 1943), assassination of Franz Kutschera, the SS and Police Commander for the District of Warsaw (February 1st, 1994).

It is estimated that until July, 1944 about 34 thousand soldiers of the Home Army and subordinate units were killed- some in combat but mostly they were executed or tortured to death in prisons - more or less 10% of the ranks. Among the "cichociemni" the losses added up to 1/3 of the ranks.

The Underground State
It was possible to build up the conspiratorial army to such a great size and manage for it to be so active only because it was closely connected with the Polskie Państwo Podziemne (PPP - the Polish Underground State) and civil resistance. The PPP was a unique phenomenon: in none of the European states there existed such a vast and differentiated structure. Besides the AK the main component of the PPP was Delegatura Rządu na Kraj (Government Delegate's Office at Home) which created a network of underground administration of all levels. The Kierownictwo Walki Cywilnej (Civil Fighting Executive) coordinated the activities of the so-called "little sabotage", undertook propaganda actions and activities aiming at maintaining the morale and spirit of resistance against Germany. A daily set of news was prepared for the Polish radio "Świt" (or the"Dawn") which broadcast from England but pretended to exist in Poland. The Kierownictwo also conducted secret education (including university level), helped the families of the victims of the invader and ran a separate action aiding the Jews ("Żegota"). It had its sections in prisons, by the post offices employees blocked the denunciations sent to German authorities, prepared plans for the after-war period and projects of running the territories that were expected to be captured on Germany (Biuro Ziem Nowych - the New Lands Office).

There existed secret courts (civil and military ones), which sentenced the traitors and punished Nazi collaborators with infamy. Another part of the PPP was the existing from 1940 representation of political parties which eventually was named Rada Jedności Narodowej (RJN, the Council for National Unity) and was a substitute of the parliament. The RJN published proclamations and program declarations (e.g. about the goals of war and future political system of the country). Besides the PPP there functioned hundreds of social, political and cultural associations, there were published more than two thousand books and brochures and more than 1.8 thousand different periodicals. Within the resistance but outside of the PPP were situated only extreme organizations: the NSZ on the right side and the communists on the left. Both these formations tried to create their own substitute of quasi-state structures.

"Burza" (the "Tempest")

The plans of national uprising, which was the main goal of the AK, were changed a few times. The first one emerged when there still existed the Soviet-German alliance, the second one when the Soviet Union joined the anti-Nazi coalition. The last one was elaborated in the autumn of 1943 after breaking off by Moscow the diplomatic relations with Poland and when it turned out for sure that the Polish territory would be first entered by the Red Army. In this plan the uprising received the codename "Burza" (the "Tempest"). It assumed that the very moment when the frontlines would advance close to Poland, all the troops and structures of the AK would be called up to arms under the names of the pre-war Polish Army units (divisions and regiments), and increase sabotage actions. But first of all, they would begin to fight openly the retreating German troops, trying to get in touch at tactical level with the Red Army. In captured cities the underground authorities would come to light (the region and district delegate offices), take over the power and welcome as hosts the entering Soviet troops. Thus the uprising was to be a successive action and not just a one-time appearance in the entire country.

"Burza" began on January 15th, 1944 with mobilization in Volhynia (the so-called "Polskie Kresy Wschodnie" - the Polish Eastern Borderlands) where local troops - transform into the 27th Volhynian Infantry Division of the AK - began actions against the Germans. However, when during the fights the AK units had to cross the frontlines, they were disarmed by NKVD (the Peoples Commissariat for Internal Affairs - Soviet secret political police). Despite the negative turnout, the AK High Command decided to continue the "Burza". More and more mobilized units entered the combat, and the greatest concentration of troops fought together with the Red Army in the battle of Vilnius (July 6th and 7th, 1944). A few days later the NKVD troops surrounded the Poles, disarmed them and interned. A part of them were able to manoeuvre out of encirclement. Again, the AK continued the insurgent action and its troops participated in capturing the subsequent cities and town: together with the Red Army in case of the big cities (like Lviv or Vilnius), or often on their own, in case of attacking some smaller German garrisons. For instance, in the region of Lublin, the AK units captured 7 cities on their own and 11 more together with the Soviets. The "Burza" covered a large territory from the Carpathians to Vilnius and the Lower Bug River, some 120 thousand soldiers fighting. On July 30th, 1944, Stalin ordered to disarm the AK, and the representatives of the Underground State that came out of the hiding and took over the offices were arrested. At least 20 to 30 thousand people were deported to penal colonies in the interior of the Soviet Union, most of them have never returned.

The Warsaw Uprising

Because of the experiences from the East and fears that fights in Warsaw would cause the destruction of the city and losses among the civil population, the opinions whether the "Burza" should take place varied. Eventually, it was decided that the battle of Warsaw would have not only the military significance but also political one. The emotional tension among the citizens and a hearty will to fight expressed by the AK soldiers were also taken into consideration. Finally the decision about starting the uprising in Warsaw was made (with participation of the Government Delegate Home and the head of RJN) on July 31st, when the advancing Red Army units were coming close to the lying on the eastern bank of the Vistula River city district of Praga. Some 23 000 of the AK soldiers started the uprising in the afternoon of August 1st, 1944, under the Warsaw Region Commanding Officer, colonel Antoni Chruściel (aka "Monter"). Although during the first few days of combat the insurgents captured a lot of strategic objects, and as the days went by the ranks were increasing (together there fought some 34 thousands of soldiers), the Home Army was unable to fully drive the Germans out of the downtown, nor to seize the main communication routes and bridges. The 16-thousand-strong German garrison was significantly reinforced (including the troops specializing in fighting partisans) and on August 5th, 1944, the Germans began to counter-strike, using tanks, heavy artillery and assault aircraft. In the first of recaptured districts (Wola), the German troops committed a mass slaughter of civilians. This was to happen again later a few times. The attacking German columns split Warsaw into the "insurgent islands", the contact between which was managed by secret passages through cellars and sewers. In these areas the authority was taken over by Polish administration, newspapers were published, a radio station broadcast ("Błyskawica", or the "Lightning"), municipal services worked.

It was expected that the battle would last a few more days, until the Red Army entered the city. Despite many pleas, including the ones from the Polish prime-minister who was paying a visit in Moscow since July 31st, sometime before August 8th, Stalin ordered to delay offensive actions nearby Warsaw. He did not even agree for the allied transport airplanes to land on Soviet airfields which practically precluded helping the uprising by airdropping the supplies, because the nearest airfields were located in England and Italy. Not till the middle of September, when the uprising was already on the verge of disaster, a mass air-drop was possible but the insurgents took over only some 47 tons of it. The battle dragged on, the death toll among the civilians increased, there lacked food, water and medicines. Capturing Praga by the Red Army and unsuccessful attempts of the Polish troops commanded by General Berling to establish a bridge-head in the left-bank Warsaw did not change the situation. On October 2nd, 1944, the insurgents capitulated. Some 150 000 civilians were killed, most of the city was utterly ruined (later on special German squads kept destroying the remaining buildings), 520 000 citizens expelled of the city. 17 000 insurgents were taken prisoners.

The Warsaw Uprising was the greatest battle fought by the Polish army in WW2: 10 000 soldiers were killed, 7 000 more were missing in action. Major losses were inflicted to Germans - 10 000 killed, 6 000 MIA, 300 tanks, guns and armored vehicles lost.

The uprising did not reach its military nor political objectives, yet for the generations of Poles to come it became a symbol of courage and determination in the struggle for independence.

Basic bibliography:

Norman Davies, Rising '44. "The Battle for Warsaw", London 2004;

Stefan Korboński, The Polish Underground State: A Guide to the Underground 1939-1945, Boulder 1979;

Marek Ney-Krwawicz, The Polish Home Army, 1939-1945, London 2001.

Polish Armed Forces in the West
The campaign in Poland had not finished yet when Polish troops abroad started to form. The government of Poland in exile that emerged in Paris adopted as its main goal the fight at the side of the Allies and creating a Polish army in France. This was the beginning of the Polskie Siły Zbrojne (PSZ - Polish Armed Forces) in the West which fought until May 1945 in three war theatres: Western Europe (1940 and 1944-1945), North Europe (1940) and Mediterranean (North Africa in 1940-1942, Italy 1944-1945). The first Commander-in-Chief was General Władysław Sikorski, who also was the Prime Minister of the government in exile. After his death (July 1943), his post was assigned to General Kazimierz Sosnkowski, dismissed in September 1944. After him General Tadeusz Komorowski, the AK Commanding Officer was appointed who after the Warsaw Uprising defeat became a German prisoner of war.

Campaign in France

Polish troops emerged of a stream of soldiers and officers that reached France through Romania, Hungary, Lithuania and Latvia. 43 000 evacuated, the rest of them ran away on their own. Also the Polish immigrants living in France applied to the army. In a few months the Polish Army reached the number of 84 000 soldiers in four infantry divisions and two brigades. There were also formed four air squadrons and units of anti-aircraft artillery that amounted to about 7 000 people. Besides, a part of withdrawing troops found their way to Syria (administrated by the French) where Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich emerged (Independent Carpathian Riflemen Brigade).

During the German Blitzkrieg in France in May 1940 the Allied defense broke already after two weeks which was the reason for a hasty withdrawal of the British troops and capitulation of France. Polish units fought in the southern section of the front: the Polish Grenadier Division after one week of fighting was dissolved because of the French-German armistice talks; the soldiers of the Brygada Kawalerii Pancerno-Motorowej (Armoured Cavalry Brigade) after the battles of Champaubert and Montbard upon the order of their commander, General Maczek, destroyed their equipment and withdrew south; 2 Dywizja Strzelców (2nd Riflemen Division) stopped the German attack on the Clos-du-Doubs hills but when on June 19th it turned out that the fight is almost over, it crossed the Swiss border and was interned there. The Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich (Indipendent Podhalan Riflemen Brigade) was included in Allied forces sent to Norway in May 1940 and participated in the battle of Narvik. Altogether, about 50 000 Polish soldiers fought defending France, 1400 were killed, more than 4500 were wounded. Polish fighter pilots achieved 50 confirmed and 5 probable kills of enemy aircraft. The defeat of France meant the defeat of the Polish troops fighting at the side of the French. Only about 20 000 men were able to withdraw to England. The great organizational effort made since the autumn 1939 was wasted.

Battle of Britain and the Polish Air Force

The Polish pilots stood out during the campaign of 1939 and highlighted during the campaign in France. But the most distinguished role they played in 1940 when the decisive for the fate of the England and the coalition Battle of Britain took place (August 8th - October 31st, 1940). The British industry produced enough aircraft but it was not possible to train enough pilots in such a short time. Therefore the role of foreign airmen, of whom the greatest group formed the 151 Polish pilots, cannot be overemphasized. They fought both in the British and Polish squadrons (302nd and 303rd fighter and 300th and 301st bomber squadrons). During the Battle of Britain the Poles shot down 203 Luftwaffe aircraft which stood for 12% of total German losses in this battle. The success of the Polish pilots inclined the British command to expand the Polish Air Force: until summer 1941 8 fighter and 4 bomber squadrons emerged. Later on new ones were created, including the Polish Fighting Team (commonly called the "Skalski's circus", named derived from its commander's surname) that fought in North Africa. Polish pilots protected England, e.g. by destroying 193 German V1 and V2 missiles, and participated in many operations over the continent, escorting the bombers, bombing different targets (e.g. Ruhr, Hamburg, Brema), provided air support to the landing troops during the invasion in June 1944. In 1944 the Polish air unit operating from Italy airdropped in Poland men and equipment for the AK, and during the Warsaw Uprising the Polish crews flew 91 times with the supplies for the fighting insurgents. From 1940 to 1945 the Polish squadrons and the Polish pilots serving in British units achieved 621 confirmed kills, and together with campaigns of 1939 and France- 900 confirmed and 189 probable.

Basic bibliography:

Lenne Olson, Stanley Cloud, A Question of Honour. The Kosciuszko squadron: forgotten heroes of World War II, New York, 2003;

Adam Zamoyski, The Forgotten Few: The Polish Air Force in the Second World War, New York 1996.

The Battle of Atlantic and the Polish navy

Just before war's outbreak three Polish destroyers (Błyskawica, Burza and Grom) left for Great Britain. Later on they were joined by the submarines Orzeł and Wilk that managed to escape the Germans. The Polish Navy since 1940 was constantly expanded by the ships leased from the Royal Navy and in 1945 it amounted to 4 thousand seamen on 15 ships (1 cruiser, 6 destroyers, 3 submarines and 5 torpedo boats). During the war there served 26 ships (2 cruisers, 9 destroyers, 5 submarines and 11 torpedo boats). At the side of the British and American fleets, the Polish vessels participated in tens of operations: e.g. in May 1940 in Narvik, during the evacuation from Dunkirk, in 1944 during the landing in Normandy (operation "Overlord"), escorting convoys to Murmansk and Malta but most of all in the Battle of the Atlantic which took place from 1940 to 1944, including the famous "hunt for Bismarck", the greatest Kriegsmarine battleship (May 1941). Totally, they participated in 665 battles and escorted 787 convoys, sunk 12 enemy ships (including 5 submarines) and 41 merchant vessels, damaged 24 more (including 8 submarines). Besides that the Allied sea transport was reinforced with 36 Polish merchant vessels which 1939 were abroad, total displacement of 117 thousand tons.

Basic bibliography:

Michael A. Peszke, Poland's Navy 1918-1945, New York 1999;

Jerzy Pertek, Mała flota wielka duchem, Poznań 1989.

Land battles 1941-1945

After the defeat of France, the Carpathian Riflemen Brigade left Syria and joined the British forces in Egypt. It was an excellent unit of 5 000 men, mainly experienced soldiers, the 1939 veterans and volunteers. In August 1941 it moved to Libya where it won fame in the heavy fights during the defense of the besieged Tobruk, and in the spring of 1942 in the Libyan Desert.

About 20 00 men managed to withdraw from France to Great Britain. They formed 1st Polish Corps that was supposed to defend the eastern coast of Scotland, and 1st Independent Parachute Brigade that was supposed to be airdropped in Poland once the national uprising began. In 1941 1st Armored Division was created within the frames of the 1st Corps. However, this army could not develop because the Polish immigration on the British Islands was not very numerous. No Poles were arriving from the conquered by Germany and Italy Europe, and the voluntary recruitment in the United States, Canada and Latin America brought only a few thousand men. Situation changed when after the 3rd Reich's assault on the Soviet Union. The Polish government signed a treaty with the Soviets guaranteeing (among others) releasing the Polish citizens from prisons and camps and creating Polish Army. It was formed under the command of General Władysław Anders. In the spring of 1942 it amounted to more than 70 000 men but it suffered from the lack of officers. The pre-war Polish officers were looked for in vain because it was not known that they were executed two years earlier by NKVD. The Soviet authorities caused more and more trouble in expanding the army, for example by drastically limiting food rations to 40 000 portions a day. In the same time the situation of the Allies in the Middle East was very difficult, the United States had just begun mobilization, and the Great Britain ran out of reserves. In such conditions it was agreed to evacuate the Polish units to Persia, yet with the army some civilians left as well (mainly children and families of soldiers) - altogether some 114 tousand people.

From the forces moved to the Middle East (first to Persia, then to Iraq and Palestine) the 2nd Polish Corps emerged. In December 1943 and January 1944 it was transported to the Italian front. About 50 000 soldiers fought for almost year and a half, distinguishing themselves with glory, especially during the bloody struggle to break the Gustav Line. The key position there was the hill and monastery of Monte Cassino, captured by the Poles on May 18th, 1944. In July the Corps captured the city and port of Ancona, and in August participated in breaking the Gothic Line at the Adriatic Sea. In 1945 it took part in the spring offensive in the North of Italy, in battles of Faenza and Bolonia, which was first entered by the Polish soldiers. During the campaign in Italy some 2600 of them were killed.

The Polish forces stationed on the British Islands, reinforced by the soldiers who came from the Soviet Union, prepared to participate in the invasion of the continent. In June 1944, in the operation "Overlord" in Normandy, the Polish Air Force and the navy took part. Then the 1st Armored Division (under the command of Gen. Maczek), total of 16 000 men, 380 tanks and 470 guns was moved to France. It formed a part of the Canadian Corps and won fame in the battles of Falaise and Chambois (August 18th to 22nd, 1944) where it closed the "cauldron", cutting off the retreating German divisions. Later on it liberated the cities of Abeville, St. Omar and Cassel in France, Ypres and Gent in Belgium and Breda (October 28th to 30th, 1944) in the Netherlands, finally capturing the German seaport of Wilhelmshaven. Its combat route amounted to 1800 km, the division destroyed 260 enemy tanks and self-propelled guns, loosing 4600 soldiers, including more than a 1000 of casualties. In September 1944 the 1st Parachute Brigade was airdropped near Arnhem in the Netherlands as a part of the unfortunate "Market-Garden", suffering great losses.

When the war in Europe was coming to an end, the Polish troops fighting at the side of the Western Allies numbered more than 210 thousand soldiers, 1335 tanks, about 4000 of armored vehicles, 2050 guns and mortars, 32 thousand different mechanical vessels.

Basic bibliography:

Witold Biegański, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, 1939-1945, Warszawa 1990;

Margaret Brodniewicz-Stawicki, For your freedom and ours: the Polish Armed Forces in the Second World War, St. Catharines, Ont, 1999.

Polish Army on the Eastern Front
After bringing into light the Katyn massacre and breaking off the diplomatic relations with Poland (April 1943), Stalin decided to organize Polish armed forces fighting at side of the Red Army. These troops emerged without the approval of the legal authorities of Poland, most of the commanding personnel were Soviet officers, the political officers recruited from the Polish communists but ordinary soldiers were Poles deported in the years 1939-1941 to the interior of the Soviet Union, and from the spring 1944, also the inhabitants of the Polish Kresy Wschodnie (Eastern Borderlands). Though its origin was not legal, and it played a significant role in imposing the communist system in Poland later on, the Polish Army fighting on the Eastern Front contributed a lot to the Polish military effort. From a single division (1st Tadeusz Kościuszko Infantry Division, commanded by colonel Zygmunt Berling) eleven-thousand-people strong, which began to form in May 1943, it expanded to one-hundred-thousand-people-strong army in July 1994, and at the end of the war it amounted to more than 330 thousand soldiers formed in two armies with all land forces arms (infantry, artillery, engineers, tanks and different supporting troops).

This army's baptism of fire took place at the battle of Lenino (Belarus) in October 1943. In July and August 1944 the Polish troops fought at the bridgeheads on the Western Bank of the Vistula River, and in the battle of Studzianki the Polish armored brigade fought its first battle against the Germans. In September 1944 the Polish Army attempted at helping the insurgents in Warsaw - unsuccessfully and with great losses. From January 1945 it participated in the great Soviet offensive: in February and March it fought a dramatic battle to break the Wał Pomorski (Pomeranian Position - the highly fortified German defense line) and capturing Kołobrzeg (Kolberg), a Baltic seaport transformed into a fortress; the Polish troops fought at Gdańsk and Gdynia, and also by Zalew Szczeciński (Bay of Szczecin). The crowning of the combat route was participation in capturing Berlin. In the entire operation took part 180 000 soldiers from the 1st and 2nd Polish Army, and in the assault in the downtown of Berlin an important role played the 1st Tadeusz Kościuszko Division. It was the only military unit besides the Red Army that stuck its national flag over the ruins of the German capital. Polish troops reached the Elba River and got in touch with American units. In April 1945, the 2nd Army forced the Nysa River, then fought in the region of Dresden and Bautzen, suffering great losses. Its combat route it ended in May in Czechoslovakia. In battles against the Germans on the Eastern Front participated also some Polish air units (however, they consisted mainly of Soviet pilots).

From the battle of Lenino till the combat over Elba and in Saxony 17 500 soldiers were killed, almost 10 000 were considered to be MIA. The most casualties cost the fighting in Pomorze (Pomerania - 5400 killed and 2800 MIA) and in the Berlin operation (7200 killed and 3800 MIA). Because of the combined nature of the Soviet and Polish actions it is difficult to estimate how much damage the Poles inflicted to the enemy. Some partial data is available only for a few battles: at Lenino 1800 Germans were killed, wounded or taken prisoner, in the tank battle at Studzianki the Germans lost 20 tanks and self-propelled guns and 1500 soldiers, at Wał Pomorski 2300 killed. In Berlin the soldiers of the Kościuszko Division captured four subway stations and took prisoner 2500 German soldiers.

The Polish Army fighting in the East was the greatest regular military force fighting at the side of the Red Army. Its almost two years long combat route added up to 1000 kilometers. It participated in different and important activities: forcing rivers, capturing cities, attacking fortifications, pursuing enemy troops. Its share in victory was paid dearly.

Basic bibliography:

Czesław Grzelak, Henryk Stańczyk, Stefan Zwoliński, Armia Berlinga i Żymierskiego. Wojsko polskie na froncie wschodnim 1943-1945, Warszawa 2002.

The „Enigma" and Intelligence
On July 25th 1939, before the war began, the Polish intelligence (Section 2 of the General Staff) provided Great Britain and France with one copy each (with necessary documents) of the German coding machine "Enigma" that allowed to read the secret German messages. A team of Polish cryptologists was evacuated to France, later on to England, where a special center for monitoring and decoding was organized in Bletchley Park. The Polish "Enigma" played a significant role, especially during the Battle of Britain, Battle of the Atlantic and the invasion of the continent in 1944. Other evacuated to England Polish scientists and technicians have to be mentioned as well. The electronics specialists helped with creating the submarine detection system (HFDF - High Frequency Direction Finding). The Polish engineers constructed the reversible tank periscope and an anti-aircraft cannon, with tens of thousands of which the British troops were equipped.

The Intelligence

Due to the impossibility of forming regular troops in the occupied Poland, a very important role in the Polish contribution to the anti-Nazi alliance played the intelligence which had a lot of experience in the territory of Germany from before war. During the conflict the Polish intelligence based on two centers: Section 2 of the Commander-in-Chief Staff, operating mainly in Western Europe and North Africa, and Section 2 of the AK Commanding Officer that worked mainly home and in Germany. Section 2 in London was the coordinator of all and had close contacts with correspondent British services, including Special Operations Executive (SOE) that dealt with intelligence and sabotage in occupied Europe. In August 1941 there was an agreement signed with the intelligence of the United States (OCI, later OSS). For some time in 1942 the AK intelligence had direct radio connection with the Red Army. Before that and later on, a lot of information from the Polish intelligence reached Moscow with the help of the British. The relations with the Allies were very important, because the Polish army could not use all the information gathered because of the limited own potential.

The intelligence commanded directly from London created - starting in September 1940 - a lot of posts, a network of which covered practically entire Western and Southern Europe and North Africa. The greatest and the most important was the network in France (Agency "F", later "F2"), that amounted to more than 2500 agents and only in the years 1940-1942 provided the center in London with more than 5200 reports. In 1944 the working in Paris network "Interallie" focused on the issues related to the invasion. There also existed the networks in Denmark, Belgium, the Netherlands, Sweden, Switzerland, Spain, Portugal, Greece, Palestine, Italy, in the Balkans and the Baltic states. Information sent by the network of the Agency "AFR" played an important role in planning the allied attack on the North Africa (Operation "Torch", December 1942). In France the intelligence network was closely related to a wider Polish conspiracy activity that had also subversion and propaganda tasks (Polska Organizacja Walki o Niepodległość - Polish Organization of Fight for Independence, aka "Monika").

The first intelligence structures in the occupied Polish territories emerged in the autumn of 1939, parallel in the framework of the ZWZ staff and upon individual initiatives. Of the latter ones the most important one is the organization "Muszkieterzy" (the Musketeers). The proper development of the intelligence activity began after the fall of France when it was realized that the war was going to last longer than expected. Section 2 was an extended structure with all the departments and services existing in military intelligence, both in the center in Warsaw, and in the AK regions and districts. It is estimated that within their framework some 15 000 people worked, and an important role was played by the employees of the post offices and railways. One of the most important elements were the posts working in Germany (general codename "Stragan" or the "Stall"), located (among other places) in Berlin, Hamburg, Cologne, Wienna, Konigsberg, Wroclaw (Breslau), and Szczecin (Stettin). The offensive intelligence of the "Stragan" (codename "Lombard", or the "Pawnshop") undertook also the sabotage actions, like bomb attempts. After the outbreak of the Soviet-German war, the intelligence in the East expanded (codename "Pralnia" or "Laundry") by organizing posts in Smolensk, Kharkiv, Riga and Daugavpils. In the spring of 1941 the Polish intelligence sent to Moscow via London some comprehensive reports on the German invasion plans.

The most spectacular achievement of the AK intelligence was a thorough study of the research center and factory in Pennemunde, where V1 and V2 missiles were produced. The first information was obtained in the autumn 1942 and in March 1943 a detailed report was sent to London. This allowed the British to conduct a massive bomb attack (night from August 17th to 18th, 1943) which for many months stopped the Wunderwaffe (Wonderful Weapon) construction plans. In 1944 the AK intelligence captured a missile that had not exploded during the drill and sent its parts to London. Quite a role played the data on localization of gasoline factories (operation "Synteza", or the "Syntesis") and the military facilities in Germany and Poland. The information on concentration and death camps was also sent. The materials sent by the Poles were very much appreciated by the partners. In the Intelligence Service evaluations it can be read that "the Polish intelligence provided a lot of very valuable information" (first half-year 1942), the estimations delivered by the AK "belong to the most precious ones that we get" (June 1944).

In total, from the second half of 1940 to the end of 1943 (the data for the later period is missing) from the network of the Polish intelligence more than 26 000 reports and a few thousand decoded German messages were delivered to the Allies.

Basic bibliography:

Władysław Kozaczuk, Jerzy Straszak, Enigma: how the Poles broke the Nazi code, New York 2004;

Piotr Matusak, Wywiad Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej 1939-1945, Warszawa 2002;

Andrzej Pepłoński, Wywiad Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, 1939-1945, Warszawa 1995.

A thought for the anniversary

Polish soldiers were not invited to participate in the victory defilades which took place in 1945 in London and Moscow. This meant that the Great Powers treated Poland more like an object of mutual relations than like a partner. However, the Western Allies many times emphasized the heroism and determination of the Polish soldiers and the fact that Poland was a very valuable ally, therefore belonging to the winners of the war. Many Poles thought, and still think, that it was a "bitter victory" because the Polish state that emerged after the war was harmed by subordinating it to the Soviet Union. Despite this no one seems to doubt that it was necessary to fight and the homage to those who fought, is paid by everyone.

Stop the genocide! Gaza 2008 and Warsaw Ghetto 1942

2008-03-02T18:35:00.001-08:00

Stop the genocide! Gaza 2008 and Warsaw Ghetto 1942
Opowieść o mojej Warszawie- story about my Warsaw

Gaza Massacre 01.03. مجزرة غزة sad music traurige musik

Border wall breached, 50,000 flee Gaza for Egypt

Evidence of What The Nazis Did To The Jews In Warsaw / Video

Samson, reż. Wajda - getto warszawskie

Abbas suspends ties with Israel

Abbas declared Sunday a day of mourning as
deaths continue to mount [Reuters]

The Palestinian president has suspended all contact with Israel over its assault on Gaza as the Israeli government sent warplanes to hit more targets early on Monday and vowed to continue its offensive.

The attacks, including shelling by the navy, left at least two fighters dead, adding to the more than 100 Palestinians killed in six days.

The EU, UN and the Catholic pope joined Mahmoud Abbas on Sunday in demanding an immediate halt to the violence.

Israel says the raids are in self-defence, aimed at curbing homemade rockets being fired over the border from the Hamas-controlled territory.

It has threatened to intensify its ground and air campaign, despite allegations it is using excessive force.

Nine rockets slammed into southern Israel, wounding four people on Sunday, Israeli ambulance workers said.

Two people were killed by Israeli artillery shelling at the Jabaliya refugee camp, raising the number of Palestinians killed on Sunday to 10.

At least a third of the estimated 112 Palestinians killed over the past five days have been children, according to medical sources.

International outcry

Slovenia, the current EU president, issued a statement on Sunday condemning Israel's attacks as Javier Solana, the European body's foreign policy chief, was dispatched to meet leaders in Israel and the West Bank.

"The presidency rejects collective punishment of the people of Gaza. Such activities are contrary to international law," the statement said.

In depth

Analysis
Saving the sinking ship

Video
• Israel vows to continue strikes

• Anger erupts in West Bank over raids

Voices
Leaders respond to Gaza assault

"The presidency at the same time reiterates its condemnation of continued firing of rockets into Israeli territory and calls for its immediate end."

Ban Ki-moon, the UN secretary-general, joined his voice to growing global denunciations of the attacks that left more than 60 Palestinians dead on Saturday alone.

Addressing an emergency session of the security council in New York, Ban also called on Palestinian fighters to stop firing rockets into Israel.

He said: "While recognising Israel's right to defend itself, I condemn the disproportionate and excessive use of force that has killed and injured so many civilians, including children ... I call on Israel to cease such attacks."

"I [also] condemn Palestinian rocket attacks and call for the immediate cessation of such acts of terrorism."

Suspended relations

Abbas designated Sunday a day of mourning.

He ordered "the suspension of negotiations ... until [Israeli] aggression is stopped", a senior aide to Abbas said in the West Bank city of Ramallah on Sunday.

Nabil Abu Rudeina, an Abbas spokesman, said in a statement: "The negotiations are suspended, as are all contacts on all levels, because in light of the Israeli aggression such communication has no meaning."

Arye Mekel, an Israeli foreign ministry spokesman, said Abbas's decision was a mistake and expressed hope that the talks would resume "in the very near future".

Your Views
What are you views on Israel's offensive on Gaza?

Send us your views

However, there is no sign that the Israeli government is ready to call off an offensive that has taken troops deeper into and in larger numbers than at any time since Israel ended a military occupation of Gaza in 2005.

Ehud Olmert, Israel's prime minister, said: "Nothing will prevent us from continuing activities to defend our residents. No one has the right to preach morals to the state of Israel for taking elementary steps of self-defence."

Speaking on national radio, Israel's defence minister, Ehud Barak, followed up, saying: "We will continue our action with all our strength and we need to prepare for escalation, because a broad ground operation is real and tangible."

The director of the United Nations Relief and Works Agency in Gaza however, told Al Jazeera the attacks on the strip were in nobody's interest.

Speaking about the situation in territory, John Ging said: "The crossing points have been closed for days. [We are] struggling to keep our food aid going - remember a million people are food aid dependent - and we're at our wits end to understand how this will lead to the peace and stability that we all so desperately need."

West Bank clashes

As Gazans mourned the dead, clashes between Palestinians and Israeli troops erupted in the Shufat refugee camp in occupied East Jerusalem, Hebron, and Belin as well as other areas across the West Bank.

Mahmoud Masalmeh, a Palestinian youth from Beit Awa village in west Hebron, was shot dead by Israeli troops during confrontations in the village.

More than 40 Palestinians were injured, three of them seriously, as the demonstrators clashed with Israeli troops.

Hundreds of West Bank residents holding Hamas and Fatah flags staged rallies and appealed for national unity in an atmosphere that is being compared to the situation at the start of the second intifada in 2000.

In Lebanon, up to 1,000 people waving Lebanese and Palestinian flags rallied near the Israeli border against the continuing attacks on Gaza.

The demonstrators, at the Fatima Gate border point near the southern village of Kfar Kila, shouted "Death to Israel" and "The blood of our sons in Palestine will not be in vain".

Egypt, meanwhile, has agreed to open the Rafah border crossing to let injured Palestinians receive medical treatment.

Responding to a request by the Palestinian Authority, Egyptian authorities permitted 250 injured Gazans to enter Egypt through the controversial crossing.

Egyptian police also reported thousands of university students holding protests across the country, calling for Arab leaders to stop Israeli aggression and support the Palestinians.

Jeopardised talks

The bloodshed in Gaza jeopardises US-backed peace talks between Israel and the Palestinian Authority. Condoleezza Rice, the US secretary of state, is due to meet Abbas and Olmert later in the week.

Two Israeli soldiers were killed during clashes
on Saturday in the Gaza Strip [Reuters]
Olmert said striking at Hamas only advanced the cause of peace, and "the Palestinian leadership - the one with which we wish to make peace - understands this".

The Israeli prime minister has been under pressure to launch a broader offensive, especially after Palestinian fighters began firing longer-range Katyusha rockets at Ashkelon, a city of 120,000 people 11km north of Gaza.

Six people were wounded, one of them seriously, by long-range rockets fired from the Gaza Strip on Saturday, the Israeli military said.

But Israeli officials have spoken publicly of the heavy loss of life such a campaign could cause on both sides. Two Israeli soldiers were killed in fighting with Gaza militants on Saturday.

One Israeli citizen has also been killed by a rocket launched from Gaza since the current surge in bloodshed began.

Hamas has said such salvoes would stop if Israel abandoned operations in the Gaza Strip and raids against activists in the occupied West Bank.

Khaled Meshaal, the leader of Hamas, speaking from exile in Damascus, said: "If the world fails to support us diplomatically, to bring the occupation to an end ... why not give a truce a chance?"

Overnight the empty offices of Ismail Haniya, another senior Hamas leader, were hit by rockets.

Kazanie O. Dyrektora Tadeusza Rydzyka wygłoszone w kościele Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Chicago dnia 16 grudnia 2007 r.

2007-12-25T08:45:00.000-08:00

Kazanie O. Dyrektora Tadeusza Rydzyka wygłoszone w kościele Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Chicago dnia 16 grudnia 2007 r.

Miasto Dawidowe zwane Betlejem

2007-12-25T07:13:00.000-08:00

Miasto Dawidowe zwane Betlejem
Nasz Dziennik, 2007-12-25
Betlejem, gdzie narodził się Jezus Chrystus, stale żyje w każdym pokoleniu chrześcijan, w wyobrażeniach i modlitwie wiernych oraz w wielowiekowej pobożności i kulturze.

Każdy z nas ma własny obraz Betlejem, najczęściej wyniesiony z dzieciństwa i z nim związany. Mój ma początek w kościele parafialnym w Troszynie, nieopodal Ostrołęki. W każde Boże Narodzenie na tle makiety z rozgwieżdżoną nocą stała szopka, a w niej barwne postacie Świętej Rodziny, pasterzy i Mędrców, którzy przybyli oddać pokłon Bożej Dziecinie. Patrząc na nią, wiedziałem, że w Ziemi Świętej istnieje Betlejem prawdziwe, do którego można się udać, by je zobaczyć i przeżyć miejsce, w którym Zbawiciel przyszedł na świat.

Nazwa i położenie
Nazwa Betlejem ma rodowód semicki i znaczy "Dom chleba". Osada usytuowana 8 km na południe od Jerozolimy jest położona na wzgórzach, które osiągają wysokość 700-750 m n.p.m. W starożytności były to znacznie bardziej żyzne tereny niż obecnie, ale zaczęło się to zmieniać kilkanaście wieków temu, gdy Palestynę zamieszkały plemiona arabskie. Wprowadzono masową hodowlę owiec i kóz, zamieniając z czasem pola na pastwiska, przerzedziły się też krzewy i mniejsze drzewa, na skutek czego obniżył się poziom wód gruntowych, zaś urodzajna gleba uległa wyjałowieniu. Dobre pojęcie o gospodarce starożytnego Betlejem daje starotestamentowa Księga Rut. Z opowiadania o jej tytułowej bohaterce, prababci króla Dawida, żyjącej w XI w. przed Chr., wynika, że tereny wokół Betlejem były wykorzystywane pod uprawy, które potrzebują bardzo dobrej gleby. W czasach biblijnych uprawiano na nich pszenicę i jęczmień. Teraz jest to niemożliwe, przede wszystkim dlatego, iż rozmiary obecnego miasta i gęstość zaludnienia są o wiele większe niż dawniej. Jednak o zakresie rolnictwa w starożytności nadal świadczą żyzne stoki uprawne w pobliżu Bejt Dżala, sąsiadującego z Betlejem od zachodu. Wielkim urodzajom zboża sprzyjał też w starożytności fakt, że klimat Palestyny był wtedy chłodniejszy niż dzisiaj.
Widok współczesnego Betlejem z trudem daje wyobrażenie o dawnej żyzności tej okolicy. Pozostała jedynie nazwa, aczkolwiek w języku arabskim brzmi ona "Bajt lahm" i znaczy "Dom mięsa". W zmianie nazwy znalazła zapewne wyraz swoista przekora, a także odmienny charakter osady, której arabscy mieszkańcy od wieków trudnili się hodowlą owiec. W ostatnich dziesięcioleciach ich sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Owce i kozy można zobaczyć już tylko sporadycznie, do rzadkości należy więc także widok pasterzy. O losie miejscowej ludności przesądził wzniesiony przez Izraelczyków ośmiometrowej wysokości mur, który nie tylko odgrodził to miasto od Jerozolimy, lecz także zmienił strukturę zatrudnienia. Podzielił pola, sady i ogrody, a nawet domostwa. Dzisiejsze Betlejem widziane od północy przypomina getto, szczelnie odizolowane od żydowskich sąsiadów.
W starożytności Betlejem było osadą podporządkowaną Jerozolimie i korzystającą z jej bliskości. Początkowo nie było to miasto w pełnym tego słowa znaczeniu, bo miasta różniły się od pozostałych miejscowości na Bliskim Wschodzie tym, że posiadały mury obronne. Betlejem ich nie miało, zatem na wypadek niebezpieczeństwa jego mieszkańcy chronili się do obwarowanej Jerozolimy. W Piśmie Świętym Jerozolima i sąsiednie osady są nazywane i rubanoteha, czyli "miasto i jego [dosłownie: jej] córki". Rzeczownik ir, "miasto", jest w języku hebrajskim rodzaju żeńskiego, co pozwala odnieść do niego obraz matki, zapewniającej okolicznym osadom schronienie i opiekę. Współczesne Betlejem liczy kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców, ale ich liczba systematycznie maleje. Wielu decyduje się na los emigrantów, są wśród nich także liczni chrześcijanie. Po raz pierwszy w historii Betlejem ma bardzo utrudniony kontakt z Jerozolimą. Ruch osobowy i towarowy odbywa się przez silnie strzeżoną bramę w murze, kontrolowaną przez wojsko izraelskie. Głównym źródłem utrzymania mieszkańców Betlejem są więc dochody z ruchu pielgrzymkowego i turystycznego, a te zależą głównie od sytuacji politycznej.
Betlejem ma bardzo dogodne położenie przy drodze biegnącej z Jerozolimy na południe, w stronę Hebronu. Jest to jeden z najstarszych szlaków komunikacyjnych na obszarze Palestyny, który w Hebronie rozwidlał się na południowy wschód, w kierunku Zatoki Akaba, oraz na południowy zachód, w kierunku Egiptu. Z kolei na północy prowadził przez wzgórza środkowej części kraju w kierunku Galilei, a dalej do Syrii, Mezopotamii i Anatolii. Łączył miejscowości wymieniane w biblijnych opowiadaniach o patriarchach - Abrahamie, Izaaku i Jakubie. Księga Rodzaju podaje, że w pobliżu Betlejem Jakub pogrzebał swoją żonę Rachelę zmarłą podczas narodzin Beniamina (Rdz 35,19). Upamiętnia to symboliczny grób Racheli, do którego stale przybywają liczne pielgrzymki żydowskie.

Historia
Udokumentowana w źródłach pozabiblijnych historia Betlejem liczy prawie trzy i pół tysiąca lat. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z zachowanych świadectw egipskich datowanych na XIV w. przed Chrystusem. Jest to list znaleziony w archiwum w Amarna nad Nilem, w środkowym Egipcie, który wchodzi w skład korespondencji kierowanej do faraona przez lokalnych władców Kanaanu (jak wtedy nazywano Palestynę) i Syrii. Około 1350 r. przed Chr. podporządkowany faraonowi władca Jerozolimy skarży się, że sąsiednie Bit-Lachmi przeszło na stronę wrogiego ludu Hapiru, utożsamianego przez część uczonych z praprzodkami Hebrajczyków.
Betlejem jest dwukrotnie wzmiankowane w starotestamentowej Księdze Sędziów. Stamtąd pochodził lewita, który służył jako kapłan w sanktuarium w Efraimie (Sdz 17, 7-13), oraz kobieta, której zabójstwo stało się powodem masakry mieszkańców Gibea (Sdz 19-20). Lecz największe znaczenie dla późniejszych dziejów miało to, że z Betlejem pochodził młody pasterz Dawid, namaszczony ok. 1000 r. przed Chr. przez proroka Samuela na następcę Saula, pierwszego króla zjednoczonej monarchii Izraela. Okoliczności i przebieg tego wydarzenia zostały malowniczo przedstawione w 16. rozdziale Pierwszej Księgi Samuela. Z Biblii wynika, że w najstarszym okresie Betlejem było też nazywane Efrata. Część uczonych domyśla się, że taka była jego pierwotna nazwa, natomiast inni zwracają uwagę, że Jesse, ojciec Dawida, jest nazywany Efratejczykiem z Betlejem (1 Sm 17, 12), zatem Efrata stanowiło być może przydomek jakiegoś zasiedziałego betlejemskiego rodu, który odnoszono również do terytorium w pobliżu miasta. Pod koniec rządów Saula i w początkach panowania Dawida Betlejem pozostawało przez pewien czas pod rządami Filistynów, którzy przybyli do Kanaanu z wysp Morza Egejskiego. Gdy król Dawid pokonał Filistynów, uczynił Jerozolimę stolicą swojego królestwa, a wtedy rola Betlejem znacznie wzrosła. Stało się tak zarówno z powodu bliskiego sąsiedztwa Miasta Świętego, jak i z racji na żywą wśród Izraelitów pamięć o Betlejem jako mieście Dawidowym.
W 930 r. przed Chr., po śmierci króla Salomona, syna i następcy Dawida, zjednoczona monarchia rozpadła się na dwie części nazwane Judą albo królestwem południowym oraz Izraelem albo królestwem północnym, Betlejem znalazło się w Judzie jako jedno z piętnastu miast tego regionu. Utrwaliła się wtedy nazwa "Betlejem judzkie", ponieważ w Galilei, kilkanaście kilometrów na północ od Nazaretu, na terytorium należącym do plemienia Zabulona, istniało drugie Betlejem, wprawdzie znacznie mniejsze, ale też wzmiankowane na kartach Starego Testamentu. Roboam, następca Salomona, umocnił Betlejem judzkie i przez kilka następnych stuleci miasto umiejętnie korzystało z sąsiedztwa Jerozolimy.
Z początkiem VI w. przed Chr. nadeszły dla Jerozolimy i królestwa Judy ciężkie czasy. Oblężona i podbita w 586 r. przez Babilończyków przeżyła okres deportacji, na skutek których część mieszkańców została uprowadzona na wygnanie do Mezopotamii. Ci, którym udało się uniknąć losu wygnańców, kilka lat później podjęli nieudaną próbę zrzucenia obcej hegemonii, zabijając narzuconego przez Babilończyków namiestnika Godoliasza. W obawie przed odwetem kolejna grupa mieszkańców Jerozolimy opuściła miasto, uciekając do Egiptu. W okolicach Betlejem formowały się karawany udające się na południe. Czas wygnania babilońskiego był dla Betlejem, jak dla całej Judy, bardzo trudny.
Miasto przeżyło nowy okres odrodzenia, gdy po zakończeniu wygnania pod koniec VI w. przed Chr. wrócili do niego potomkowie tych, którzy kilkadziesiąt lat wcześniej zostali uprowadzeni przez Babilończyków. Ostatnie stulecia ery przedchrześcijańskiej to okres względnego spokoju. Za panowania króla Heroda, który w Jerozolimie i wielu innych miejscach Palestyny podjął rozległe prace budowlane, Betlejem rozwinęło się i okrzepło. Odgrywało rolę ważnego zaplecza pobliskiej Jerozolimy i zatrzymywali się tam zwłaszcza ci, którzy od południa zdążali do Miasta Świętego, znajdując w Betlejem schronienie i odpoczynek.

Nadzieje mesjańskie
W czasach Starego Testamentu sława Betlejem wynikała stąd, że było to miejsce pochodzenia króla Dawida. Na gruncie pamięci o jego wspaniałych dokonaniach i świetności jego królowania rozwijały się nadzieje mesjańskie o zabarwieniu królewskim, Izraelici spodziewali się, że Boży Pomazaniec, po hebrajsku Mesjasz, nie tylko przywróci, lecz także wzmocni i utrwali dawną świetność, zaprowadzając rządy przewyższające wspaniałością i blaskiem te, które sprawował Dawid. Historyczny król Dawid stawał się zapowiedzią i typem Dawida przyszłości, nowego Dawida, który będzie panował w imieniu Boga i wyposażony w Jego moc.
Z końca VIII w. przed Chr. pochodzą słowa proroka Micheasza, wypowiedziane i zapisane jako proroctwo dotyczące pochodzenia Mesjasza:

A ty, Betlejem Efrata
najmniejsze jesteś
wśród plemion judzkich.
Z ciebie wyjdzie dla mnie Ten,
który będzie władał w Izraelu,
a pochodzenie Jego od początku
do dni wieczności. (Mi 5, 1)

Połączenie nazwy Betlejem i Efrata kieruje uwagę na pochodzenie i rolę mesjańską króla Dawida. Świadczy, że obie nazwy utożsamiano ze sobą i być może używano ich zamiennie. W czasach proroka Micheasza Betlejem było niewielkie, ale jego znaczenie rosło ze względu na skojarzenia z historycznym Dawidem oraz oczekiwania na "nowego Dawida". Prorok uwypukla dysproporcję między niewielkimi rozmiarami miasta a rolą, jaką miało do odegrania w Bożym planie zbawienia. Panowanie "nowego Dawida" będzie nawiązywało do minionej świetności, przekroczy ją jednak ze względu na zupełnie wyjątkowy charakter jego posłannictwa, wynikający z radykalnej nowości osoby Mesjasza. Wyjdzie On z Betlejem i będzie skutecznie urzeczywistniał Boży zamysł, a nie ludzkie zamiary. Skuteczność Jego działalności wynika z tego, kim On jest, czyli Jego pochodzenia "od początku do dni wieczności". Mamy tu starotestamentową intuicję dotyczącą odwiecznego pochodzenia Mesjasza, której na tym etapie objawienia Bożego nie można było wyrazić jaśniej. W dalszym ciągu swojego proroctwa Micheasz czyni aluzję do Matki Mesjasza, a także do eschatologicznego charakteru Jego królestwa oraz sprawowanej przez Niego władzy.
Izraelici w epoce przedchrześcijańskiej rozumieli słowa proroka Michesza jako zapowiedź mesjańską. Najstarsze tradycje objaśniania ksiąg świętych znalazły się w ich przekładach na język aramejski i grecki, ale Biblia Grecka, czyli Septuaginta, została później przez rabinów odrzucona, zaś przekłady aramejskie, czyli targumy, rabini poddali daleko idącym retuszom i przeróbkom. Usunięto z nich wszystko, co zawierało bądź sugerowało myśl o Mesjaszu. Jednak Nowy Testament dowodzi wyraźnie, że narodziny Jezusa w Betlejem zostały odebrane jako wyraźne spełnienie mesjańskiego proroctwa Micheasza. Arcykapłani i uczeni ludu wypytywani przez Heroda, gdzie ma się narodzić Mesjasz, odpowiedzieli: "W Betlejem judzkim, bo tak zostało napisane przez Proroka" (Mt 2, 5).

Betlejem w czasach Jezusa
O Betlejem w czasach Jezusa chcielibyśmy wiedzieć dużo więcej, niż wiemy. W sukurs naszej ciekawości przychodzi zazwyczaj archeologia, ale Betlejem to nie dotyczy, bo miasto jest gęsto zabudowane i zaludnione, co uniemożliwia podjęcie prac wykopaliskowych. Nasze rozeznanie poprzestaje zatem na informacjach zawartych w dwóch Ewangeliach kanonicznych, czyli Ewangelii według św. Mateusza i św. Łukasza, na materiale porównawczym z innych miast starożytnej Palestyny oraz wiedzy, jakiej dostarczają zachowane w Betlejem miejsca święte.
Tradycja wczesnochrześcijańska upamiętnia miejsce narodzin Jezusa w grocie stanowiącej samo serce Bazyliki Narodzenia Pańskiego. Pamięć o nim przetrwała mimo zniszczeń, jakich z początkiem II w. po Chr. dokonał cesarz Hadrian w ramach surowych represji na Żydach, którzy zbuntowali się przeciw okupacji Rzymian. Po 325 r., gdy chrześcijaństwo stało się oficjalną religią Imperium Rzymskiego, cesarzowa Helena rozpoczęła budowę okazałej świątyni. Pamięć o miejscu narodzin Zbawiciela została utrwalona i zachowana. Grota, którą miała chronić ta świątynia, znajdowała się na jednym ze wzgórz, z których roztacza się widok na Betlejem i okolicę oraz skąd widać także Herodium, jedną z twierdz wzniesionych przez Heroda na Pustyni Judzkiej. Na północny wschód od tego miejsca chrześcijanie otaczali czcią Pole Pasterzy, utrzymując, że właśnie tam pasterze jako pierwsi otrzymali radosną wieść o narodzinach Jezusa Chrystusa. Oba miejsca leżą w odległości około trzech kilometrów od siebie. Obecnie pozostają w obrębie rozległego miasta, w którym zachowały się nieliczne pozostałości dawnych pół i gajów oliwnych.
Bliskość Jerozolimy sprawiała, iż Betlejem było ostatnim miejscem postoju dla wędrowców zmierzających od południa do Jerozolimy. Maryja i Józef przybyli z Galilei, a więc od strony północnej, o czym przesądził spis ludności, na mocy którego każdy miał się stawić w miejscu swojego pochodzenia. Palestyna w czasach Jezusa miała bardzo dogodne i doskonale rozwinięte szlaki komunikacyjne. Najstarsze sięgały bardzo dawnych czasów, lecz największe zasługi w utrzymywaniu starych i wytyczaniu nowych dróg położyli w V i IV w. przed Chrystusem. Persowie, a trzy stulecia później Rzymianie. Jedni i drudzy zadbali także o dostosowaną do ówczesnych możliwości i potrzeb infrastrukturę komunikacyjną, ustawiając przy drogach kamienie wyznaczające pomiary odległości oraz budując liczne gościńce i zajazdy. Spełniały one taką samą rolę jak współczesne hotele i motele, służąc jako miejsca noclegowe, a także zapewniając ochronę oraz pomoc medyczną dla ludzi i zwierząt.
Z Galilei do Betlejem prowadziły dwie główne drogi: przez wzgórza środkowej Palestyny, czyli tzw. droga patriarchów, oraz wzdłuż doliny Jordanu, a następnie przez Jerycho i dalej na zachód. Obie wiodły przez Jerozolimę. Znamienne, iż Ewangelie nie wspominają, że Rodzice Jezusa zatrzymali się w Mieście Świętym, lecz udali się wprost do Betlejem. Mogło to wynikać nie tylko z okoliczności bliskich narodzin i konieczności dyktowanej przez spis ludności, lecz również z żywej świadomości odnośnie do wyjątkowej roli Betlejem jako miejsca narodzin Mesjasza. Odpowiadając na Boże powołanie, Maryja przyjęła wszystkie skutki wybrania i wynikające stąd powinności.

Dzisiaj w Betlejem
Podróż z Jerozolimy do Betlejem jest dzisiaj dużo trudniejsza niż w czasach Jezusa, o czym przesądza potężny mur, który oddziela obydwa miasta. Przewodnicy i uczestnicy pielgrzymek zauważają, że gdyby Józef i Maryja teraz udawali się do Betlejem, prawdopodobnie nie zostaliby wpuszczeni, bo wojsko izraelskie nie pozwala się tam udawać osobom, które legitymują się izraelskimi paszportami. Mieszkańcy Betlejem muszą mieć specjalne pozwolenia na udanie się do Jerozolimy, a ponieważ ich uzyskanie jest trudne, przejście graniczne jest w gruncie rzeczy wykorzystywane w większości przez zagranicznych pielgrzymów. Miejscowi muszą korzystać z podziemnego bunkra, a przestrzegane w nim środki bezpieczeństwa są posunięte tak daleko, iż przekroczenie granicy stanowi dramatyczne przeżycie.
Miasto utrzymuje się obecnie niemal wyłącznie z pielgrzymów i turystów. Najmniejsze incydenty natychmiast zmniejszają ich liczbę, na skutek czego upadają drobne warsztaty i sklepy. Miejscowa ludność to Arabowie, zarówno muzułmanie, jak i chrześcijanie różnych obrządków. Od wieków żyją ze sobą i obok siebie i przywykli do tego sąsiedztwa. W sezonie turystycznym, od wiosny do jesieni, miasto ożywa, podobnie jak w okresie Świąt Bożego Narodzenia, obchodzonych najpierw przez katolików, a potem przez chrześcijan prawosławnych. Kiedy pielgrzymów jest mało, Betlejem robi się senne i smutne.
Głównym punktem miasta jest Bazylika Narodzenia Pańskiego oraz pobliski plac Gwiazdy. Bazylika jest w posiadaniu prawosławnych, przylega do niej jednak katolicki kościół pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Najważniejszy punkt Bazyliki to Grota, w której umieszczono gwiazdę z napisem w języku łacińskim "Hic ex Virginae Maria Jesus Christus natus est", czyli "Tutaj z Dziewicy Maryi narodził się Jezus Chrystus". Dociekliwi przybysze zadają pytanie, czy rzeczywiście jest to dokładne miejsce narodzin Zbawiciela. Odpowiedź jest jedna: jest to miejsce najbardziej prawdopodobne, bo od czasów wczesnochrześcijańskich zostało ustalone przez pamięć wierzących oraz opartą na niej tradycję. Można wprawdzie, kierując się strategią hermeneutyki podejrzeń, wyrażać i mnożyć wątpliwości i trudności, ale nie osłabiają one autentycznej pobożności wierzących ani duchowego klimatu tego miejsca.
I jeszcze jedno. Grota betlejemska, tak jak została zachowana, nie kapie złotem ani nie opływa w bogactwa. Przeciwnie, porusza skromnością i prostotą wystroju. Paradoks polega na tym, że w Europie i w świecie istnieją świątynie dostojne i piękne, majestatyczne i okazałe, stanowiące bezcenne zabytki kultury i skarbce osiągnięć ludzkiego geniuszu. Bazylika Narodzenia w Betlejem i Grota Narodzenia są dalekie od przepychu. Tak potwierdza się myśl, jaką wyraził Papież Benedykt XVI, który w nawiązaniu do miejsca i okoliczności przyjścia Zbawiciela na świat podkreślił, że mocą Boga jest Jego pokora.

Ks. prof. Waldemar Chrostowski

Przemówienie Ojca Świętego Jana Pawła II podczas nabożeństwa ekumenicznego w czasie pielgrzymki do ojczyzny 10 czerwca 1999 w Drochiczynie

2007-11-02T22:13:00.001-07:00

Przemówienie Ojca Świętego Jana Pawła II podczas nabożeństwa ekumenicznego w czasie pielgrzymki do ojczyzny 10 czerwca 1999 w Drochiczynie
(2007-10-31)
Katecheza
słuchaj zapisz

Ignacym Jeżem o przyjaźni z Janem Pawłem II rozmawia Jerzy Walczak

2007-10-28T13:32:00.001-07:00

Ignacym Jeżem o przyjaźni z Janem Pawłem II rozmawia Jerzy Walczak

16 października 2007 r., w rocznicę wyboru Jana Pawła II, zmarł w Rzymie najstarszy polski biskup - 93-letni bp Ignacy Jeż. Przebywał on w Wiecznym Mieście w związku z obchodami 750. rocznicy śmierci św. Jacka Odrowąża i VII Dniem Papieskim. Bp Jeż podczas II wojny światowej trzy lata spędził w obozie koncentracyjnym w Dachau. Był uczestnikiem Soboru Watykańskiego II i pierwszym biskupem diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. W lipcu br. obchodził 93. urodziny, a w czerwcu br. 70-lecie kapłaństwa. Poniżej publikujemy ostatni wywiad, jaki udzielił dla "Niedzieli" biskup senior Ignacy Jeż, w związku z Dniem Papieskim 2007.

Jerzy Walczak: - Ksiądz Biskup był bliskim przyjacielem sługi Bożego Jana Pawła II. Jak zaczęła się ta szczególna znajomość?
Bp Ignacy Jeż: - Zaczęło się bardzo prozaicznie. Był rok 1955, jak zostałem wicerektorem Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego, które znajdowało się w Krakowie. Właśnie w tym czasie spotkałem się po raz pierwszy z ks. Karolem Wojtyłą. Prowadził u nas wykłady dla kleryków, gdy na Uniwersytecie Jagiellońskim zlikwidowano Wydział Teologiczny.
Rektorem Seminarium był wówczas ks. Jerzy Stroba. Pewnego razu coś mu "weszło" w prawe ramię i nie mógł tą ręką sprawnie poruszać. Lekarz zalecił gimnastykę rehabilitacyjną, mówiąc, że najlepszym lekarstwem na rozruszanie ręki byłoby wiosłowanie na kajaku w czasie wakacji. Rektor Stroba namówił mnie do takiego spędzenia naszych wakacji. Kupił gumowy składak, a ja namiot i kuchenkę. Ks. prof. Wojtyła był naszym doradcą i ekspertem od kajakowych spraw. Był w tej materii niezwykle doświadczony. Miał swoją grupę studentów, z którą w czasie wakacji odbywał spływy kajakowe. Pierwszy nasz spływ - za radą krakusów - odbył się Brdą - od Przechlewa do Bydgoszczy. Płynęliśmy sami, we dwójkę. Takich wakacyjnych rejsów zaliczyliśmy chyba z dziesięć. Po każdych wakacjach następowała wymiana doświadczeń z krakusami, którym oczywiście przewodził ks. prof. Wojtyła. Omawiał z nami odbyte już wyprawy, informował o następnym spływie kajakowym - czy to Krutynią, Drawą, czy też Czarną Hańczą. Przekazywał nam swoje uwagi, pożyczał przewodniki, podpowiadał trasy, które już wcześniej przepłynął ze swoją grupą.

- Jak zrodziła się przyjaźń z Janem Pawłem II?
- Bliższa znajomość między nami nawiązała się w roku 1960, kiedy wstąpiłem w szeregi biskupów - Paweł VI mianował mnie biskupem pomocniczym w Gorzowie. Spotkaliśmy się na Konferencji Episkopatu. Bp Karol Wojtyła w latach 1958-60 prowadził duszpasterstwo młodzieży męskiej. Wiedząc, że byłem wcześniej katechetą i rektorem Niższego Seminarium Duchownego oraz diecezjalnym moderatorem Sodalicji Mariańskiej Młodzieńców na Śląsku, mówi do mnie: "Weź tę młodzież, a ja przejdę do Komisji Rodzin, której przewodzi bp Pluta". I tak się stało. Spotykaliśmy się potem częściej, mieliśmy ze sobą coraz bliższy kontakt. Potrzebowałem jego porad i wskazówek. Pytałem, jak on to prowadził, na kogo mógł liczyć, z kim powinienem utrzymywać kontakt, przed kim się strzec. On mi tych informacji o duszpasterstwie młodzieży męskiej chętnie udzielał. Kontakty koleżeńskie zaczęły się przeradzać w przyjacielskie.

- Były także inne spotkania?
- Możliwości spotkań było coraz więcej. Najpierw wyjazd na Sobór do Rzymu, gdzie mieszkaliśmy razem w Kolegium Polskim. Później uroczystości milenijne, na które wszyscy biskupi - jeśli to tylko było możliwe - udawali się do każdej diecezji, która organizowała takie uroczystości. Tak zacieśniały się więzy naszej przyjaźni. Gdy został później arcybiskupem krakowskim, nasze powiązania były już dość głębokie.
Okazji do spotkań przysparzała także grupa księży byłych więźniów obozów koncentracyjnych, którą Metropolita Krakowski darzył szczególną sympatią. Gdy bp Kazimierz Majdański zorganizował dla tych księży pielgrzymkę do Rzymu, to właśnie abp Wojtyła przewodniczył Mszy św. na Monte Cassino, odprawianej mimo padającego deszczu. On też przedstawiał nas na audiencji w Watykanie Papieżowi Pawłowi VI.
W 1972 r. powstały nowe diecezje. Będąc ordynariuszem koszalińsko-kołobrzeskim, byłem równocześnie w Konferencji Episkopatu Polski przewodniczącym Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu. Co roku w styczniu jeździłem do Zakopanego, gdzie w "Księżówce" odbywały się spotkania Komisji Duszpasterskiej. Gospodarzem tych spotkań był, oczywiście, Metropolita Krakowski. Program był tak ułożony, że po obiedzie była przerwa do piątej po południu. On w tym czasie zawsze znikał. Brał narty, pędził na stację kolejki, by wjechać na Kasprowy Wierch i raz, a nawet dwa razy zjechać z niego na nartach. Zawsze o piątej już był z powrotem na obradach. A wieczorami i przy innych okazjach było sporo czasu na przyjacielskie spotkania, by wymienić poglądy, podzielić się swoimi przeżyciami czy pożartować. I tak było aż do pamiętnego poniedziałku 16 października 1978 r., kiedy to kard. Karol Wojtyła został wybrany na papieża.

- Jak Ksiądz Biskup wspomina ten historyczny dzień?
- Właśnie w tym czasie w Rzymie były przewidziane obrady Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE), na które zostałem wydelegowany przez Konferencję Episkopatu Polski. W sobotę 14 października o piątej po południu zjawiłem się w Kolegium Polskim przy Piazza Remuria, gdzie wcześniej zamówiono noclegi. Nie mogłem już spotkać się z kard. Wojtyłą, by go pożegnać. Przed dwoma godzinami odjechał na konklawe. W niedzielę poszedłem dwukrotnie na Plac św. Piotra, aby obserwować unoszący się nad Kaplicą Sykstyńską czarny dym. W poniedziałek w południe trochę spóźniłem się na plac, z którego Włosi już wracali do domów. Wieczorem stałem przy kolumnadzie Berniniego po lewej stronie, blisko via della Conciliazione. W tym miejscu można było dobrze widzieć dym wydobywający się z komina. Nagle ktoś krzyknął, a za chwilę krzyczało już wielu: "Bianca! Bianca!". Rzeczywiście, nad Kaplicą Sykstyńską unosił się wyraźnie biały dym. Już nie było żadnej wątpliwości - Ojciec Święty został wybrany. Natychmiast Plac św. Piotra zaczął się napełniać wiernymi z całego Rzymu i turystami. Docierali ze wszystkich stron po usłyszeniu wiadomości w radiu bądź telewizji. Po dłuższym oczekiwaniu pojawiła się procesja i z ust kard. Feliciego usłyszeliśmy słowa: "Anuntio vobis gaudium magnum: Habemus Papam!...". Włosi reagują spontanicznie, krzyczą, hałasują, słychać niemilknące oklaski. Gdy wreszcie kard. Felici doszedł do głosu i powiedział "Carolum...", dla Włochów było jasne - "Confalonieri", tylko on jedyny z włoskich kardynałów miał na imię Karol. Ale przecież ten kardynał z powodu swojego podeszłego wieku nie uczestniczył w konklawe! Ogólne zdumienie, że wybrano takiego staruszka. Ale kard. Felici powoli mówił dalej: "...Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyła!...". Usłyszeliśmy bardzo poprawnie wypowiedziane "ł". Pod nami ugięły się nogi. Wprost nie do wiary! Reakcje ludzi były przedziwne. Stojąca obok Włoszka krzyknęła: "To chyba nie jest Murzyn?!". Takiego nazwiska jeszcze w życiu nie słyszała. Wyciągnęła szybko "L'Osservatore Romano", w którym były fotografie i nazwiska wszystkich kardynałów. Za chwilę znów krzyczy: "Polacco! Polacco!". No i wreszcie ukazał się nowy Ojciec Święty i po włosku pozdrowił: "Sia lodato Jesu Christo...". Ta sama Włoszka już bardzo radośnie zawołała: "Parla italiano!". No i rzeczywiście potem Jan Paweł II mówił po włosku. Mówił do Włochów, że przyjechał z dalekiego kraju, że mówi w obcym języku, czyli inaczej w naszym. "Jak się pomylę, to mnie poprawcie...". Ogólny śmiech i oklaski. Bardzo szybko zjednał sobie Włochów swoją bezpośredniością.
Następnego dnia - we wtorek - zaskoczyła Włochów kolejna wiadomość. Ojciec Święty pojechał do kliniki Gemellego odwiedzić bp. Andrzeja Deskura, który nagle zachorował. Dla Włochów było to czymś niezwykłym, nadzwyczajnym. Odnotowali to jako wielkie wydarzenie. Dzień później sam się przekonałem, że będzie to niezwykły pontyfikat. Wracam w środę z przechadzki na obiad w Kolegium, a tu mówią mi, że wieczorem będę na kolacji u Ojca Świętego. Ja mówię: "Wy sobie kawały róbcie z kimś innym, a nie ze mną. Gdzie biskup z Koszalina pójdzie na wieczerzę do Papieża? Pewnie na głowę upadliście". "Ale naprawdę! - przekonywał mnie w czasie obiadu ks. rektor Michalik. - Dzwonił ks. Dziwisz, że Ksiądz Biskup ma wieczorem przyjść do Watykanu na kolację!". Dla mnie było to zupełnie niesłychane. I faktycznie, o określonej porze szofer - ten sam, który wiózł kard. Wojtyłę na konklawe - zawiózł mnie do Watykanu we właściwe miejsce. Ks. Dziwisz zjechał po mnie windą i udaliśmy się do apartamentów Ojca Świętego. Patrzę - jest też bp Szczepan Wesoły. Okazało się, że w Rzymie było wtedy obecnych tylko dwóch polskich biskupów - bp Wesoły i ja - i Ojciec Święty chciał się z nami spotkać. Nadzwyczajne! Po modlitwie siadamy do stołu i nic. Zupełnie nas zamurowało. Ojciec Święty patrzy na nas i mówi: "A cóż tak nic nie gadacie?". Mówię: "Ojcze Święty, bo wszystko widać. Ta biała sutanna. Ta biała piuska". Ale wtedy zorientowaliśmy się, że Ojciec Święty nic nie wie, co się działo tam, na dole, na Placu św. Piotra, jaka była reakcja ludzi po ogłoszeniu wyboru nowego papieża, jak to przeżywali, jakie pierwsze opinie były wypowiadane. On tego wszystkiego nie mógł przecież wiedzieć. Zaczęliśmy więc opowiadać jeden przez drugiego. Gdy wspominałem tę Włoszkę, która stała obok, Ojciec Święty razem z nami śmiał się serdecznie. Ta kolacja to był dla nas znak, jak bardzo styl i sposób sprawowania tego pontyfikatu będą inne od dotychczasowych pontyfikatów.

- Bliska przyjaźń Ojca Świętego i Księdza Biskupa trwała dalej
- Przez osiemnaście lat naszych kontaktów przed pontyfikatem - w latach 1960-78 - najpierw rodziła się coraz bliższa znajomość, później koleżeństwo i przyjaźń. Kard. Wojtyła, także jako papież, zawsze zwracał się do mnie: "Ignaś". Tak pozostało do końca jego pontyfikatu. Ja natomiast mówiłem już do niego "Ojcze Święty" - bo przecież nie wypadało mówić "Karolu". Okazji do spotkań było wiele - apostolskie pielgrzymki do Ojczyzny, organizowane w Rzymie uroczystości czy też nasze wizyty w Watykanie "ad limina Apostolorum". Takie i podobne spotkania miały miejsce aż do ukończenia przeze mnie 75 lat życia - w dniu 31 lipca 1989 r. Stosownie do przepisu Kodeksu prawa kanonicznego złożyłem wtedy rezygnację ze sprawowanego urzędu ordynariusza koszalińsko-kołobrzeskiego. Jan Paweł II powiedział wówczas: "Ignaś, poczekaj, aż do ciebie przyjadę".

- Kiedy to się stało?
- Była sobota 1 czerwca 1991 r., kiedy w Koszalinie rozpoczęła się czwarta pielgrzymka Ojca Świętego do naszej Ojczyzny. Dla nas było to wydarzenie niezwykłe. Przed południem Jan Paweł II poświęcił nowe seminarium duchowne, a po obiedzie przybył na Górę Chełmską i dokonał uroczystego poświęcenia sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej. W pamiętnej homilii Ojciec Święty rozpoczynał swoje wspaniałe nauczanie o Dekalogu. Użył porównania Góry Chełmskiej do Synaju, z którego schodził Mojżesz, niosąc otrzymane od Boga dziesięć przykazań. W niedzielę 2 czerwca na lotnisku w Zegrzu odbyło się niezapomniane spotkanie naszego Papieża z wojskiem. Przed odlotem niespodziewanie ks. Dziwisz mówi do mnie: "Ksiądz Biskup poleci też do Rzeszowa". Ja, nieprzygotowany, tak jak byłem na lotnisku, wszedłem do samolotu i poleciałem razem z Janem Pawłem II. Potem do Rzeszowa przyjechał samochodem mój kapelan i przywiózł mi wszystko, co było potrzebne, abym w dalszym ciągu mógł towarzyszyć Ojcu Świętemu w pielgrzymce. Do samego końca, aż do odlotu w Balicach pod Krakowem. Każda z papieskich homilii o Dekalogu była szczególna. Dla mnie najbardziej przejmująca była w Kielcach, jak nadeszła burza. Jan Paweł II mówił właśnie o życiu rodziny, bardzo emocjonalnie. Nawet się uniósł, mówiąc: "to jest moja ziemia! To jest moja matka! I dlatego mam prawo o niej mówić tak, jak mówię".
Ta pamiętna wizyta papieska była dla mnie ukoronowaniem mojego blisko dwudziestoletniego okresu pasterzowania w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. 1 lutego 1992 r. Ojciec Święty przyjął moją rezygnację z obowiązków ordynariusza, złożoną 1 sierpnia 1989 r.

- Ksiądz Biskup na emeryturze nadal spotykał się z Janem Pawłem II...
- Urząd ordynariusza objął bp Czesław Domin. Gdy przyszedł czas wyjazdu do Rzymu na wizytę "ad limina Apostolorum", biskup Czesław mówi do mnie: "Jedźmy razem. Ty przygotowywałeś sprawozdania wysłane wcześniej. Gdy w jakiejś kongregacji będą mnie pytać o szczegóły, nie będę wiedział, co powiedzieć. Na pewno razem łatwiej sobie poradzimy". Dzięki temu miałem kolejną okazję złożyć wizytę Janowi Pawłowi II i spotkać się z nim. Także później, ilekroć przyjeżdżałem do Rzymu już jako emeryt, za każdym razem miałem możliwość spotkania się z Papieżem w Watykanie. Przez abp. Dziwisza byłem zapraszany na obiad. Rozmawialiśmy jak dawniej, swobodnie, po koleżeńsku. Tak było do samego końca. Jan Paweł II zawsze witał mnie słowami: "Ignaś, Ignaś, jak się masz? Jak długo się śmiejesz, tak długo jest dobrze. Ignaś, co masz do powiedzenia?". Mówiłem mu wówczas, że teraz, jako emeryt, nie mam już żadnych problemów do rozważania z Ojcem Świętym jako Głową Kościoła. Przywożę tylko anegdoty i nowe kawały. Jan Paweł II, znany z doskonałego poczucia humoru, uśmiechał się i mówił: "No to, Ignaś, opowiadaj, opowiadaj". A ja śmiało opowiadałem różne historyjki i anegdoty, z których zawsze śmiał się bardzo serdecznie.

- Jan Paweł II nazwał Księdza Biskupa "biskupem uśmiechu". Kiedy narodziło się to określenie?
- Miało to miejsce w czasie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do naszej Ojczyzny w 1979 r. Na lotnisku pod Gnieznem, żegnając się z nami, Ojciec Święty każdemu z biskupów dopowiadał kilka słów. Gdy podszedł do mnie, powiedział do obecnych: "My mieliśmy w Rzymie "papieża uśmiechu", a wy teraz macie "biskupa uśmiechu". Ten tytuł przylgnął do mnie na dalsze lata. Szczyciłem się nim, bo to przecież z nominacji samego Ojca Świętego. Do dnia dzisiejszego chwalę się tym i niezmiernie się cieszę.

- Jan Paweł II w swojej książce "Wstańcie, chodźmy!" pisał o przyjaźni z Księdzem Biskupem...
- Jan Paweł II pisze, że miał trzech przyjaciół biskupów w Gorzowie - Plutę, Strobę i Jeża. Dał w swojej książce świadectwo, że niejako na drogi jego życia weszliśmy jako przyjaciele. Na drogi naszego życia to on wszedł jako nasz przyjaciel, a później jako Głowa Kościoła i Namiestnik Chrystusa Pana. To była wspaniała, wyjątkowa przyjaźń z najważniejszą osobą Kościoła. Dla mnie ta przyjaźń była ubogaceniem się nie tylko wewnętrznie, ale także ubogaceniem mojej posługi biskupiej.

- Ostatnie spotkanie Jana Pawła II z Księdzem Biskupem...
- To było w styczniu 2005 r. W niedzielę 23 stycznia byłem zaproszony na obiad do Ojca Świętego. Trzy dni później - w środę 26 stycznia - audiencja w Watykanie. Jan Paweł II czuł się dobrze, brał czynny udział w rozmowie, jak zawsze śmiał się i żartował. Nie wiedziałem, że to już nasze pożegnanie. Nawet przez moment tak nie pomyślałem. Dla mnie jego śmierć była niezmiernie bolesna, bo naprawdę byliśmy sobie bardzo bliscy. Przyjąłem to jako wolę Opatrzności Bożej - zawsze się z Nią zgadzam i ufam Jej bezgranicznie. W mym prostym sercu jest wiara i nadzieja, że śmierć nie wszystko kończy, że znów się zobaczymy i z powrotem nawiążemy naszą długoletnią przyjaźń. Cudowna przyjaźń z Ojcem Świętym Janem Pawłem II jest najpiękniejsza kartą kapłańskiej drogi mego życia.

www.niedziela.pl

Nauka dla pokoleń - Częstochowa, 19 czerwca 1983 r.

2007-08-27T21:23:00.000-07:00

Nauka dla pokoleń - Częstochowa, 19 czerwca 1983 r.
Nasz Dziennik, 2007-08-27
Homilia w czasie Mszy św. odprawionej pod szczytem Jasnej Góry (cz. 2)

Podczas poprzedniej pielgrzymki do Ojczyzny w 1979 roku powiedziałem na Jasnej Górze: że tutaj zawsze byliśmy wolni. Trudno inaczej wyrazić to, czym stał się Obraz Królowej Polski dla wszystkich Polaków w czasie, kiedy ich Ojczyzna została wymazana z mapy Europy jako niepodległe państwo. Tak. Tu, na Jasnej Górze, gdzie mieszkała Królowa Polski, w jakiś sposób zawsze byliśmy wolni. O Jasną Górę też opierała się nadzieja narodu oraz wytrwałe dążenie do odzyskania niepodległości, wyrażane w tych słowach: "Przed Twe ołtarze zanosim błaganie - Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie!".
Tutaj też nauczyliśmy się tej podstawowej prawdy o wolności narodu: naród ginie, gdy znieprawia swojego ducha - naród rośnie, gdy duch jego coraz bardziej się oczyszcza; tego żadne siły zewnętrzne nie zdołają zniszczyć!
Tysiąclecie chrztu Polski obchodziliśmy wówczas, gdy - od 1918 roku - Polska jako państwo znalazła się ponownie na mapie Europy; obchodziliśmy je po straszliwym doświadczeniu drugiej wojny światowej i okupacji. Jubileusz 600-lecia Obrazu Jasnogórskiego jest jakby nieodzownym dopowiedzeniem do tamtego tysiąclecia. Dopowiedzeniem wielkiej sprawy - sprawy istotnej dla dziejów ludzi i dziejów narodu.
Tej sprawie na imię: Królowa Polski.
Tej sprawie na imię: Matka.
Mamy bardzo trudne położenie geopolityczne. Mamy bardzo trudne dzieje, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich stuleci. Bolesne doświadczenia historii wyostrzyły naszą wrażliwość w zakresie podstawowych praw człowieka i praw narodu: zwłaszcza prawa do wolności, do suwerennego bytu, do poszanowania wolności sumienia i religii, praw ludzkiej pracy... Mamy też różne ludzkie słabości, wady i grzechy, i to grzechy ciężkie, o których stale musimy pamiętać - i stale z nich się wyzwalać...
Ale - drodzy bracia i siostry, umiłowani rodacy, wśród tego wszystkiego mamy na Jasnej Górze Matkę.
Jest to Matka troskliwa, tak jak w Kanie Galilejskiej.
Jest to Matka wymagająca - tak jak każda dobra matka jest wymagająca.
Jest to jednak równocześnie Matka wspomagająca: w tym się wyraża potęga Jej macierzyńskiego Serca.
Jest to wreszcie Matka Chrystusa - tego Chrystusa, który, wedle słów św. Pawła, mówi stale wszystkim ludziom i wszystkim ludom: "Nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej" (Ga 4, 7).
Tego Chrystusa pragniemy wedle słów dzisiejszej Ewangelii zaprosić w dalszy ciąg dziejów naszej Ojczyzny tak, jak został zaproszony wraz ze swą Matką do Kany Galilejskiej.
To właśnie oznacza nasz ojczysty jubileusz jasnogórski. Jest on czasem dziękczynienia, a równocześnie czasem zaproszenia.
Tak się składa, że ten nasz ojczysty jasnogórski jubileusz spotyka się w Kościele powszechnym z Jubileuszem Roku Odkupienia. Nawiązujemy poprzez 1950 lat do Odkupienia świata dokonanego na krzyżu, patrząc zarazem w kierunku daty, która ma zakończyć drugie tysiąclecie po Chrystusie w dziejach ludzkości, a otworzyć trzecie.
I otóż w takim kontekście historycznym pragniemy zaprosić Chrystusa przez Maryję Jasnogórską w naszą przyszłość. Przede wszystkim w tę najbliższą przyszłość, która już mieści się w granicach obecnego pokolenia ludzi i narodu. A zarazem w przyszłość coraz dalszą wedle woli i wyroków wszechmogącego Boga.
Mówimy do Chrystusa przez Maryję: Bądź z nami w każdy czas!
I to zaproszenie składamy tu, na Jasnej Górze.
Obejmujemy wzrokiem i sercem całe to sanktuarium: Jasną Górę, naszą polską Kanę Galilejską.
Myślimy o naszej przyszłości. A przyszłość zaczyna się dziś. [?] Dziś patrzymy w Twoje oczy, o Matko!
O Maryjo, któraś wiedziała w Kanie Galilejskiej, że wina nie mają (por. J 2, 3). O Maryjo! Przecież Ty wiesz o wszystkim, co nas boli. Ty znasz nasze cierpienia, nasze przewinienia i nasze dążenia. Ty wiesz, co nurtuje serca narodu oddanego Tobie na tysiąclecie "w macierzyńską niewolę miłości...".
Powiedz Synowi!
Powiedz Synowi o naszym trudnym "dziś". Powiedz o naszym trudnym "dziś" temu Chrystusowi, którego przyszliśmy zaprosić w całą naszą przyszłość. Ta przyszłość zaczyna się "dziś" - i zależy od tego, jakie będzie nasze "dziś".
W Kanie Galilejskiej, gdy zabrakło wina, rzekłaś do sług, wskazując na Chrystusa: "Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie" (J 2, 5).
Wypowiedz te słowa i do nas. Wypowiadaj je wciąż! Wypowiadaj je niestrudzenie! O Matko Chrystusa, który jest Panem przyszłego wieku...
Ty spraw - abyśmy w tym naszym trudnym "dziś" Twojego Syna słuchali. Żebyśmy Go słuchali dzień po dniu. I uczynek po uczynku. Żebyśmy Go słuchali także wówczas, gdy wypowiada rzeczy trudne i wymagające. Do kogóż pójdziemy? On ma słowa życia wiecznego! (por. J 6, 68).
Ewangelia jest radością trudu - i jest równocześnie trudem radości, trudem zbawienia.
O Matko! O Matko! Pomóż nam przejść z Ewangelią w sercu poprzez nasze trudne "dziś" w tę przyszłość, w którą zaprosiliśmy Chrystusa. Pomóż nam przejść poprzez nasze trudne "dziś" w tę przyszłość, w którą zaprosiliśmy Chrystusa, Księcia Pokoju!
Wybrał ks. Andrzej Adamski

Pope John Paul II German newspaper ’Die Welt’

2007-06-24T15:05:00.000-07:00

Był i jest ojcem Narodu
Nasz Dziennik, 2007-05-01
Santo subito

Ksiądz biskup Kazimierz Ryczan, ordynariusz kielecki, o świętości Jana Pawła II

Dziś wiemy, że nie było tak wielkiego Polaka na przestrzeni ponad tysiącletniej historii Polski. Ktoś może zapytać: co mówisz? Przecież tylu było bohaterów narodowych, słynnych władców, którzy wygrywali bitwy, poetów i pisarzy, którymi się chlubimy. Tymczasem nie mieliśmy ojca. Sługa Boży Jan Paweł II był i wciąż w naszych sercach pozostaje prawdziwym ojcem Narodu.
Jak to rozumieć? Po raz pierwszy jako Papież przybył do Polski w 1979 roku. Znał i kochał ojczysty dom, który w historii przechodził różne, często tragiczne koleje losu. W nim wyrastał i dojrzewał do wielkich zadań, jakie powierzył mu Bóg. Osobiście doświadczył bolesnych ran niemieckiej, ale także sowieckiej i komunistycznej niewoli. Znał kwiaty polne i łąki, góry i jeziora, pisarzy, poetów i świętych wyrosłych na ojczystej ziemi. Znał braci i siostry - Polaków, przez lata okłamywanych i ciemiężonych. Budował ten dom oparty na trwałych fundamentach wiary. Przyjechał do swoich, do Polski i prosił Boga o błogosławieństwo dla Ojczyzny. Z całym Narodem wołał o odnowę: "Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze tej ziemi". Podczas swej kolejnej pielgrzymki przypomniał nam o podstawie ładu, o przykazaniach Bożych. Ktoś zapyta, czy to nam wystarczy na Trzecie Tysiąclecie? Wystarczy! Pod warunkiem, że w naszym Domu i sercach ludzkich swoje godne i należne miejsce będzie zajmował Bóg. Wówczas nie będzie zabójstw, kłamstw, kradzieży, nie będzie zdrady i rozwodów. Szanowani będą rodzice i ludzie starsi. Dobry ojciec uczy żyć w każdych, nawet trudnych warunkach. W czasie wojen religijnych inaczej wierzących postrzegano jako obcych, wrogów, odszczepieńców. Jan Paweł II rzucił nowe światło na ten problem. Zaprosił "obcych" do swoich, do domu, jakim jest Kościół Chrystusowy. W Asyżu pod jego przewodnictwem modlili się hindusi, muzułmanie, protestanci, anglikanie, prawosławni. Ojciec Święty uczył, że zgodne, braterskie życie wymaga nawiedzenia innych braci. Dlatego nie wahał się pójść do muzułmanów, nawiedził ich meczet. Poszedł do Żydów i nawiedził ich synagogę. Poszedł do pogan w Afryce wyciągając do nich dłoń w geście przyjaźni. Wskazał nam, że wszyscy bez wyjątku jesteśmy dziećmi jednego Ojca. Był nauczycielem modlitwy. Kiedy ojciec rodziny idzie w niedzielę do kościoła, nie musi do tego zachęcać swoich dzieci. Mój ojciec nigdy nie nakazywał udziału w niedzielnej Eucharystii. Nauczyciel bez słowa - po prostu szedł z nami na modlitwę. Jan Paweł II uczył modlitwy na spacerze, w górach, na kajakach i w kaplicy. W czasie pielgrzymki do Polski, na Wawelu, kiedy kamery telewizyjne śledziły każdy jego krok, zatrzymał na chwilę rozpędzony świat mediów, usiadł z brewiarzem w ręku i zatopił się w modlitwie... Dziękujemy Ci, Ojcze Święty za taką naukę, za wskazanie, jak w pogoni za dobrami tego świata, w zapracowaniu, można i należy się zatrzymać, znaleźć czas dla Pana Boga. Kiedy opuścił Polskę dla Jezusa, Bóg naznaczył go cierpieniem. Kula zamachowca przeszyła jego ciało. Kilka trudnych operacji i długa rekonwalescencja znoszona z uśmiechem i wyrozumiałością dla wszystkich. Kilka lat przykuty jest do krzesła... On - żeglarz, turysta, piechur, nie mógł zrobić jednego kroku o własnych siłach. Kiedyś aktor teatru, wspaniały nauczyciel i wykładowca filozofii, apostoł słowa głoszący całą mocą Ewangelię, nie mógł mówić, nauczać o ukochanym Mistrzu z Nazaretu, o Bogu w Trójcy Świętej Jedynym. Z trudem wydobywał słowa. Co za cierpienie... On - ojciec i nauczyciel cierpienia, przyjmował je jako zapowiedź odejścia po nagrodę do Boga Ojca i prosił: módlcie się za mnie. Wiele razy stał z uniesioną głową, wpatrzony w dal. Może wyglądał, czy nie wraca syn marnotrawny? Jego ojcowskie progi zawsze stały otworem, ręce gotowe do objęcia dziecka, które zbłądziło. Teologowie szemrali, dlaczego tyle razy przeprasza Żydów, prawosławnych i pokrzywdzonych w ciągu wieków przez Kościół. W milenijnym roku na placu Świętego Piotra objął krzyż na oczach tysięcy biskupów, setek tysięcy ludzi, milionów telewidzów i błagał o miłosierdzie. Uwielbiamy, Cię Boże, za tego Papieża, który był i wciąż pozostaje ojcem.

not. Mariusz Kamieniecki
Pope John Paul II German newspaper ’Die Welt’.

http://www.welt.de/multimedia/archive/00207/Uebersetzung_ins_Po_207562a.pdf

http://www.welt.de/politik/article794557/Polen_beleidigt_ueber_Satire_auf_WELT_ONLINE.html

As a Polish citizen living in the USA since 1987 and a former leader of students’ ’Solidarity’ organization I have to protest against this kind of article published in ‘Die Welt’.

The authors and the editor of ‘Die Welt’ must be sick to publish this kind of articles about the great John Paul II who touched the minds of people all over the world, contributed the most to the end of the Communism and helped to free East Germany.

During my travel to the Soviet Union in the early 1980's one subject was taboo - you were not allowed to talk or write about John Paul II. The Russians feared the Polish Pope much more than President Reagan or all the western world.

Let me repeat it again – it was John Paul II who ended the Communism era by giving the energy and spirit to Polish people and the people around the world with his slogans "Do not be afraid’ and ‘You must make you own future’. The communism ended without a bloody revolution and without killing thousands of people in eastern Europe, including East Germany. I was there, in Poland, during John Paul II’s pilgrimage to his fatherland in 1979 and I know what he did to the minds of the millions of young people who wanted to be freed from communism.

Despite being orphaned at a young age and suffering under the Nazi occupation in Poland, the philosophical Karol remained optimistic that he could and would make a difference.

During his extremely active papal years, most of which took place after he survived the 1981 assassination attempt, John Paul II took part in international negotiations and pressed the Soviet leaders to remove obstacles limiting freedom of religion in the countries under their control. He traveled across the globe to promote faith, higher values, peace, forgiveness, and - especially in the regions lacking it - freedom of religion. He called for forgiveness and brotherhood with the Jewish people and reached out for the world's Catholic youth. During John Paul II's first pilgrimage to Poland in June 1979, he ushered in an era of hope that motivated the Polish people and their Solidarity leaders and eventually brought a hard-fought end to the communist rule there. This passion ultimately spread throughout the rest of the Eastern block.

Despite health problems in later years, John Paul II refused to curb his busy schedule. He continued to challenge and inspire millions of people in spite of his long illness and during his last days.

I demand that the German government take action concerning this terrible insult. Poland and Polish people want to have good relationship with Germany and German people, but we have to care about each other not to write such awful articles which have no sense.

We – as a company – have a small office in Germany, and one of our best Internet experts is German.
Germans are a nation of very smart and hard working people, with a few idiots bringing a bad reputation to your country. This article has nothing to do with free press. It is sick to make this kind of statements in the public media.
18A. Poland 1957-1980/81.

Introduction.

In this 24 year period, Poland experienced three workers’ revolts: December 1970, June 1976, and July-August 1980. The last revolt led to the establishment of the Free Trade Union "Solidarity," and to the Solidarity Era, August 1980-December 1981. Solidarity was crushed in mid-December 1981,when general Wojciech Jaruzelski (b.1923) imposed Martial Law. Nevertheless, Solidarity continued to exist under ground and in the hearts and minds of the Polish people. Thus, Solidarity heralded the collapse of communism in Eastern Europe and in the USSR which came in 1989-91.

I. Toward the revolt of December 1970 and its Aftermath.

The head of the United Polish Workers' Party (UPWP, Polish: PZPR), Wladyslaw Gomulka soon began to crack down on the liberalization unleashed by the "Polish October," 1956. He reimposed censorship on the press in August 1957, and took away the power of Workers’ Councils in the factories, established in Oct.1956.

He turned against the R.C.Church in 1959 by ending the teaching of religion in the schools, but allowed it to continue after school hours in "cathechism points," generally located in churches. He also closed down schools run by religious orders such as the Ursulines, but allowed the Catholic University of Lublin to continue in existence.
His government routinely refused building permits for churches. In 1960, the workers of the industrial town of Nowa Huta (pron. Nova Hootah= New Steel Mill), just outside Krakow, built a wooden chapel, and clashed with the police who came to tear it down. However, the bishop of Krakow, Karol Wojtyla (pron. Woitylah, b. 1920), managed to collect funds and build a great church there. (He was elected Pope October 1978, and took the name of John Paul II, in honor of his predecessor John Paul I, whom he admired).

In 1966, Poland celebrated the millenium of its conversion to Christianity from Rome and of its statehood (966 a.d). Church and state conducted separate celebrations,and the government refused to grant a visa to Pope Pius VI who wanted to visit the shrine at Czestochowa.

In 1966, when the Polish bishops wrote an open letter to their German brothers, proposing mutual forgiveness of sins (war crimes), the government called them "traitors." It should be noted that at this time, the West German government was still refusing to recognize the Oder-Neisse Line as the western frontier of Poland.

The Intellectuals challenge the system.

Two years earlier,the Polish intelligentsia began to protest against censorship. In 1964, a group of 34 intellectuals addressed an open letter of protest to the government. It was broadcast by the Polish Section of Radio Free Europe in Munich, and so became widely known.

Young communist idealists began to criticize the political system. In late 1964, two graduate History students at Warsaw University, Jacek Kuron and Karol Modzelewski, drew up an "Open Letter to the Party," which they sent to party authorities at the University. They accused the party of being a ruling bureaucracy exploiting the workers and called for a "Workers’ Revolution," in which the workers would to take over the state and rule through Workers’ Councils. They also called for free trade unions, the right to organize strikes, freedom of the press, also free cultural and scientific activity - but as Marxists, they opposed parliamentary regimes which they also considered to be repressive.* (It is worth noting that the concept of the party as a managerial class alienated from the workers was first expressed in E.Europe a few years earlier by a disillusioned former close collaborator of J.B. Tito, Milovan Djilas (1905-1997).** The two students went to prison for their pains - but were allowed to continue work on their doctoral dissertations. They had visits from their academic adviser, Prof. Aleksander Gieysztor, a well known medievalist and Director of the History Institute at the University of Warsaw. (Both were to be prominent dissenters from 1976 onward, and Kuron became a politician in 1989).

*[see: Gale Stokes, ed., From Stalinism to Pluralism. A Documentary History of Eastern Europe since 1945, New York, Oxford, 1996, pp.107-114;

** ibid., pp.101-106, excerpts from Milovan Djilas, The New Class. An Analysis of the Communist System, New York, 1957].

Repression of Intellectuals and anti-Semitic Measures, 1967-68.

Repression was triggered by the enthusiasm expressed by Polish intellectuals in 1967 for the Israeli victory over Egypt, which was a Soviet client state at this time. Gomulka was furious thought he was not an anti-Semite. In fact, his wife was Jewish, but he condemned an alleged "Zionist conspiracy." This allowed the minister of the Interior, Mieczyslaw Moczar (1913-1986, real name Nikolai Demko) to carry out an anti-Semitic purge of the party-government bureaucracy and university faculties, filling the resulting vacancies with his own supporters and thus preparing his bid for party leadership. However, he was opposed as a nationalist by the Soviet leaders, who preferred to keep Gomulka.

The results of the purges were shamefu and ltragic. Some twenty thousand assimilated Polish-Jewish scholars, journalists and bureaucrats were either forced or chose to go into exile in 1967-68.

In March 1968, there was a student revolt.
Two months earlier, in January, a theater production of Adam Mickiewicz’s Dziady (Forefathers’ Eve, 1832), was canceled because the audience applauded every anti-Russian line of this very anti-Russian work. Now the students demanded the abolition of censorship as in Czechoslovakia. (Dubcek, see Lec.Notes 16 B).
On March 8, the students at Warsaw University staged sit-ins demanding the abolition of censorship, and chanting :"Cala Polska czeka na swego Dubczeka." (All Poland waits for its own Dubcek).

Students fleeing from militia, Warsaw, March 1968
[from: Pawel Machcewicz, Wladyslaw Gomulka, Warsaw,1995].

The government sent thugs dressed as workers to the university of Warsaw. The Chancellor allowed them to come in and they beat up the students. Students at other universities staged sit-ins and were also beaten up, except in Wroclaw where the chancellor did not allow the thugs to enter. Workers sent in food to the students, but did not support them by coming out on strike because their economic situation was fairly good. Many students were hurt, thousands were expelled, and some went into exile.

"The Polish March" as it came to be called, disillusioned the remaining communist idealists. A few months later, in late August 1968, the Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia ended all hope of reforming communism from above, that is by the party leadership.

Still, the government gained popularity by achieving a treaty with West Germany in November 1970, which recognized the Oder-Neisse Line as Poland’s western frontier. Up to this time, only East Germany had signed such a treaty in 1950, while West German governments had steadily refused to recognize the new frontier.

[ from: Topolski, Outline History of Poland, 1986].

[Topolski: Outline History of Poland.]

Tthe German Federal Government led by the Social Democrat Willy Brandt (1913-1992, real name Karl Herbert Frahm), which had come to power in late 1968, chose a policy of improving relations with the USSR and the Soviet Bloc. It signed a treaty with the Soviet government in August 1970, recognizing postwar frontiers in E. Europe, thus opening the way to the Polish-West German treaty. The German Bundestag (Upper House of Legislature) ratified the treaty in 1972, although some Germans claimed that the final recognition of the Polish-German frontier could only be made by a united Germany, as specified at the Potsdam Conference in August 1945. (This was done by a united Germany in October 1990).

The Revolt of December 1970.

The backdrop to the workers’ revolt of December 1970 was economic stagnation due to Gomulka’s refusal to carry out economic reforms on Hungarian lines (new Hungarian economic mechanism implemented 1968, see below).
He decided to close down some shipping and aircraft enterprises to save money, though this worried Moscow. However, what triggered the revolt was the government's decision to eliminate subsidies keeping food and other basic product prices low, because they ate up about one third of the state budget. This led to the decision to raise prices.

On Saturday, December 12, 1970, Warsaw radio announced price increases for food and other basics amounting in some cases to 60%. At the same time, the "thirteenth month" salary or Christmas bonus for workers in particularly dangerous industries such as ship building, steel mills and coal mines, was cancelled.

The timing of this move, just before Christmas, without any preparation of public opinion, was very bad psychology on the part of the government.

On December 15, 3,000 workers from the Lenin Shipyard, Gdansk, along with workers from other state enterprises in the city, marched to Party Headquarters to protest. A police officer lost his nerve and shot one of the workers; the worker's colleagues set fire to the building, and the staff had to be evacuated from the roof by helicopter. The workers began sit-ins at the Gdansk and Gdynia shipyards. Nevertheless, the local party leaders persuaded them to go back to work by promising to forward their demands to Warsaw and tosupport them.

Gdansk,December 15, 1970 [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].
However, on December 16, when commuter workers began arriving at the Paris Commune shipyard railway station in nearby Gdynia, they were attacked by riot police. Those who came after them, could not leave the station without being shot, but more kept arriving so they spilled outside - and were shot.
This was the result of Gomulka's decision that there was a "counter-revolution" in Gdansk, that had to be put down by force.
Troops were sent in. They were told that they were going to defend Gdansk against a German invasion (!).
Now strike committees were set up in the shipyards at Gdansk, Gdynia and Szczecin. What is more, at Szczecin, the workers of several enterprizes, led by those of the Warski (pron.Varskee) shipyard, formed an interfactory strike committee. This committee made some demands, including the establishment of a non-party Trade Union leadership.

This was not, however, an idea originating with the workers. As noted earlier, the demand for a Free Trade Union had been made in late 1964 by Kuron and Modzelewski in their "Open Letter to the Party,", and it had been broadcast later by the Polish Section of Radio Free Europe.
The Interfactory Strike Committee was to reappear as a workers' organization in Gdansk in August 1980, along with Lech Walesa (pron. Lekh Valensah, b.1943), who was a strike leader at the Lenin Shipyard in December 1970.

Szczecin, December 17, 1970 [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

II. Gierek’s Poland, Dec. 1970- August 1980.

The strikes in the coastal cities were put down by force, with casualties estimated at some three hundred dead and wounded. In Gdansk, workers were forced to run the gauntlet between policemen armed with sticks and truncheons. Still, the fighting in the coastal cities continued through December 18, and unrest spread to other parts of the country. Therefore, the Soviet leadership "advised" the Polish leaders to remove Gomulka and replace him with a leader who could restore order
Two members of the Polish Politburo traveled to Katowice to offer the party leadership to Edward Gierek, (1913-2001). He appeared on Polish T.V. on December 19, regretting the bloodshed and appealing for calm. Gomulka resigned for "health reasons" (he did have a heart problem), and calm was restored.

Edward Gierek [from Pawel Machcewicz, Wladyslaw Gomulka,

Warsaw, 1995].

In early January, Polish state TV showed workers of the Szczecin shipyard joking with Gierek. This was a tape made earlier, but now used to show worker satisfaction - which made them very angry. At about the same time, on January 10, 1971, a Szczecin newspaper wrote that a section of the Warski Shipyard had undertaken a special production commitment. The workers had not signed any such commitment, so they went on strike again. They demanded that the leaders come to talk to them - and they did on January 24, headed by Gierek. He appealed to them for "help," and the workers agreed. He then visited the Lenin Shipyard in Gdansk, and made the same appeal, with the same results. Finally, in late February, after the textile workers - most of them women - struck in Lodz, he visited there and promised to rescind the price hikes. When he did so, calm was restored. The old prices were restored in March.

[The author of this text traveled to Poland in early January 1971 with a group of American students, most from K.U., on a student exchange program between the University of Kansas and the Adam Mickiewicz University of Poznan. She saw the Gierek visits to Szczein and Gdansk on Polish TV. She noted that many people, including high officials, listened to the Polish section of Radio Free Europe to learn what was going on in Poland].

Gierek also courted the intelligentsia. He did this by granting more freedom to the media, university studies, and academic publications. He also sanctioned the restoration of he Royal Castle in Warsaw, which former leaders had rejected because they saw it as the symbol of the old, anti-Soviet Poland. The restoration was very popular with the people who collected the funds needed - money also came in from abroad - or contributed their labor for free. The Castle was restored by the mid-1980s. with much input from Polish scholars and artists led by the respected historian of medieval Europe, Aleksander Gieysztor (1916-1998). It is a museum of Polish history and one of the finest examples of architectural restoration in Europe.

Gierek aimed to modernize Polish industry, so he obtained massive credits from Western countries. This was possible due to the Brezhnev-Nixon "detente" of the 1970s. Leonid I. Brezhnev, (1906-1982, party chief 1964-82, head of state 1977-82), wanted good relations with the U.S. then led by Richard M. Nixon, (1913-1994, President 1968-1974). Brezhnev wanted the USSR to catch up in armaments with the U.S., while Nixon wanted good relations with the USSR to help bring an end to the Vietnam war.

This situation, plus economic problems at home, allowed Poland to secure western credits. They led to an improvement in the Polish standard of living in the cities, whichwas visible in imported western cars and household appliances.
However, an economic decline set in in 1974 . This was partly due to the rise of oil prices in the West, which led to economic recession and thus a reduction in orders of Polish-made goods. But it was also due to continued mismanagement and waste in the state-run economy.

Polish economists advised decentralization, more independence for large enterprises, cost accounting, a shift from raw materials production (esp. coal) to developing the chemical industry, and allowing more small scale private enterprises. These were reforms proposed by Polish economists as far back as 1957, then by Czech economists during the Prague Spring, and they were partially implemented in Hungary beginning in 1968.

But Gierek would not listen, so the waste and inefficiency continued while the Polish debt to western countries piled up By the mid-1970s, about 60% of Polish exports went to pay the interest on the foreign debts. This meant that Poles could buy less at home, especially Polish food staples such as sausage, ham and pork cutlets. At the same time, party leaders enjoyed lavish life styles, which they no longer bothered to conceal - even though communism claimed to aim at an egalitarian society.

The Workers’ Uprising of June 1976 and its Consequences.

Facing a budget drain due to large state subsidies which kept prices low, the government announced a price hike in June 1976. This time, the media claimed that the workers had been consulted and had agreed - though in fact, only workers who were party members had done so.
Protests broke out all over the country, especially in the city of Radom and the tractor factory "Ursus," just outside of Warsaw, but they were brutally put down. However, this time the workers and the intelligentsia came together and a new dissident movement was born.

Radom, 25 June 1976 [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995]

Ursus, June 25, 1976 [from ibid].

This dissident movement was supported by the Catholic Church, which, in December 1970, had already come out in support of civic and human rights. At that time, Cardinal Wyszynski had demanded freedom of conscience, freedom of religious belief, free cultural activity, the right to truth and freedom of speech. He also supported a group of intellectuals who criticized the draft of the new Polish Constitution in March 1976 for making respect of civil rights conditional on obedience to the party, and on recognizing Poland’s subordination to the USSR.
At this time, Wyszynski also proposed the establishment of free trade unions, an independent judiciary and civil service, and free elections to parliament Furthermore, he spoke for the economic rights of private farmers, demanded respect for the indispensable civil rights of all Poles, and said the Constitution should not contain anything that could limit the sovereignty of the Polish state. No wonder that Wyszynski was seen as the spokesman of the Polish nation.* Thus, the role of the Catholic Church was very important in preparing the way for the development of a strong dissident movement in Poland.

*[See: Bogdan Szajkowski, Next to God...Poland. Politics and Religion in Contemporary Poland, New York, 1983, pp. 31-33, 40-41; in abbreviated form: Sabrina P. Ramet, NIHIL OBSTAT. Religion, Politics and Social Change in East Central Europe and Russia, Durham N.C.and London, 1998, p.101].

The Committee for the Defense of Polish Workers -KOR

As mentioned earlier, the workers’ revolt against the price hike of June 1976 was brutally put down - even though the government rescinded the price increase to prevent further unrest. The brutalityused to repress the workers of the Ursus Tractor Factory near Warsaw and in the town of Radom - who were beaten by the police, and some died - outraged public opinion.

A group of intellectuals organized the Komitet Obrony Robotnikow - KOR (the Committee for the Defense of Polish Workers) in late summer-early fall 1976. (In 1978, it changed its acronym to Komitet Samoobrony Spolecznej, KSS KOR (= Committee for Social Self- Defense). Two of its best known members were Jacek Kuron [pron. Kooron] and Adam Michnik (pron. Meekhneek) both trained historians and former communists. Others included the literary critic Jan Jozef Lipski (pron. Yan Yoozef Leepskee), a dissident since 1955, and the historian Bronislaw Gieremek,[pron. Guyerehmehk] who had resigned from the party in 1968. The leadership also included the well known actress, Halina Mikolajska (pron. Haaleenah Meekowayskah).

J.J.Lipski, A.Michnik, H.Mikolajska, 1978 [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

KOR’s original goal was to help the workers. It collected money to aid workers’ families deprived of their breadwinners and to pay defense costs for trials. KOR published its first underground bulletin in September, but it adopted the policy of open activism. This meant that KOR members claimed the rights of freedom of speech, association, and publication on the basis of existing rights in the Polish Constitution, the Helsinki Agreements of August 1975 (which specifically safeguarded human rights), and international labor agreements - both signed by the Polish and other communists governments. Thus, while publications were printed underground without government permission, the authors signed their names, daring the authorities to come after them. KOR was the first organization to adopt this policy in a Soviet bloc state. It provided a model for the Czech Charter 77 dissident group formed in Czechoslovakia in 1977.

Similar organizations, but leaning toward the center or the right, followed. The Ruch Obrony Praw Czlowieka i Obywatela -ROPCIO (Movement for the Defense of the Rights of Man and Citizen) represented moderately reformist and right-wing intelligentsia, while the Konfederacja Polski Niepodleglej -KPN (Confederation for an Independent Poland) was a right wing organization. KPN members such as Antoni Macierewicz and Jan Olszewski were so adamantly anti-communist that they came to oppose the leaders of KOR because some had been communists in the past. (This enmity was to continue into the post-communist period).

An underground educational organization was established in 1978. This was the Towarzystwo Kursow Naukowych -TKN (Association for Scholarly Courses), made up of university professors, junior faculty, graduate students, lawyers, writers, and artists. They organized seminars on subjects not taught or politically distorted at the universities such as recent Polish history, literature, philosophy, sociology, and economics. The seminars were held in private apartments, so they were reminiscent of the "Flying Universities," which existed in Warsaw under Russian rule in the period 1890-1914, also the underground university education that existed under the German occupation in World War II.

The police harassed the professors, students, and apartment owners, but for the most part the first two could be threatened with the loss of jobs or stipends, or held under arrest for 48hrs, while the last were fined. Despite the harassment, the TKN flourished, and the church allowed it as well as other dissident organizations, to use church buildings. Also, lawyers went out into the countryside to advise private farmers about their rights in legal disputes with the authorities.

KOR and Mloda Polska (Young Poland, a right wing organization) cooperated in establishing the Free Baltic Trade Union in Gdansk, February 1978, where future worker leaders such as Lech Walesa, Anna Walentynowicz, Andrzej and Joanna Gwiazda, and Bogdan Lis, obtained instruction and advice on organizing political activities. Another Free Trade Union was organized in Upper Silesia. KOR also published an underground paper for workers: Robotnik (The Worker). It had the same name as the socialist paper published for e workers by Jozef Pilsudski before the First World War.

Anna Walentynowicz

Lech Walesa

KOR, ROPCIO, KPN, and Young Poland inspired and helped organize annual celebrations of May 3, in honor of the Polish Constitution of May 3, 1791. [ See Lec.Notes no. 4. May 3 had been a public holiday in interwar Poland]. Indeed, Lech Walesa once drove around Gdansk handing out copies of the Constitution as part of the local protest movement. They organized special masses on May 3 and also November 11 - celebrated as independence day in interwar Poland.
Sometimes demonstrations followed mass, and people were attacked by the police.
There were also special masses on September 17, in memory of the Soviet invasion of eastern Poland in 1939. Indeed, in September 1979, there were slogans on the walls of some Warsaw buildings that read: "Remember September 17!" On November 11 of that year - independence day in prewar Poland - police charged a procession of people walking from a Warsaw church to the Tomb of the Unknown Soldier.

In fact, national symbols were increasingly fused with general opposition to the government, which now included workers. The latter demanded a monument in memory of the workers killed at Gdansk on December 16 1970. Walesa tried to lay a wreath on the site of workers killed there on each anniversary after 1976, but the police usually confiscated it. On one occasion, however, the policemen delivered a wreath to St.Bridget’s Church, whose pastor, Father Jankowski, supported the workers.

Finally, a large underground press developed in the period 1976-80. This too had precedents in the 1890-1914 and 1939-45 periods of Polish history. In the early days, dissident printers requested technical advice from Home Army veterans of World War II, but they soon acquired xerox and printing machines smuggled in from the West. In 1979-80, about 400 different publications were printed by underground presses, including books published by Miroslaw Chojecki (pron. Meeroswaf Khoyetskee) in his publishing enterprise Nova. He even displayed them at the annual Warsaw book fair, where the police did not intervene because western booksellers were present.

Polish authorities acted under some constraints when harassing the rapidly growing dissident movement. Too much repression might lead to public protest and unrest; it also risked antagonizing both the church and the U.S. government - which was shipping surplus food products to Poland in exchange for Polish currency scholarships for U.S. students in Poland and Polish books for U.S. libraries. (Public Law 480).

Furthermore, one of President Jimmy Carter’s key policies was support of human rights. He visited Poland in December 1977, the third U.S. President to do so after Richard Nixon (1972) and Gerald Ford (1975). When Carter landed at Warsaw airport, the official U.S. translator , who was more familiar with Russian than Polish, translated Carter’s phrase on the Polish "love of freedom, " as "lust for freedom," to the great amusement of the Polish public. U.S. TV coverage of the presidential visit showed an underground seminar being held in a Warsaw apartment.

The Election of the Polish Pope and his visit to Poland in June 1979..

On October 16, 1978, Cardinal Karol Wojtyla, Archbishop of Krakow, was elected Pope by the College of Cardinals in Rome and took the name of John Paul II. He was the first non-Italian pope to be elected since the Dutchman Adrian VI, who was briefly Pope in 1522-23.

Poland went wild with joy. People stood in line to ring the church bells. The government hesitated at first, but then hailed the Pope as "a great son of Poland,"and allowed the ceremony to be shown on Polish TV. Rumor had it that Soviet leader Leonid Brezhnev phoned Gierek and asked angrily why he did not prevent the papal election; after all, Wojtyla was a Polish subject! He must have been even more worried on hearing of the Pope’s plan to visit Poland in 1979.

Indeed, John Paul’s visit to Poland in June 1979 had a tremendous impact on the country. He was seen and heard by millions of people - though Polish TV carefully omitted showing the crowds which could be seen on western TV. Some 200,000 people attended his open air mass in Warsaw and about 1,000,000 came to hear him on the fields below the monastery of Jasna Gora (pron. Yasnah Goorah) at Czestochowa [pron. Chenstokhovah]. Over a million heard him in and around Krakow.

John Paul spoke about the people’s right to "have God in their lives," and the "right to freedom." Order was kept everywhere by Catholic laymen and the police were hardly visible. People realized that their strength lay in their numbers and this broke the barrier of fear. Thus, the Pope’s visit in June 1979 was an important prelude to the birth of Solidarity in August 1980.

Papal Mass, Warsaw, June 2, 1979 [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

As Adam Michnik wrote twenty-five years later: "For the people of Poland, John Paul II, by making human rights the central subject of his teaching, will for ever be the man who gave us courage and hope, who restored our historical identity. (The Independent, London, Nov. 17, 2003)

The Economic Crisis.

In 1979, the decline in Poland’s standard of living, as compared with 1973, was visible to the naked eye. [The author of this text spend the ac. year 1979-80 doing research in Warsaw]. The country was the fifth largest coal producer in the world, yet power cuts idled factories and mines for several hours each day and cities outside Warsaw suffered domestic power cuts. According to a power plant engineer, this situation was due to the fact that the government had not built enough large power plants to keep up with industrial growth, especially after Gierek built a huge new steel mill in his home town, Katowice, the capital of Upper Silesia. Furthermore, the government had contracted to export electric power for hard currency payments to Austria, and for rubles to Soviet bloc countries.

The Polish transport system was also breaking down. At any given time, about 50% of the railway cars, buses, and trucks were in repair, which took a long time because of endemic shortages of spare parts. Furthermore, roads and railway tracks were in a bad state due to years of under-investment.

Food production was down in 1979 not only because of a series of bad harvests, but also because the government discriminated against the private farmers who owned about 78% of the land. They suffered from state purchase prices too low to cover their costs. Furthermoe, the inefficient state and collective farms obtained fertilizers, cattle feed and machines below cost while private farmers, who produced three times as much per acre, could only buy them on the black market with U.S. dollars!

Private farmers refrained from specializing in cattle raising or crops because, if successful, they would lose all their profits to increased taxes -intended to prevent private wealth.
Tthe best processed food - especially ham - went for export.
One third of the perishable foodstuffs was routinely spoiled for lack of refrigerated railway cars, trucks and storage facilities. (The same was true in the USSR).
Much of the expensive machinery imported from the West stood idle and rusted, while the construction of factories where it was to be used, was delayed or abandoned due to sudden changes in investment priorities, sometimes at the whim of those in power.

There was also a great housing shortage despite Gierek’s policy of constructing prefabricated concrete bloc apartment buildings. This was due to the Polish "baby boomers" starting their own families. Young married couple waited an average 10-15 years for their own apartment in a housing cooperative. Deposits were were very high too.

Finally, the health service had deteriorated to the point of disaster. Hospitals were overcrowded; doctors and nurses were woefully underpaid, so they accepted "presents" from their patients. An operation by a well known surgeon usually required a sizable gift in cash. People were dying for lack of foreign medications, which the government had ceased importing to save foreign currency - but did buy for government clinics used by higher party functionaries, also loyal academicians, artists and scientists. Ordinary people had to lie in crowded hospital rooms and even in corridors, while the elite enjoyed private rooms, good food, and a high standard of medical care.

Indeed, high party and government officials, industrial managers, high military and police officials, enjoyed excellent housing, luxury vacation resorts, and superior medical care. What is more, luxury was visible in high party circles. People talked of Gierek’s luxury villa just outside Warsaw, and his old friend, Maciej Szczepanski, the head of radio and TV, was known for his expensive parties and African safaris. Premier Piotr Jaroszewicz's son, who was the head of the government auto import enterprise, was well known for gambling in western casinos.

In February 1980, the leadership decided to allow a fairly open TV coverage of people’s opinions in the period preceding and during the elections to the Eighth Party Congress, which were held on February 11-15. TV viewers were surprised to see workers complaining about managers who stole building materials from factories and used factory labor to build their villas and country houses. In Lublin, an automobile factory manager complained that East German computers used in car production were imported without instruction manuals - so he had to learn how to use them by trial and error, thus causing production delays and cost overruns. [The author of this text, then in Warsaw, clearly remembers this particular TV interview with the factory manager].

As it turned out, this kind of criticism was used by Gierek to pave the way to dismiss premier Jaroszewicz, who was made the scapegoat for economic problems. He was succeeded by Gierek’s old friend Edward Babiuch (pron. Baabyukh), who was known for his modest life style.
[Jaroszewicz and his wife were brutally murdered in their Warsaw villa in September 1992. The murders were professionals. Robbery seems to have been the motive, but the case has not been solved to this day].

Unrest was growing in May-June 1980. People talked about expected worker unrest when they stood in line to buy food. They said that when the workers rose up again, they would not go out into the streets and get shot, as in December 1970, but would stage sit-in strikes in the factories, shipyards, and coal mines. [The author of this text heard such statements when standing in line to buy meat].

III SOLIDARITY.

1. The Birth of Solidarity.

On July 1, 1980, Premier Babiuch announced new price hikes for meat and other basic products. This did not attract much attention in the West, where many people were glued to their TV sets watching the tennis championships at Wimbledon, London. McEnroe lost to Swede Bjorn Borg and was very rude to the umpires.

The price hike announcement was followed by strikes all over Poland. They were uncoordinated, so government officials settled one after another by agreeing to wage increases. However, in late July, there was a city-wide strike in Lublin, where all the factories went on strike. Also, Lublin railwaymen stopped trains carrying Polish consumer goods to the USSR, and distributed them to the local people.
The Lublin strikes were settled by Deputy Premier Mieczyslaw Jagielski (pron. Myechislav Yagyelskee), but their coordination and the strikers’ demands turned out to be a dress rehearsal for the strikes in Gdansk and other coastal cities.

In mid-August, there was a strike at the Lenin Shipyard, Gdansk, some of whose workers had been killed in the December 1970 uprising. Two factors precipitated the strike here: (1) the dismissal of a popular crane operator, Anna Walentynowicz (pron. Valentynovich), known to be a member of the Free Baltic Trade Union; and (2) the price hikes, which led the workers to demand pay raises.
This strike might have fizzled out, because the shipyard manager had Anna W. brought back to the shipyard in his limo, agreed to the establishment a local trade union, and promised to transmit the pay demands to Warsaw. Therefore, the workers decided to go back to work.

In the meanwhile, however, Lech Walesa, arrived on the scene. He was an electrician and, as mentioned earlier, had been one of the strike leaders in December 1970. He had been fired and had worked elsewhere. Like Anna Walentynowicz, he was a member of the Free Baltic Trade Union. Now, he tried to persuade the workers not go back to work, but failed. However, as they began to leave the shipyard to go home, they were stopped at the gates by two women: Anna Walentynowicz the crane driver, and Alina Pienkowska, a nurse. They persuaded some workers to go back to the shipyard. Henryka Krzywonos [pron. Kzhyvohnos], a street car driver was also a strike leader.Moreover, delegates from other Gdansk striking factories and enterprises began to arrive.They appealed to the workers not go give up, but to coordinate their activities with them. Walesa put this proposal to about 400 workers (out of 10,000) who were still standing around. They agreed, and began a sit-in strike; they were joined by some others for a total of about 1,000.

On the evening of August 16, an Interfactory Strike Committee was formed (Polish acronym: MKS). The MKS gathered in more and more enterprises, not only from other Baltic port cities, but also from other parts of the country, especially Silesia. The leaders then set up the Provisional Coordinating Commission (Polish acronym: TKK), to coordinate action all over the country.

A few days later, some intellectuals, mainly from KOR, arrived from Warsaw to offer their help. They joined some Gdansk intellectuals to form a group of advisers led by Tadeusz Mazowiecki (pron. Tahdeoosh Mazohvyetskee, b. 1927, a Catholic journalist, who was to become the first non-communist premier of Poland in September 1989).

The government reacted to these developments by cutting all telephone, rail, road and air communications between Gdansk and the rest of the country - then proposed negotiations. The strikers said: no dice unless communications are restored. A Deputy Premier, Tadeusz Pyka, arrived in the city, but made no headway. He was then replaced by Mieczyslaw Jagielski, who had settled the strikes in Lublin.

The plenary meetings between the government delegation and the MKS leaders were broadcast over the shipyard loudspeakers. They were recorded on cassettes, which were then carried to other striking enterprises, creating the "cassette revolution." Some of the plenary sessions were televised by foreign reporters and can be seen in the film: Robotnicy 1980 (Workers 1980). Its scenes were recreated in Andrzej Wajda’s (pron. Aandzhey Vaydaa) film: The Main of Iron, (a follow up on his earlier film: The Man of Marble, showing worker exploitation in the period 1945-56). However, the substantive negotiations were carried on by the government advisers and the workers’ advisers. Most of them were acquainted, which helped in their talks.

Some historians deny the input of Polish intellectuals into the birth of Solidarity, claiming that it followed the example set by the Szczecin workers in December 1970- January 1971. However, it should be noted that the Gdansk leaders were members of the Free Baltic Trade Union set up by KOR, and that some 200 activists had been members of self-education circles organized by KOR and members of "Young Poland."
KOR’s first historian, Jan Jozef Lipski, wrote that while KOR did not organize the strikes of August 1980, it played an important role in these events because:
(1) it had prepared workers’ consciousness for these strikes, mainly through its paper Robotnik (The Worker), and
(2) it distributed information about the strikes once they began. This was done by telephone where possible, and by courier if not. Indeed, KOR not only spread information around Poland, but also gave it to foreign correspondents. To this we should add a third factor: the role of KOR members as advisers to Solidarity in its negotiations with the government. *

*[For works denying or belittling the role of intellectuals in the birth of Solidarity, see: Roman Laba, The Roots of Solidarity. A Political Sociology of Poland’s Working-Class Democratiziation, Princeton, N.J., 1991, Lawrence Goodwin, Breaking the Barrier. The Rise of Solidarity in Poland, New York Oxford, 1993. For the history of KOR and its role in 1980-81, see Jan Jozef Lipski, KOR. Workers’ Defense Committee in Poland, 1976-1981, Berkeley, CA., 1985. For an eyewitness account by an English journalist and historian, a specialist on East Central Europe, see Timothy Garton Ash, The Polish Revolution. Solidarity, New York, 1983, revised edition, 1991, including the Postcript. See also Jadwiga Staniszkis (pron. Yadveegah Staaneeshkees), Poland’s Self-Limiting Revolution, edited by Jan Gross, Princeton, N.J.,1984, ch. I, Origins of Solidarity. The author, a Sociologist, was a Solidarity adviser in the negotiations].

The strike ended with the signing of the Gdansk Agreement, also known as the 21 Points, on August 31 (A similar agreement was signed in Szczecin on August 30). Its key points were:

(a) establishing a Free Trade Union and safeguarding the right to strike,
(b) demanding self-management, that is, Workers’ Councils to run state enterprises;
(c) a sliding pay scale to guard against price hikes without increasing wages;
(d) the state was to consult Solidarity and society in general on economic policy, restricting exports, improving food supplies, abolishing foreign currency shops [where people with foreign currency could buy goods unavailable in other shops];
(e) improving work conditions, health services, medication supplies, free Saturdays, and vacations, also increasing the amount of housing available
(f) defining censorship
(g) safeguarding Solidarity and Church access to the media, and
(h) release of all political prisoners and reinstatement of workers fired after strikes and university students expelled for their opinions.

There were compromises: Solidarity agreed to recognize "the leading role of the PUWP (Polish United Workers’ Party) in the state, also the existing system of international alliances (Warsaw Pact). Solidarity wanted to abolish censorship, but then demanded a law defining it. The 21 Points was, indeed, an impressive document. *

Signing the Gdansk Agreement, August 31,1980

[from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw. 1995].

*[For the full text of the 21 Pointsand the final version signed, see: Lyman H. Legters, ed., Eastern Europe. Transformation and Revolution, 1945-1991, Lexington, Mass., Toronto, 1992, pp. 253- 262; excerpts in a different translation: Gale Stokes, From Stalinism to Pluralism, pp.205-208].

It was not clear at the time whether, or for how long, the Polish government intended to honor the agreement - but it was soon clear that it would try to delay its implementation. Thus, the Polish Supreme Court delayed the ratification of Solidarity until November 1980, while Rural Solidarity [private peasants] had to wait for recognition until April 1981.

The Solidarity Period, Aug. 31, 1980 - December 13, 1981.

For the first few months, the country was in a state of euphoria. There was free speech and free elections of leaders in all kinds of civil and institutional organizations, including university chancellors (as had been the custom in interwar Poland).

A monument was built in memory of the Gdansk workers killed on December 16, 1970. It was unveiled in December, inscribed with verses by Polish emigre poet, Czeslaw Milosz (b. 1913, Nobel Prize winner for Poetry, 1980), who attended the ceremony.

A group of university professors helped draw up a list of Solidarity goals for the nation. After approval by the Solidarity leadership, they were published in the Solidarity weekly, Tygodnik Solidarnosc, on April 17, 1981. They foreshadowed the Solidarity Program announced at the Solidarity congress in summer 1981 and approved in October of that year (see below).

On May 13 1981, there was an attempt to assassinate Pope John Paul II in Rome and he was seriously wounded. One of the assassins, a Turk named Ali Agca, was apprehended, but acted at his trial as if he were deranged. He was condemned to life imprisonment (later reduced to 20 years). An Italian prosecutor tried to prove a Bulgarian connection, but there was not enough proof. However, in 1998 the other assassin, living in Turkey, stated in a newspaper interview that he had been aided to escape by Bulgarians. It seems very likely that the Bulgarian Security Police worked with the KGB to use Agca and others to assassinate the Pope, but Soviet and Russian governments have denied this, as has the Bulgarian government. [Agca ended his 20 year sentence in 2000, but was handed over Turkish authorities who put him in prison on earlier charges, pending a trial].

On May 28 1981, Cardinal Wyszynski died of cancer. One may assume that if the Pope had been killed, the disappearance of these two church leaders, bothgreat supporters of Solidarity, would have had a demoralizing effect on the movement.

Pope John Paul II and Cardinal Stefan Wyszynski, 1979

[from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

In 1980-81,changes took place in the Polish party-government leadership. On advice from Moscow, Gierek resigned for "health reasons" in September 1980, and was succeeded by a veteran bureaucrat Stanislaw Kania (pron. Stahneeslaaf Kanyah, b. 1927).
Still the party disintegrated; out of 3,000,000 a third joined Solidarity. The remainder was split between those supporting the status quo and those demanding the party’s "democratization." The latter held their own party congress in Torun in April 1981. The leader and key organizer was Zbigniew Iwanow (pron. Zbeegnyev Eevanov. He emigrated later to the United States and died of a heart attack in Texas in 1987).

The PUWP held an Extraordinary Party Congress in July 1981, to which delegates were elected by secret ballot, and the Congress elected the Central Committee in the same way. However, the Congress did not enact any political or economic reforms, which led to great public disappointment.

Stanislaw Kania [from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

Meanwhile, storm clouds were gathering over Poland. In December 1980, Soviet military formations stood on Poland’s eastern and western frontiers, also off the coast. Information on Polish government plans was given to U.S. CIA by a colonel serving on the Polish General Staff, Ryszard J. Kuklinski (b.1930, pron. Ryshart Kookleenskee). He had decided in 1970 to work for free as a CIA agent, after seeing that Warsaw Pact Plans listed Poland as the main target for NAT0 nuclear strikes in case of Warsaw Pact aggression against western forces.
Kuklinski transmitted data on Soviet concentrations in December 1980, which led to U.S. warnings to Moscow against military intervention in Poland. It is believed that the Pope also warned Moscow.

Recently accessible Russian documents are ambivalent, but they canbe read to indicate that the Soviet Politburo was willing to send in Warsaw Pact troops, including Soviet troops, in case the Polish government needed them..

When it was clear that the Polish leadership was not yet ready for a crackdown, a Warsaw Pact Command Staff exercise began on December 8, 1980.

Czech documents show that some Czech, East German and Soviet troop movements into Poland were scheduled to take place in early December. The Czech movement, called "Operation Karkonose" (pron. Karkohnoshe, a mountain range in the western Sudeten mountains), began on the night of December 6-7, but was countermanded on December 9. The documents for this operation were destroyed, so that only full access to Russian military/political documents of the time could clarify exactly what was intended and then cancelled. However, it is known that a few Czech and East German divisions stood in a state of readiness on Polish frontiers until July 1982. *

*[For an article on Kuklinski’s reports, with documents, see: Mark Kramer, "Colonel Kuklinski and the Polish Crisis of 1980-1981," Cold War International History Project BULLETIN, ISSUE 11, Winter 1998, pp.48-59; for the Czech documentation on the planned East German, Czech, Soviet operation, especially the Czech segment, Karkonoshe, see ibid., pp.60-76].

Meanwhile, by early1981, Polish people were growing weary of food shortages. As the general economic situation grew worse, general frustration and unrest increased. The country was in a deep economic crisis and ration cards were introduced.
Tension grew and a general strike was barely averted in March, after police beat up Solidarity delegates in Bydgoszcz. It was averted due to negotiations between Walesa and Deputy Premier Mieczyslaw F.Rakowski,.
At this time, Warsaw Pact maneuvers took place in Poland, during which airports were temporarily closed to civilian planes, and rumors flew in the West that a military intervention was taking place in Poland.

Still, Solidarity advisers such as KOR member Jacek Kuron kept hoping for the development of "a democratic pluralistic society... on the level of corporations, cooperatives, consumer associations," etc. He thought such a system could be established from below, while principal decisions would be coordinated with the central authorities of the communist party, which would control the police, the military, and foreign policy. Above all, Kuron stressed that the communist government must not fall, for this would precipitate military intervention. * [Warsaw Pact]

*["Not to Lure the Wolf out of the Woods," an Interview with Jacek Kuron, conducted by the German magazine, Der Spiegel (The Mirroro, December 1980), cit. Legters, Eastern Europe, 1945-1991, pp.262-268].

Solidarity Congress, Gdansk, September-October 1981

[from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw. 1995].

In September - October1981, Solidarity held a congress in Gdansk in two parts: September 5-11, and September 26 - October 7. Walesa was narrowly re-elected chairman, because he was heavily criticized for single-handedly negotiating away the general strike in March, and in general for being "authoritarian."
The Congress worked out an impressive document: The Solidarity Program, which was formally adopted in October. It was based on the program outline published in April, and attempted to marry democratic reforms with continued party leadership and loyalty to Polish obligations as member of the Warsaw Pact.
Many of the points made were to be echoed in 1989, and some of the economic reforms proposed were gingerly tried out by the government in the period 1985-89. The program is worth citing extensively both as a reflection of Solidarity leaders’ thinking at the time, and to compare it with what happened after the collapse of communism in 1989.

Cartoon from Der Spiegel titled "The Polish Power Act" - lifting the Russian Bear. [From Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, Poland, 1995].

I. Who We Are and What We Want.

....History has taught us that there can be no bread without freedom. We also wanted justice, democracy, truth, freedom of opinion, a reconstructed republic - not just bread and sausage. Since all the basic values had been trampled on, we could not hope to improve the situation unless they were restored. Economic protest was also social protest. These movements did not appear out of the blue, but inherited the blood of the workers killed in Poznan in 1956 and the coastal towns in December 1970. They also inherited the student revolt of 1968 and the suffering of the Radom and Ursus workers in 1976, as well as independent actions by workers, intellectuals and youth, the church’s efforts to preserve values, and all Poland’s struggles for human dignity. The union is the fruit of all these struggles, and will remain faithful to them.
...What unites us is a revolt against injustice, abuses of power and monopolization of the right to speak and act in the name of the nation. What unites us is our protest against a state which treats the citizens as its own property.

...Respect for the person must be the basis of action: the state must serve the people instead of dominating them. The state organization must be at the service of society and not be monopolized by a single political party.

...Solidarity returns to the values of Christian ethics, our national working-class tradition, and the democratic tradition of the labor world....Solidarity is also a movement for the moral rebirth of the people.

We believe that the people’s power is a principle that we do not have the right to abandon... our objective is a self-governing Poland.

We hold dear the idea of freedom and independence.
II. The Union and the Country’s Present Situation.

...The present system of government, based on an all-powerful central party and state institutions, has brought the country to ruin...The situation is growing worse, and we are moving toward catastrophe with seven-league boots. Nowhere in Europe has the economic collapse reached such proportions since World War II.
...Society looks on us as the only guarantors of the agreements that have been signed. This is why the union considers that its main task is to take every possible short and long-term action to save the country from bankruptcy, and society from poverty, despondency and self-destruction. The only way forward is to renew both state and economy through democratic social initiatives in every field.

...Our aim is to perform our great labor of renewal without damaging international alliances; indeed, we seek to provide more solid guarantees for these alliances.

II. The Union, The Crisis and Economic Reform..
The roots of the present crisis lie deep in the economic and political system, and the way in which the authorities, ignoring the needs of society, have blocked all reform projects and squandered huge foreign loans. The crisis began to worsen in the mid-seventies, reaching a climax last year as a result of the government’s incapacity to promote major changes.
..Thesis one: we demand that, at every level of leadership, a democratic, self-management reform should enable the new economic and social system to combine planning, autonomy, and the market.

...A new economic structure must be built...the basic unit will be a collectively managed social enterprise, represented by a workers’ council and led by a director who shall be appointed with the Council’s help and subject to recall by the council. The social enterprise... shall apply economic calculation in the affairs of management. The state may influence enterprise activity through various regulations and economic instruments - prices, taxes, interest rates and so on..

...It is necessary to sweep away the bureaucratic barriers which make it impossible for the market to operate. ....Enterprises should be able to operate freely on the internal market ..International trade must be accessible to all enterprises...The relation between supply and demand must determine price levels...

The reform must socialize planning so that the central plan reflects the aspirations of society and is freely accepted by it. Public debates are therefore indispensable...

Thesis two: the approach of winter necessitates immediate and energetic action; the union declares that people of good will are available.

(This dealt with ensuring the equitable distribution of food and other basic products, also relief aid).
Thesis three: The defence of workers’ living standards requires collective action against falling output.
...In our view, the government should investigate the conditions under which Poland might join the International Monetary Fund and the International Bank for Reconstruction and Development, and present them to the public. At the same time, we should do everything possible to maximize output by using the country’s resources...

Thesis four: The Union recognizes the need for a restored market equilibrium in the framework of an effective anti-crisis program that will involve a national reform and protect the weakest of the population.

(Here the program proposed a gradual or one time price hike, price reform, and currency reform).
Thesis five: The anti-crisis action and the economic reform must be subject to the control of society.
...Thesis six: Although the union will protect everyone, it will take special care of the poorest sections.

...Thesis seven: Food supply is now the most important problem; ration coupons must be honored in practice, and food should be distributed under social control.

.... Thesis eight: The union will resist growing social inequalities among enterprises and regions.

(Theses 9 - 18 dealt with labor protection and social service policy).
VI. The Self-Governed Republic.

(Theses 19-32 dealt with the implementation of pluralism in all spheres of life).

Note thesis 19 , point 4, which sought to appease Polish and Soviet communists:

4. We hold that the principle of pluralism should apply to political life. Our union will assist and protect civil initiatives which seek to propose different socio-political and economic programs to society. But we will oppose any initiative by leaders of our union to set up political parties.
Thesis 20 declared:
Genuine workers’ self-management is the basis of the self-governing republic.
Thesis 21proclaimed:
Regional self-government structures, legally and financially autonomous, should genuinely represent the interests of the local population.
Thesis 23 declared:
The system must guarantee basic civil freedoms and respect the principles of equality before the law for all citizens and public institutions.
Thesis 24 stated:
The administration of justice must be independent, and the repressive apparatus must be subject to social control.
Thesis 25 proclaimed:
In a Poland based on law, no one should be persecuted for their convictions, nor compelled to act against their conscience.
VII. Our Union .
(Theses 33-36 dealt with the functioning of the Union, self-management on all levels, independent law courts, and legal guarantees of civil rights).

VIII. The New Social Contract.

Solidarity is the guarantor of the social accords of 1980, and demands that they be consistently put into practice. The only way to save the country is to realize the constitutional principle of the sovereignty of the nation. Our union establishes its program at a moment when the nation is threatened with catastrophe. We cannot remain in crisis. A way out must be found.
...We do not pretend to have a monopoly of the truth. We are ready for an honest and loyal dialogue, an exchange of ideas with the state power, a quest for just decisions which will better serve the country and the interests of working people and citizens. May this accord unite us around what is national, democratic and human in Poland, around those things that do not divide us.*

*[L.H. Legters, Eastern Europe.. 1945-1991,.pp. 268-289; extracts from a different translation: Gale Stokes, From Stalinism to Pluralism, 1996, pp. 209-213].
As the economic situation grew worse, some people blamed Solidarity for the shortages, or/and for not carrying out economic reforms. Meanwhile, General W. Jaruzelski, who was already Minister of Defense,became Prime Minister in February 1981, and replaced Kania as head of the party in October.

Russian documents show that he and Kania were under constant pressure from the Soviet leadership to crush Solidarity, and that they kept on trying to win more time by arguing that the situation was not yet ripe for action.
The Soviet mixture of warnings, threats, and support of "healthy elements" within the Polish leadership was strikingly reminiscent of Moscow’s intimidation of Dubcek in 1968. Thus, on June 5, 1981, a few days before the meeting of the Polish Central Committee, the Soviet Central Committee sent a letter to members of the Polish Committee - without addressing the leaders - in which it spoke of the threat to the revolutionary achievements of the Polish people. Not only that, but Kania and Jaruzelski were accused of a dual policy of agreeing with Soviet evaluations of the situation, while at the same time continuing a policy of concessions to "counter-revolution," which was supported by "imperialist" forces. The letter also spoke of Soviet aid to "fraternal, socialist Poland."

Thus, it was not surprising that the hardliners ("healthy elements"), Tadeusz Grabski, Stanislaw Kociolek, Stefan Olszowski and Andrzej Zabinski received support and encouragement from Moscow. At the Central Committee meeting which began in Warsaw on June 9, Kania dramatized the danger of counter-revolution and anarchy, but this was not enough for the hardliners. They demanded a change in Politburo membership and the crushing of Solidarity by force. On the second day, when Rakowski defended government policy, some members shouted and stamped their feet in disagreement. Perhaps it was an attempt, directed from Moscow, to take over the leadership?
Whatever the case might be, it was only when several generals close to Jaruzelski spoke in support of the government, that three quarters of the Central Committee voted confidence in the leadership. At the Politburo meeting of June 10, there were some sharp disputes, but it was finally agreed not to accept Gierek’s resignation from the committee. *

*[On the Soviet Central Committee letter of June 5 , 1981 to the Polish Central Committee, see: Zbigniew Wlodek, ed., Tajne dokumenty biura politycznego. PZPR a Solidarnosc, 1980-1981 (Secret Documents of the Polish United Workers’ Party Politburo and Solidarnosc, 1980-1981) London, 1992, pp.392-396; for the discussion in the Politburo, June 10, see ibid., pp.401-405].

Marshal Victor G. Kulikov, Commander-in-Chief of Warsaw Pact Forces and Deputy Defense Minister of the USSR, spent the month of August in Poland. He met with Kania and Jaruzelski, demanding that they crush Solidarity. He also met with some Polish generals. More importantly, Brezhnev sent Kania a telegram demanding that the Polish party leaders present him with a plan of action against the "counter-revolution" going on in their country.

On August 14, Kania and Jaruzelski met with Brezhnev and other members of the Soviet Politburo in the Crimea. Brezhnev repeated his negative views of the Polish situation and insisted that force be used to crush Solidarity. Finally, the Polish leaders agreed to use force if the situation required it. This was clearly judged wanting, for on August 20, the Soviet government announced drastic reductions in oil and cotton supplies for the following year, and reduced them further in Polish-Soviet economic negotiations that took place during the Solidarity Congress. This was drastic economic pressure.

Furthermore,. Between September 4 and 12, the Soviets announced a series of maneuvers titled "West - 81," to take place in Ukraine, Belorussia, the Baltic Republics and on the Baltic Sea.

Polish-Soviet Talks, Crimea, August 14, 1981.

[from Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995].

On 11 September, the day on which the first part of the Solidarity Congress ended - after appealing to workers in other Soviet bloc countries to follow their example - Brezhnev phoned Kania and demanded once again that martial law be implemented in Poland. He said that if Warsaw Pact communication lines were threatened, the WP countries would act. This was a serious threat.

In the second half of September 1981, the Polish leaders received what amounted to an ultimatum. However, Kania and Jaruzelski managed to stave off this threat as well as reductions in key Soviet supplies for the Polish economy. It was not surprising that Polish appeals for economic aid to Czechoslovakia yielded only minimum amounts of food and raw materials.*

* [Much of the information on Soviet pressure tactics is related in Kania’s memoirs: Zatrzymac Konfrontacje (To Stop the Confrontation, Warsaw 1991). On Polish requests for Czechoslovak help and the little that was granted, see: Oldrich Tuma, "The Czechoslovak Communist Regime and the Polish Crisis, 1980-1981," CWIHP (Cold War International History Project) BULLETIN issue 11, winter 1998, pp. 60-76].

In mid-October, Solidarity-Government talks took place on economic problems. However, the Solidarity proposal to create a mixed "Social Council on the National Economy" was rejected by the government side.

In November 1981, Solidarity-Church-Government talks took place in Warsaw. Jaruzelski proposed the creation of a "National Front," in which the communist party would be the leading force. Whatever he meant by this at the time, Solidarity leaders saw it as reminiscent of the period 1945-47, which was a prelude to full communist control. Therefore, Walesa and Cardinal Jozef Glemp (b.1929, pron. Yoozef Gelemp, Cardinal 1983), insisted on the establishment of a real partnership between the state and Solidarity, which Jaruzelski rejected. (Note that he again proposed a National Front type of arrangement to Solidarity in spring 1989).

On November 27-28, the 6th PUWP Plenum obligated the PUWP club in the Sejm (legislature) to propose immediate action on "Extraordinary Means of Action in the Defense of Citizens and State." This was protested by the head of the R.C. Church, Cardinal Glemp. The Cardinal also tried to moderate the Solidarity leaders, but failed. The situation was clearly moving toward an out and out confrontation.

On December 3-4 1981, the Solidarity Presidium (executive) met in the city of Radom. Some radicals spoke of overthrowing the government, while others wanted free elections to local government bodies in elections due to be held in February 1982. Finally, it was resolved that Solidarity would agree to the establishment of a "Front of National Understanding" on the following conditions:

(1)a decree on Trade Unions which would include Solidarity proposals;
(2) the government would give up the so-called provisional economic regulations;
(3) Solidarity would be guaranteed access to radio and TV.

At the same time, the Solidarity Presidium announced a general 24 hr. strike in case the Parliament voted full powers to the governmen. Also, if measures were taken against Solidarity, the latter would call for a general strike. Doctored excerpts from tapes made by party informers at the Radom meetin were later broadcast on the radio in an attempt to prove that Solidarity had been planning to overthrow the government and the whole socialist system in Poland.

On December 5-6, there was a plenary meeting of Solidarity delegates from the Mazowsze region (includes Warsaw), which called for a protest rally in the center of Warsaw on December 17.

On December 7, Jaruzelski had a telephone conversation with Brezhnev. The Soviet leader said: "The counter-revolution is sitting on the back of your neck. If you don’t take necessary measures it will be too late. And now this concerns us all."
Brezhnev echoed marshal Ustinov , who had told the chief of the Polish General Staff, General Florian Siwicki [pron. Seeveetskee] at the meeting of Warsaw Pact Defense Ministers, Moscow, December 1-4, "This is not just your affair."
(These statements were clearly reminiscent of Czechoslovakia, 1968).
Jaruzelski said he still saw some chance of a peaceful resolution and asked to see Nikolai K Baibakov (Deputy Chairman of the Council of Ministers, Chief of Soviet Economic Planning). Brezhnev agreed to send him to Warsaw..*

*[See: Wojciech Jaruzelski, Stan Wojenny Dlaczego... (Martial Law Why, Warsaw, 1992), pp. 387, 379]

Baibakov arrived on December 8. Jaruzelski writes in his memoirs that he told the Soviet official there was little hope that a painful decision would be avoided, but if it was to be taken, the Poles wanted to be sure that (1) they would carry out the action by themselves, and (2) that the Soviet government would rescind its announcement of an economic blockade of Poland. Whatever happened, Poland would "be set on fire" without Soviet economic help, so this should not be decreased but increased. Jaruzelski repeated this to marshal Kulikov, Warsaw Pact commander, who was then in Warsaw.

On December 10, the Polish press reprinted fragments of an article from the Red Army paper Krasnaya Zvezda, which indicated that the "common front" of Warsaw Pact allies was consolidated and ready for action.*

*[Jaruzelski, ibid., p.390, 394].

On December 10, there was a meeting of the Soviet Politburo. Baibakov reported the Polish government’s request for massive economic help from the USSR amounting to about 4-5 million rubles. Konstantin Rusakov (1909-1986, head of the CPSU Central Committee Department for Ties with communist parties in other Soviet bloc countries and former counselor at the Soviet Embassy, Warsaw), said that while the Polish Politburo had unanimously accepted the need for martial law, Jaruzelski said that if Polish forces were unable to cope with Solidarity, the Polish comrades counted on other [Warsaw Pact] countries sending their armed forces into Poland. [This contradicts the Jaruzelski version].
Yuri V.Andropov (1914-1984. Chairman of the KGB, and de facto ruler of the USSR since Brezhnev was very sick), said the Soviet leadership did not intend to send armies into Poland, but he also said that if Solidarity came to power and if the capitalist countries should take action against the USSR, that would be a very difficult situation for the Soviets. He said Jaruzelski had hinted at Soviet aid.
However, marshal Ustinov denied that Kulikov had promised any Soviet military help to Jaruzelski. Anyhow, said Ustinov, Kulikov knew very well that the Poles had asked that armies not be sent into Poland. [this agrees with Jaruzelski version] Furthermore, Ustinov said: "the Poles themselves are stating clearly that they are opposed to the entry of armies. If the armies go in, this will mean a catastrophe."

The record of the meeting indicated that the Soviet authorities were unwilling to intervene in Poland, - as well they might be, given their involvement in Afghanistan. While some indicated Jaruzelski had asked for hinted at Soviet military help, marshal Ustinov strongly denied this.*

*[Extracts from Soviet Politburo protocol of December 10, 1981, published in the Gazeta Wyborcza and cited in Nowy Dziennik, New York, September 8, 1993, p.3; trans. AMC; full version in Mark Kramer, CCWIHP Bulletin, April 1999; see also Jaruzelski comments on the protocol, Rzeczpospolita, no. 201, 28-29 August, 1993, p. 2, Eng. Transl. in Polish News Bulletin, August 31, 1993].

On December 11-12, 2,000 Solidarity delegates gathered for a meeting of the National Coordinating Committee (NCC) in the Lenin Shipyard, Gdansk.They were to review a draft declaration adopted by the Presidium at Radom on December 3. This declaration was to endorse protests in cities all over Poland on December 16 (anniversary of the killing of workers of the shipyard in December 1970), and demand a referendum on the Jaruzelski government. The delegates approved the Radom declaration.

Jaruzelski claims that he still waited to see what the Solidarity NCC would do, but decided on December 12 that martial law must be imposed that night to prevent things getting out of hand, especially in view of the countrywide demonstrations planned on December 16 and the mass rally planned by Mazowsze Solidarity in Warsaw the next day.
The State Council (Cabinet) was summoned at midnight and met at 1 a.m. to approve a whole series of decrees connected with imposing a state of emergency/martial law. All of the Council members agreed except for Ryszard Reiff, the chairman of the Pax publishing house.

At 6 a.m. on December 13, a Sunday, general Jaruzelski appeared on Polish TV and announced a state of national emergency, which meant the imposition of martial law. In his speech, which was also broadcast by the radio, the general said:

General Jaruzelski's speech, Polish TV, December 13, 1981

[rom Andrzej Friszke, Polska Gierka, Warsaw, Poland, 1995].

The Fatherland finds itself at the edge of an abyss. ..In this situation, inaction would be a crime against the nation. One must say: Enough. ..Calling on the army can have, and has, only a provisional, extraordinary aspect. .. May this exhausted country, which has already experienced so many catastrophes and so much suffering, not see even one drop of Polish blood We will, by a common effort, stop the specter of civil war. Let us not build barricades where a bridge is needed.*

[Wlodek, Tajne dokumenty, p.647, trans. AMC].
Detailed preparations had been made for months, but Jaruzelski claims he always saw martial law as the last resort and tried his best to avoid it. Some 5,000 Solidarity leaders were arrested all over the country, most in Gdansk, and were "interned" in special camps. All telephone, telegraph, telex, road and rail communications - except, of course, for army and riot police - were cut so as to prevent a coordinated national strike.
However, the workers of the "Wujek" (pron.Vooyek) mine in Katowice clashed with armed riot police (ZOMO), resulting in the death of 9 miners and the wounding of some riot police. Then the miners went down into the mine, expecting a general strike. They were finally persuaded by their parish priest to come out just before Christmas. Loss of life all over Poland was very low; the official figure was 19, though estimates run to 50
.

Riot Police, Gdansk, 16 December, 1981. [from Ryszard Friszke, Polska Gierka, Warsaw, 1995]
The official justification for imposing martial law was that Solidarity leaders were preparing to overthrow the party-government leadership and abolish socialism in Poland.
In fact, Solidarity leaders did not plan such actions; they really wanted to democratize Polish socialism - though if their October program was implemented it would certainly have led to significant political and economic changes and eventually to the fall of the communist system of government.

Jaruzelski himself claims that he decided to impose martial law in order to avert a greater evil, that is, a Warsaw Pact invasion which would have led to great bloodshed. As noted earlier, Russian Politburo documents seem to indicate that the Soviet leadership did not want military intervention in Poland, but the record is not clear.Some members said the Polish leadership did not want military intervention, while others claimed they actually asked for it . Some high Russian officers and officials who were active in 1981, reiterated the latter claim at a conference held in Poland in November 1997 titled: "Poland 1980-1982: Internal Crisis, International Dimensions." *

*[This was one of a series of meetings organized by the U.S. National Security Archive together with East European scholars and institutions, and in close cooperation with the Cold War International History Project; see Raymond Garthoff’s brief report on the Conference in: CWIHP BULLETIN issue 10, March 1998, pp. 229-232].

One document in particular, the Notebook of Lt.General Viktor I. Anoshkin, personal aide to Marshal Victor G. Kulikov, which was presented at that conference, has been interpreted as proof that Jaruzelski could not have imposed martial law in order to prevent a Warsaw Pact invasion - because he had asked for Soviet military aid in case Polish forces did not suffice to impose martial law.*
Another piece of evidence allegedly proving that Jaruzelski planned to use Soviet or Warsaw Pact help, was a secret evaluation on the state of the country dated November 25, in which the concluding sentence read: "The assistance of Warsaw Pact forces is not ruled out."**
These documents, following on the Soviet Politburo Protocols of December 10 1981, indicating the Soviet leadership did not want military intervention in Poland, *** seemed to seal the case against Jaruzelski..

*[See: Mark Kramer, "Jaruzelski, the Soviet Union, and the Imposition of Martial Law in Poland: New Light on the Mystery of December 1981," CWIHP BULLETIN, issue 11, winter 1998, pp. 5-31.
** see piece under this title by Pawel Machcewicz, ibid., pp.40-42]
*** See Mark Kramer: "Poland 1980-81. Soviet Policy during the Polish Crisis," CWIHP BULLETIN issue 5, spring 1995].

General Jaruzelski subjected these documents to detailed criticism, along with the Soviet Politburo protocol of December 10 1981, which seemed to indicate that Soviet leaders did not want to intervene in Poland.
First, he pointed out that the Soviet leaders of December 1981 were not likely to have left Poland to her own devices.
Secondly, he emphasized the fact that not only had Anoshkin’s Notebook suddenly surfaced after 18 years of oblivion, but also that it did not mention all the conversations he had with Soviet officials in the time period it covered, December 7-17, 1981.
Furthermore, he denied the notebook’s allegations that he had talked by phone with Yurii V. Andropov, and Konstantin V.Rusakov.
As for the assessment of the national situation of November 25, he said it was a draft and that a later document on the same topic of December 5, made no mention of any kind of "aid."
The general also cited a statement made in a letter sent by Mikhail S. Gorbachev (head of the Soviet Party March 1985-91and President of USSR 1988-91) to the Constitutional Oversight Commission of the Polish Sejm (Legislature) in August 1995. In this letter, Gorbachev wrote that Jaruzelski aimed to exclude any possibility of military intervention by Warsaw Pact forces.
Jaruzelski also cited his telephone conversation on the morning of December 12, 1981, with Mikhail A. Suslov, (1902-1982,CPSU Secretary responsible for ideology). According to Jaruzelski’s statement ( made to the Polish newspaper, Gazeta Wyborcza, and published 12 December 1992):

.... We knew that if the Gdansk debate [brought] no glimmer of hope then we [would] have to choose the lesser evil. In a telephone conversation with Suslov, Jaruzelski asked him ..."whether it would be our internal affair if we imposed martial law. He said, ‘Yes.’ ‘And if the situation becomes more complicated?’ I asked (I remembered the words Brzehnev never took back:..’If it turns out to be necessary, we will go in,’ as well as the constantly repeated..’We will not leave Poland alone in the lurch’). The gist of Suslov’s message was, ‘But you have always said that you can manage by yourselves.’
That was a lot, but of course, it was not everything. In Bratislava in August 1968 there were even kisses, but as we all know, everything ended very quickly. Therefore we had to pay attention above all to numerous worrisome facts and signals.

Thus, Jaruzelski admitted to asking what the Soviets would do if things became tough, but this did not mean he was asking for Soviet military intervention. Finally, with reference to the Anoshkin Notebook, Jaruzelski asked "So only Polish generals would falsify things, while Soviet notes are above any suspicion?"*
*[Commentary by Wojciech Jaruzelski, April 27, 1998, CWIHP BULLETIN, issue 11, winter 1998, pp. 32-39].

Jaruzelski’s doubts that Soviet leaders would not have lifted a finger if things got out of control in Poland, are seconded by Francis J. Meehan, U.S. Ambassador to Poland 1988-83. He thought the Soviet Politburo Protocol of December 10 1981 "quite extraordinary," and wrote that while earlier records show the Soviet leadership as temporizing and undynamic:

it is a revelation to see that they had become such complete pussycats. And if that was their shirokaya natura [good nature] showing, and they were all that relaxed about Poland doing its own thing, it sure would have made things an awful lot easier for Kania and Jaruzelski if they had told them earlier....
Meehan also wrote:
Debate on Jaruzelski’s patriotism strikes me as a red herring He was and is a Pole...People who were in a position to know told me he thought the worst thing the U.S. ever did to him. was [U.S. Secretary of Defense Casper] Weinberg’s one-line on a TV show that he was a Soviet general in a Polish uniform. *
The Ambassador concluded diplomatically that Jaruzelski’s primary objective was probably "to put the reform movement back in its cage ...."
*[see: Reflections on the Polish Crisis, by Francis J. Meehan, CWIHP BULLETIN, issue 11, winter 1998, pp. 43-47].

We must wait for complete access to all Soviet political and military documents of the time for an answer the question whether Jaruzelski really asked for Warsaw Pact or Soviet military help, for it cannot be answered on the basis of the selective Russian and Polish documentation available to historians today. We cannot exclude the possibility that Polish hardliners, critics of Jaruzelski, asked for such help - as Czech hardliners did in August 1968 - and that their requests may have been presented as Jaruzelski’s.
Nor can we exclude the possibility that former Russian military leaders still living, such as those who took part in the conference of November 1997 as well as present Russian leaders, could wish to keep secret certain talks, protocols and decisions of 1980-1981, because they might either discredit certain persons, or/and tarnish the image of the former USSR. This image is still dear to many Russians, especially the former elite.
As for general Jaruzelski, he admits asking Suslov on December 12 what the USSR would do if the situation became complicated. It is possible he asked such a question more than once, but this was not the same as requesting military help. Furthermore, some members of the Soviet Politburo might have wished to put a "request" on record in case they decided on military intervention. The Soviet authorities claimed that they had been requested or invited to intervene in Hungary in October 1956 and in Czechoslovakia in August 1968.
Finally, Jaruzelski clearly demonstrated his desire to avoid bloodshed both in repeatedly fending off Soviet pressure to crush Solidarity by force and, when he finally decided to impose martial law, cutting all communications in the country except for the military to prevent a coordinated, bloody resistance. In view of the above, a request by him for Soviet or Warsaw Pact military assistance that would make a bloodbath inevitable, does not make sense.

The Significance of Solidarity.

A. For Poland.

Solidarity began as a Trade Union movement, but this was only one of its aspects, for it was also a movement for democratic socialism, a Polish national movement and a Catholic movement.
Solidarity wanted to democratize the existing communist system by instituting self-government at all levels of economic and public life. In this, it expressed the desires of the vast majority of Poles who wanted to run their own lives.
It was a national movement because it was supported by the vast majority of Poles.
It was a Catholic movement because 98% of the Polish population was Catholic. Indeed, Catholicism was part of the national identity, and the Catholic Church had taken the lead in demanding respect for human and civil rights in the 1970s. Later, it supported KOR and other dissident movements that prepared the way for Solidarity.

Solidarity was crushed in December 1981, but its ideals lived on. Henryk Samsonowicz, a prominent historian and freely elected Chancellor of Warsaw University, said in an interview published five days before the imposition of martial law, that though a dictatorship might once again be imposed on Poland, the people would be inspired by the ideals of Solidarity, just as their ancestors had been inspired for over a hundred years by the Polish Constitution o May 3, 1791, until the rebirth of Poland in November 1918. [Zycie Literackie (pron. Zhithye Leeteraatskye), December 8, 1981]

As it turned out, this time they had to wait only eight years for the collapse of Communism and the re-emergence of a truly independent Poland. At that time, some former KOR and Solidarity leaders became politicians, as did their opponents in center and right wing dissident movements.

B. Solidarity's Significance Outside Poland.

Solidarity was greeted enthusiastically by the small Czech dissident movement "Charter 77." In fact, there were several meetings between the Charter and Solidarity leaders in 1980-81. Hungarian dissidents were also inspired by Solidarity, though they could not enter into direct contact with its leaders.

Soviet media presented Solidarity leaders as being in the pay of the CIA, and even blamed them for shortages in the USSR on the grounds of Soviet economic aid to Poland. At the same time, Soviet intellectuals showed great interest in Solidarity, and in 1989 Soviet workers began making some of the same demands that Solidarity had made and obtained in August 1980. Solidarity also provided a model for the Ukrainian independence movement "Rukh."

Of course, the policy of Mikhail S. Gorbachev (elected head of the Soviet communists party in March 1985), played an important role in the collapse of communism and Soviet domination over Eastern Europe. However, the East Europeans, as well as the Baltic and Ukrainian peoples wanted independence and democracy long before the disintegration of Soviet rule over them in 1989, and of the USSR two years later. In this struggle, the Poles carried the torch the longest, followed by the Hungarians, the Czechs and the Slovaks.

Alex Lech Bajan
Polish American
CEO
RAQport Inc.
2004 North Monroe Street
Arlington Virginia 22207
Washington DC Area
USA
RAQport.com